ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Για πρώτη ίσως φορά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η αίσθηση ματαιότητας
από την ενασχόληση με τον αθλητισμό έγινε σχεδόν εξίσου ισχυρή με τη χαρά του
θεάματος και του μοιράσματός του. Δεν περίμενα βέβαια αυτή την εβδομάδα για να
ανακαλύψω πόσο τεχνητός και πόσο βρώμικος είναι ο αθλητικός παράδεισος, πόσο
τον έχει διαβρώσει η εμπορευματοποίηση και το χρήμα, πόσο άγρια είναι η
εκμετάλλευση της αφέλειας, του φανατισμού ή της απλής μέθεξης του κόσμου.
Όμως, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν πίστευα ότι μπορεί ποτέ ο αθλητισμός να
φέρει τόσο κοντά στον θάνατο.

H απόπειρα δολοφονίας ενός ανθρώπου γνωστού μέσα από τον αθλητισμό σε όλους
όσους ασχολούνται με τον αθλητισμό για λόγους που είναι πιθανόν να συνδέονται
με τον αθλητισμό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι κάπου, εμείς οι θεατές και
φίλαθλοι, κάνουμε τραγικό λάθος μας στη σχέση μας με τον αθλητισμό. Τον
άνθρωπο δεν τον ξέρω προσωπικά κι ούτε πάντα συμφωνώ με το στυλ του ή με τις
απόψεις του. Έμαθα όμως τόσα χρόνια να σέβομαι το θάρρος της γνώμης του σ’ ένα
περιβάλλον όπου κυριαρχούν τα στερεότυπα, οι ευκολίες και οι κολεγιές κάθε
τύπου. Και στα τρία μεγάλα ανοιχτά του δημοσιογραφικά μέτωπα θεωρώ ότι,
ανεξάρτητα της ορθότητας ή μη των ευρημάτων του, είχε όχι μόνο δικαίωμα αλλά
και υποχρέωση να σκαλίσει. Το να κινδυνεύει να πληρώσει γι’ αυτό με τη ζωή του
με κάνει σήμερα να πιστεύω πολύ λιγότερο στη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Τις ίδιες ημέρες μαθεύτηκε και η είδηση της χρήσης κοκαΐνης από δύο εντελώς
διαφορετικούς μεταξύ τους ποδοσφαιριστές. Ο ένας, ο Μούτου της Τσέλσι, ανήκει
στην ελίτ και ως όνομα και ως σύμβολο και ως τρόπος ζωής: μεγάλο ταλέντο,
μεγάλη ομάδα, εξωφρενικά λεφτά, σχέσεις με το τζετ σετ, ηρωοποίηση στα μάτια
του λαού μιας φτωχής χώρας. Ο άλλος, ο Κακλαμάνος της Σταντάρ Λιέγης, ανήκει
στα μεσαία και, θεωρητικά, σχεδόν αόρατα στρώματα της μεγάλης ποδοσφαιρικής
εμποροπανήγυρης. Το ότι οι δύο τόσο ανόμοιοι αυτοί αθλητές είχαν την ίδια
συνήθεια, το ίδιο καταφύγιο, το ίδιο μυστικό (αλλά πόσο μυστική είναι πια η
σχέση των ναρκωτικών με τον αθλητισμό;) κι αντικρύζουν τώρα την ίδια πτώση (αν
και η πτώση των ακριβοπληρωμένων είναι πάντα πολύ πιο μαλακή από των σχετικά
ανώνυμων), δείχνει τελικά ότι η περίπτωση Μαραντόνα δεν ήταν η κορυφή αλλά το
κέντρο του παγόβουνου.

Πώς να μιλήσει λοιπόν κανείς κάτι τέτοιες μέρες για το άλλο ποδόσφαιρο, αυτό
που συνεχίζει να παίζεται μέσα στα γήπεδα; Πώς να γιορτάσει τον νέο μάγο της
μπάλας, τον Αντριάνο, όταν οι μαγικές σήμερα κινήσεις του δεν ξέρει σε τι
γκρεμό μπορεί να οδηγήσουν αύριο; Πώς να εκδηλώσει τη χαρά του για την
πολλοστή εξουδετέρωση από τον Ευρωπαίο Παναθηναϊκό της υπεροψίας της Άρσεναλ,
όταν βλέπει τους υπερόπτες να κερδίζουν σε όλα τα γήπεδα (εκτός ίσως από της
Κέρκυρας και της Χαλκηδόνας); Πώς να περιμένει απάντηση, όταν απάντησε ήδη;