«Φρέσκοι τάφοι, ζεστές στάχτες»

Πόλεμος, γενοκτονία, προσφυγιά, επιδημίες, λιμός και εξαθλίωση: Ο Πέτρος
Κόκκινος και η Πάουλα Φαρίας, μέλη των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, τα έζησαν όλα
τούς τρεις μήνες που πέρασαν στην Κόλαση του Νταρφούρ. Τις μνήμες της
αποτυπώνει στο ημερολόγιό της η Πάουλα, ενώ ο Πέτρος επιλέγει να μας μιλήσει
κυρίως για τους φόβους του ότι θα επιδεινωθεί η κρίση στο Σουδάν.

H Πάουλα και ο Πέτρος στο Σουδάν. Το Νταρφούρ ποτέ δεν βρίσκεται μακριά από τη σκέψη τους

Kυριακή, 4 Ιουλίου 2004 «Στον ορίζοντα εμφανίζεται η πόλη Αλ Φάσερ και
ο καταυλισμός εκτοπισμένων, Αμπού Σουκ, είναι σαν θάλασσα από γαλάζια και
λευκά φύλλα πλαστικού, όπου συνωστίζεται πλήθος 40.000 ανθρώπων που προσπαθούν
να ξεφύγουν από τον φόβο τους».

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2004

«Περνάμε από το Ελ Ντουρ. Στις παρυφές του χωριού υπάρχει ένα στρατόπεδο. Λίγα
χιλιόμετρα πιο πέρα υπάρχει μία περιοχή γεμάτη από ανθρώπους που δεν έχουν
λάβει τρόφιμα ή υποστήριξη εδώ και μήνες. Το χωριό στην κορυφή του λόφου
είναι, φυσικά, καμένο όπως και τόσα άλλα. Από ό,τι φαίνεται, τίποτε δεν
λειτουργεί. Δεν έχουν τρόφιμα, τα παιδιά πεθαίνουν από διάρροια, ελονοσία και
ιλαρά, οι Τζαντζαγουίντ επιτίθενται μερικές φορές την εβδομάδα».

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2004

«Κατά την άφιξή μας στο Αμπντέλ Σακόρ, μας καλωσορίζει ένα νεκροταφείο – μια
χούφτα πέτρες σηματοδοτούν τις σορούς. Κάποιος λέει, ”φρέσκοι τάφοι, ζεστές
στάχτες”. Απ’ ό,τι φαίνεται, το χωριό δέχθηκε επίθεση πριν από μερικές
ημέρες. Μια γυναίκα εξηγεί τι έγινε. Ελικόπτερα προσγειώθηκαν με θόρυβο, ενώ
Τζαντζαγουίντ πάνω σε άλογα έκαιγαν και έσφαζαν. Ο άνδρας της και δύο παιδιά
της σκοτώθηκαν. Έχει ακόμη δύο παιδιά, αλλά δεν μπορεί να φύγει γιατί
σκοτώθηκε και ο γάιδαρός τους. Κρύβει τον φόβο της και περιμένει».

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2004

«Πίσω από τον λόφο Αφχάρα βρίσκεται ένα πεδίο ασκήσεων μιας από τις εμπόλεμες
πλευρές. Κάποιος από εκεί μάς ψάχνει. Κάποιος τραυματίστηκε και μας λένε να
τους ακολουθήσουμε. Ο πολεμιστής είναι ένα 12χρονο αγόρι που τραυματίστηκε
κατά την εκπαίδευση».

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2004

«Ανοίξαμε ένα διατροφικό κέντρο στο Ζαμ Ζαμ, καταυλισμό νοτίως του Αλ Φάσερ
όπου ζουν 15.000 εκτοπισμένοι. Σε λίγες μόλις ημέρες το κέντρο γέμισε από
εκατοντάδες μικρά παιδιά που χρειάζονται επειγόντως νερό, γάλα και φάρμακα.
Ένα τάγμα Σουδανών νοσηλευτών μάς βοηθά με επιμέλεια να τα μετρήσουμε, να τα
ζυγίσουμε και να τους δώσουμε φάρμακα. Ωστόσο, ο αριθμός τους αυξάνεται μέρα
με την ημέρα».

«Φοβόμαστε για το μέλλον»

Στο Νταρφούρ υπάρχει μεγάλος αριθμός προσφύγων που ακόμη δεν έχουν καλύψει τις βασικές ανάγκες τους

Δεν είναι πολλές οι μέρες που η Πάουλα και ο Πέτρος έχουν επιστρέψει από το
Σουδάν στην Ισπανία όπου κατοικούν μόνιμα. Ωστόσο, το Νταρφούρ ποτέ δεν
βρίσκεται μακριά από τη σκέψη τους – όχι μόνον επειδή είναι νωπές οι μνήμες
τους, αλλά κυρίως επειδή φοβούνται ότι η κατάσταση εκεί σε λίγους μήνες θα
είναι τραγικότερη από ό,τι σήμερα.

Αυτή είναι και η σκέψη που βασανίζει τον Πέτρο, ο οποίος εργάζεται ως
τεχνικός, ειδικός για επείγουσες καταστάσεις, όπως ήταν η κρίση στο Σουδάν.
«Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τα χωριά τους. Στην πράξη,
πέραν όλων των άλλων – και των κινδύνων για επιδημίες που ελλοχεύουν -, αυτό
σημαίνει ότι η ετήσια σοδειά τους έχει χαθεί, καθώς εξαιτίας των επιθέσεων δεν
μπόρεσαν ούτε να τη μαζέψουν ούτε να σπείρουν νέα σοδειά. Τώρα, πώς θα
επιβιώσουν; Επίσης, υπάρχει μεγάλος αριθμός προσφύγων που ακόμη δεν έχουν
καλύψει τις βασικές ανάγκες τους. Τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι
οποίοι έχουν ακόμη μπροστά τους έναν ολόκληρο χρόνο αναμονής και εξάρτησης από
την εξωτερική βοήθεια; Αν επαρκέσει».

Τι ήταν αυτό που συγκλόνισε τον Πέτρο, περισσότερο από καθετί άλλο, σε αυτήν
την αποστολή του στο Σουδάν; «Κοιτάξτε, φυσικά με συγκλονίζει το ότι,
συνέχεια, σε όλα τα μέρη του Σουδάν όπου πηγαίναμε κατά τη διάρκεια της
αποστολής μας φροντίζαμε και βοηθούσαμε ανθρώπους που συνδέονταν με τη σχέση
θύματος – θύτη. Τη μία ημέρα στο ένα μέρος βοηθούσαμε αντάρτες, την άλλη ημέρα
βοηθούσαμε κυβερνητικούς, την τρίτη ημέρα, αντάρτες ή γυναίκες που είχαν
βιαστεί από στρατιώτες. Όσο περνάει ο χρόνος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα
υποφέρουν περισσότερο. Πρέπει να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς ο κόσμος. Μόνο έτσι θα
αλλάξει η κατάσταση».