Σημειωματάριο

Μπρος γκρεμός και πίσω… Λέρος

«NAI, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση (επιχείρηση “ΨΥΧΑΡΓΩΣ”) στην Ελλάδα
είναι στον αέρα»… Το λένε άνθρωποι που την οραματίστηκαν και την προχώρησαν.
Το λέει και ο υπουργός Υγείας Νικήτας Κακλαμάνης. Ο τελευταίος έχει ανοιχτά
δύο μέτωπα: Το πρώτο είναι το προφανές, ήτοι χρήματα και πόροι για να
λειτουργήσει το σύστημα μετά το 2010 (οπότε και θα ολοκληρωθεί η κοινοτική
χρηματοδότηση). Το δεύτερο είναι οι αντιδράσεις τοπικών αρχών και κατοίκων.

Ο N. Κακλαμάνης έχει μερικές ενδιαφέρουσες σκέψεις για το πρώτο. Όπως για
παράδειγμα η ίδρυση μιας εταιρείας «real estate» που θα αξιοποιήσει
(«προσέξτε: όχι εκποιήσει») την τεράστια ακίνητη περιουσία του υπουργείου.
Μόνο οι εκτάσεις του ΠΙΚΠΑ να συμπεριληφθούν… Μια δεύτερη έχει να κάνει με
την προσωπική περιουσία ή τις συντάξεις των ίδιων των τροφίμων. «Γιατί, για
παράδειγμα, αυτή να περιέρχεται σ’ έναν τρίτο ξάδελφο κι όχι στο Δημόσιο; Στον
φορέα διαχείρισης, σ’ έναν κουμπαρά; Αν δεν υπάρξουν προβλήματα συνταγματικής
φύσης θα το δούμε ως μέτρο», λέει. Αλλά, κακά τα ψέματα, όλα τα λεφτά είναι
στην απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων και στην εξασφάλιση νέων. Το
υπουργείο ελπίζει ότι θα βρει χρήματα και στο 4ο ΚΠΣ και ότι η
απορροφητικότητα «από 6,3% θα φθάσει στο 20%».

Γιατί μιλάμε; Για 100 δισ. τον χρόνο για περίπου 4.000 ασθενείς.

Όσον αφορά τις τοπικές αντιδράσεις, ο N. Κακλαμάνης ευελπιστεί σε καμπάνιες
ενημέρωσης ώστε να καθαρίσουν τα μυαλά από στερεότυπα κινηματογραφικού τύπου.

H μεγαλύτερη στην Ευρώπη…

… επιχείρηση αποασυλοποίησης γίνεται αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα. Ο Στέλιος
Στυλιανίδης, από τις ψυχές της μεταρρύθμισης, εξηγεί πως σήμερα περίπου 2.100
ασθενείς έχουν βγει από τα ψυχιατρικά νοσοκομεία και ζουν σε μικρούς ξενώνες ή
οικοτροφεία σε όλη την Ελλάδα. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, μέχρι το 2006 θα
πρέπει να έχουν συρρικνωθεί έως καταργηθεί τα πέντε από τα οκτώ ψυχιατρικά
νοσοκομεία της χώρας. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ή δεν θα λειτουργήσει αν δεν έχει
αναπτυχθεί ένα πολυπρόσωπο δίκτυο φροντίδας. Ψυχιατρικά τμήματα στα γενικά
νοσοκομεία (για τα βαριά περιστατικά) που ήδη υπάρχουν, αλλά ακόμη δεν
θεωρούνται επαρκή (για παράδειγμα αυτήν τη στιγμή καλύπτεται μόλις το 1/10 των
αναγκών ανηλίκων και εφήβων), Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Κέντρα Ημερήσιας
Φροντίδας (για παιδιά ή νέους ενήλικες ώστε να ανακουφίζονται οι οικογένειές
τους), Ξενώνες και Κοινοτικοί συνεταιρισμοί ώστε να απασχολούνται και να
ξαναμπαίνουν στην κοινωνία μέσω της εργασίας. Ακόμη, να οργανωθεί καλύτερα η
εκπαίδευση όλων αυτών των επαγγελματιών που θα στηρίξουν το πρόγραμμα, αλλά
και να υπάρξει σύστημα αξιολόγησης της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών
ώστε να μην αναβιώσουν στους δεκάδες ξενώνες παλιές μνήμες…