ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Στα χαρτιά, το φετινό επρόκειτο να είναι το πιο άνισο Πρωτάθλημα όλων των
εποχών, εκείνο στο οποίο θα υπήρχαν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δύο
ομάδες κι ύστερα όλες οι υπόλοιπες. Μετά τις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές, η
διαφορά αποδεικνύεται πολύ μικρότερη μέσα στο γήπεδο, οι δυσκολίες και οι
χαμένοι βαθμοί των φαβορί περισσότερες και πιο αναπάντεχες από πέρσι, ακόμα
και οι επικρατήσεις τους λιγότερο πειστικές. Αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να
ήταν ελπιδοφόρα, αλλά καθίσταται απλώς ανησυχητική, αφού η μείωση της
απόστασης δεν συνοδεύεται από πραγματική «πρόοδο» των μικρών και οφείλεται
κυρίως στη δυσανεξία των «μεγάλων».

Στα χαρτιά, μια μεταγραφή σαν του Ριβάλντο μόνο καλό θα μπορούσε να κάνει στο
ελληνικό ποδόσφαιρο. Χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την αλλοτινή
κλάση του παίκτη και τις παντοτινές του ικανότητες, η μέχρι στιγμής παρουσία
του κινδυνεύει να γίνει πηγή αποπροσανατολισμού. Ο άτυπος αλλά πανταχόθεν
συνηρούμενος ανταγωνισμός με τον διαφορετικό σε όλα Γκονζάλες, η μέχρις
υστερίας εμπορική εκμετάλλευση του ονόματός του ερήμην της προσφοράς του, τα
εμφανή σημάδια της μακροχρόνιας αγωνιστικής αποχής του, η δυνάμει εκρηκτική
αντίθεση του τρόπου παιχνιδιού του με τους προσανατολισμούς του προπονητή του,
όλα είναι στοιχεία που πιθανόν κάποια στιγμή να αντισταθμίσουν την αίγλη του
ονόματος και την αυτοτύφλωση Τύπου και οπαδών. Τον Ρίμπο μέχρι στιγμής
διασώζει η φιλοτιμία του χαρακτήρα του, η δικαιολογημένη προσμονή της
προσαρμογής του και η συμμετοχή του σε όλες τις στημένες φάσεις της ομάδας
του. Ακριβώς επειδή είναι βέβαιο ότι αξίζει περισσότερα και αγοράστηκε για
περισσότερα, στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στην ιστορία του απαιτεί να πούμε
ότι μέχρι στιγμής μονάχα ψάχνεται και πως, αν δεν βρεθεί, τα προβλήματα θα
είναι περισσότερα για την ομάδα του παρά για τον ίδιο.

Στα χαρτιά, ο φετινός Παναθηναϊκός χτίστηκε όχι για να ξεπεράσει τα περσινά
κατορθώματα (πώς μπορεί άραγε να ξεπεραστεί ένα νταμπλ ύστερα από τόσα άγονα
χρόνια;) αλλά για να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό, θεωρητικά,
ανανεώθηκε τόσο πολύ – ασχέτως αν σιγά-σιγά αποδεικνύεται ότι ανανεώθηκε με
λάθος τρόπο. Γι’ αυτό ανέδειξε και συνεχίζει να συντηρεί το θέμα του γηπέδου –
ασχέτως αν η ίδια η ηγεσία του δυσχεραίνει την όποια λύση με το να μη μπορεί
να αποφασίσει τι θέλει. Γι’ αυτό, υποτίθεται, άλλαξε τόσο γρήγορα προπονητή –
ασχέτως αν όλα, συμπεριλαμβανομένου του Σαββατιάτικου πρώτου υπό τον νέο
προπονητή αποτελέσματος, συνηγορούν υπέρ του ότι η τύχη του κυρίου Σουμ ήταν
προδιαγεγραμμένη από το καλοκαίρι και ανεξάρτητη της αμιγώς αγωνιστικής
συμπεριφοράς της ομάδας. H ουσία είναι ότι μέσα στο γήπεδο ο περυσινός
πρωταθλητής διατήρησε τα λιγότερο ελκυστικά στοιχεία του αλλά απώλεσε – κυρίως
γιατί δεν έχει πια τους παίκτες – την αποτελεσματικότητα που του έφερε τις
πρόσφατες επιτυχίες. Καλύτερη απόδειξη οι δυσκολίες στο πατροπαράδοτα ευνοϊκό
γι’ αυτόν Τσάμπιονς Λιγκ. Και μόνη λύση η απόκτηση μεγαλύτερης αυτογνωσίας και
η προς αυτήν στοίχιση των φιλοδοξιών της ομάδας.

Εργοτέλης και Αιγάλεω, αλλά και η ταυτότητα των άλλων αναμετρήσεων, έδωσαν
λοιπόν μια νύξη για το πού μπορεί να βρίσκεται η φετινή πραγματικότητα. Το
ζήτημα είναι ποιος θ’ ασχοληθεί με την πραγματικότητα, όταν όλοι σχεδόν
συνωμοτούν για να καταστήσουν τον περίγυρό της πολύ πιο ενδιαφέροντα.