ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτοτραυματισμοί

H μικρή μου αγαπημένη Ορέλια που ζει στο Μονπελιέ και είναι μαθήτρια της B’
Λυκείου, με ξεσηκώνει με τα τηλεφωνήματά της. Οι ανησυχίες της έχουν
συγκεντρωθεί στην επέλαση του υπερσυντηρητικού Σαρκοζί, ενώ η εφηβική της
διαμαρτυρία βρίσκει έκφραση στη ραπ και τον Μάικλ Μουρ. Αχ βρε τυχερούλα,
σκέπτομαι, αλλά δεν της το λέω.

Πού να καταλάβει μια μαθήτρια του «λαϊκού» γαλλικού σχολείου τι εστί ελληνικό
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Πώς να χωρέσει ο νους της ότι εδώ υπάρχουν κάποιοι που
κόβουν και ράβουν τη διδακτική ύλη προεξοφλώντας τα γούστα τής «νέας
κατάστασης». Την αφήνω λοιπόν στον κόσμο της και επωφελούμαι απ’ αυτόν, για να
μη πω ότι ζηλεύω κιόλας.

Να, τις προάλλες μού ανακοίνωσε με πολύ καμάρι ότι το Τμήμα της επελέγη μαζί
με κάποια άλλα σχολικά Τμήματα Θεωρητικής Κατεύθυνσης από όλη τη Γαλλία, ως
κριτές για το λογοτεχνικό «βραβείο Γκονκούρ των μαθητών» και τώρα έχει χυθεί
στην ανάγνωση ενός λόφου από φρέσκα βιβλία, τα οποία εκλιπαρούν την ψήφο της!

Πού τέτοια τύχη για τους Ελληνόπαιδες. Πού τέτοια τύχη για τους Έλληνες
συγγραφείς που κρέμονται από τη μουστωμένη κρίση επιτροπών συνώνυμων της
«διαπλοκής», χωρίς τη παραμικρή πιθανότητα να φτάσουν στο φυσικό τους κοινό
που είναι οι νέοι, οι πολύ νέοι άνθρωποι.

Μα πιο πολύ λυπάμαι για τη μεγάλη κομμένη τής πρόσφατης λογοκρισίας, την
ποιήτρια Κική Δημουλά, η οποία άλλωστε υπήρξε η πρώτη από τον πνευματικό κόσμο
που καλωσόρισε τον Κώστα Καραμανλή στο τιμόνι του υπουργείου Πολιτισμού.

Μα τι πήγαν κι έκαναν οι πόντικες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου; Δεν ήξεραν.
Δεν ρώταγαν;