MATIEΣ H «αγορά»…

Κάθε Δευτέρα, ο Αντώνης Λιβάνης, έμπιστος φίλος του Ανδρέα, έπαιρνε σβάρνα, με
εντολή του πρωθυπουργού, τις πιο έγκυρες εφημερίδες και συζητούσε με τους
διευθυντές τους για μία ώρα, τουλάχιστον. Το ζουμί απ’ αυτές τις συζητήσεις το
περνούσε, με ένα τηλεφώνημα, στον ηγέτη του ΠΑΣΟΚ. Κι έτσι ο Παπανδρέου ήξερε
τι συμβαίνει στην «αγορά» από πρώτο χέρι.

Ο Σημίτης δεν τον μιμήθηκε. Προτιμούσε να κουβεντιάζει με τον Πασχαλίδη και με
τον Πανταγιά. Ούτε ο Καραμανλής, απ’ όσο ξέρω, ακολουθεί το παράδειγμα του
ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Έχει δίπλα του όμως τον Ρουσόπουλο που, ως έμπειρος – και
καλός – δημοσιογράφος, με μια ματιά στον Τύπο καταλαβαίνει «τι τρέχει» στην
πολιτική και κοινωνική πιάτσα.

Κι ο Γιώργος; Ομολογώ ότι δεν έχω ιδέα τού τι κάνει. Ας διαβάσει όμως, αν βρει
καιρό, αυτό που του ‘γραψε στα προχθεσινά «NEA» ο Στέφανος Τζανάκης: «…Ο κ.
Γ. Παπανδρέου καλεί συνεχώς τον κ. Καραμανλή “να κυβερνήσει επιτέλους”. Ψάχνει
άραγε κίνητρο για να αρχίσει κι αυτός να αντιπολιτεύεται;».

Για την ώρα, αντιπολίτευση – ή, για να το πω αλλιώς, κριτική – στην κυβέρνηση
γίνεται κυρίως από τον Μητσοτάκη και τον Έβερτ. Ο επίτιμος έλεγε το Σάββατο
ότι ο Καραμανλής πρέπει να αντιμετωπίσει με πιο αποφασιστικά βήματα τα
προβλήματα της οικονομίας. Κι ακόμη, πως οφείλει να πάρει και δυσάρεστες
αποφάσεις, ενώ η επιλεκτική εχθρότητα, έναντι επιχειρηματιών, δεν οδηγεί
πουθενά.

Αλλά και ο πρώην πρόεδρος της N.Δ., ο Μιλτιάδης Έβερτ, ζητεί «να κατατεθεί
αμέσως το αναπτυξιακό νομοσχέδιο και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες έγκρισης
των επενδύσεων». Και ταυτόχρονα θεωρεί αναγκαίο, ο προϋπολογισμός του 2005 να
βάλει φρένο στην ανεργία, που «εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντική αύξηση».

Τέρμα όμως με τα πολιτικά. Τώρα, άλλα: Έφυγε και ο Θ. Κατριβάνος. Ένα
εμβληματικό πρόσωπο της ΕΑΜικής αντίστασης, ένας σπουδαίος αγωνιστής της
Αριστεράς, «ο νομάρχης των Νομαρχών» κατά τον Ανδρέα. Μια μέρα πιο πριν έφυγε
και ο Σπύρος Λιναρδάτος. Μεγάλος δημοσιογράφος, αξιόλογος ιστορικός,
ιδεολόγος, που πλήρωσε τις αρχές του με πολύχρονες εκτοπίσεις.

Χάθηκε στα 55 του και ο Βλάσης Μπονάτσος. Τον γνώριζα καλά.

Ήταν ένα παιδί. Και εντάξει παιδί. Πολύ σωστά αυτά
που έγραφε ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, προχθές, στην «E»: «Ο Βλάσης έζησε
γρήγορα, ορμητικά και άτσαλα. Πήγε κάποια στιγμή να σοβαρευτεί, μα δεν τα
κατάφερε. Πέθανε άγαρμπα. Πήγαινε με 200 σε ένα αυτοκίνητο που δεν είχε φρένα.
Με πιάνει άγρια λύπη για τον θάνατό του».