Aνατολικά του μεσαίου χώρου

Κάπως έτσι η N.Δ. βρέθηκε από τα σαλόνια του «κοινωνικού κέντρου» στα αλώνια της σκανδαλολογίας…

«ΣΤΡΑΤΗΓΕ, τι γύρευες στη Λάρισα, εσύ ένας Υδραίος;». Δεν είναι γνωστό
αν ο Πρωθυπουργός διαβάζει εκτός από Κική Δημουλά και Νίκο Εγγονόπουλο.
Ωστόσο, ο στίχος του σουρεαλιστή ποιητή αποδίδει τέλεια την πρόσφατη
ενασχόληση του υπουργού Ναυτιλίας Μανώλη Κεφαλογιάννη με θέματα ΥΠΕΧΩΔΕ. Από
το λιμάνι του Πειραιά ο Κεφαλογιάννης βρέθηκε στα χωράφια των Μεσογείων,
διαπιστώνοντας σκάνδαλα στην Αττική Οδό.

H έξοδος του «ναυτικού» Κεφαλογιάννη στην ξηρά δείχνει πως το στυλ
διακυβέρνησης που εγκαινίασε ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής, μιλώντας για
«νταβατζήδες» στο σουβλατζήδικο του «Μπαϊρακτάρη», βρίσκει συνεχιστές. Την
ίδια ώρα, οι κυβερνώντες εμφανίζουν συμπτώματα πολιτικής παράνοιας. H N.Δ.
βλέπει διαρκώς «εχθρούς» στα πρόσωπα επιχειρηματιών και διαπλεκομένων, ενώ
ανακαλύπτει συνωμοσίες και «χαλκευμένα» έγγραφα πίσω από δημοσιεύματα του
Τύπου. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αυτοαναγορεύθηκε σε στόχο, στο Πολιτικό
Συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης. Μια λογική εξήγηση για όλα αυτά θα ήταν η
προσπάθεια του Μαξίμου να οικοδομήσει κλίμα πόλωσης. Έτσι η κυβέρνηση θα
μπορούσε να πάει στις κάλπες με αφορμή την Προεδρία της Δημοκρατίας. Στην
πραγματικότητα βεβαίως, αιτία θα ήταν η αδυναμία άσκησης οικονομικής πολιτικής
λόγω της εκρηκτικής ατμόσφαιρας που έχει δημιουργήσει στις Βρυξέλλες η ιστορία
της δημοσιονομικής απογραφής. Ωστόσο, μια σειρά ενδείξεων – με κορυφαία την
εμμονή σε συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας – δημιουργούν την
εντύπωση πως ο Καραμανλής δεν επιθυμεί εκλογές.

ΑΠΟΡΙΕΣ για την ακραία συμπεριφορά της νέας κυβέρνησης δημιουργεί και η
άνετη πλειοψηφία που αυτή διαθέτει. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις επαναβεβαίωσαν
την υπεροχή τόσο της N.Δ. όσο και του Καραμανλή προσωπικά στο πολιτικό
σκηνικό. Άρα, προς τι ο θυμός και η αντάρα;

Υπάρχουν δύο ερμηνείες. H πρώτη αφορά το κενό πολιτικής της κυβέρνησης. Έπειτα
από έντεκα χρόνια στον πάγκο, η ομάδα της N.Δ. είναι κρύα και έχει κατέβει
αμήχανη στο γήπεδο. Εξ ου και τους έρχεται πιο φυσικό να αντιπολιτεύονται το
ΠΑΣΟΚ για την οικονομική του πολιτική, τους εξοπλισμούς, την Αττική Οδό και
ό,τι άλλο έγινε την παρελθούσα δεκαετία. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, η N.Δ.
έχει φοβία διακυβέρνησης.

H δεύτερη ερμηνεία έχει να κάνει με την πολιτική κουλτούρα της ελληνικής
Δεξιάς, αλλά και της συντηρητικής παράταξης διεθνώς. Αλήθεια, πώς βρέθηκε τόσο
γρήγορα ο Καραμανλής από τον ουτοπικό «μεσαίο χώρο» του Γιάννη Λούλη και από
το «κοινωνικό κέντρο» του Νίκου Καραχάλιου, στον χερσότοπο της σκανδαλολογίας,
ανατολικά της Αττικής Οδού; Προς τι η αδυναμία της κυβέρνησης να δεχθεί την
παραμικρή κριτική; Προ μηνός, με τον καγκελάριο Σρέντερ στην Αθήνα, ο Θόδωρος
Ρουσόπουλος ζήτησε από Σημίτη και Παπανδρέου να «σιωπούν» για τα οικονομικά.
Κατά ανάλογο τρόπο, η κυβέρνηση συκοφαντεί τα MME που αμφισβητούν, μέσω
αποκαλύψεων, την πολιτική της, την ίδια ώρα που το κεντρικό ειδησεογραφικό
πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης θυμίζει 1977.

ΟΛΑ αυτά, βεβαίως, παραπέμπουν στην αυταρχική κουλτούρα της Δεξιάς και
τη μόνιμη τάση της για πολιτικές διώξεις. Φαίνεται πως η N.Δ. πήγε στα
κυβερνητικά γραφεία με συμπλέγματα, προσωπικά απωθημένα και ψυχολογικά
τραύματα που άφησε μια – σχεδόν – εικοσαετία στην αντιπολίτευση.

Δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Το 1968 ο Ρίτσαρντ Νίξον κέρδισε άνετα τις
αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Πήρε όμως μαζί του στον Λευκό Οίκο τους
φανταστικούς δαίμονες που τον κυνηγούσαν την οκταετία της πολιτικής εξορίας
που ακολούθησε την οριακή ήττα του 1960 από τον Κέννεντυ. Ο Νίξον έβλεπε
παντού συνωμοσίες του «προοδευτικού κατεστημένου της Ανατολικής Ακτής»,
περίπου όπως οι νεο-Καραμανλικοί βλέπουν παντού το «σύστημα ΠΑΣΟΚ». Οι
περίφημες μαγνητοταινίες του Λευκού Οίκου τον δείχνουν να βωμολοχεί όπως ο
Καραμανλής.

Το αποτέλεσμα ήταν να ασπασθεί ακραίες πρακτικές, που οδήγησαν στο
Γουοτεργκέιτ. Όλα αυτά, ενώ οι Δημοκρατικοί είχαν καταρρεύσει, και ο Νίξον
κέρδισε άνετα τις εκλογές του 1972.

Οι συγκριτικές προσεγγίσεις έχουν φυσικά τα όριά τους. Ωστόσο, η κυβέρνηση
έχει δημιουργήσει μια αφόρητα αυταρχική πολιτική ατμόσφαιρα, απελευθερώνoντας
δυνάμεις που δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσει να ελέγξει.