Aπό τη Pωσία με αγάπη

ο Έλληνας Πρωθυπουργός φαίνεται να υιοθετεί πολιτική μέθοδο που προσομοιάζει αρκετά με το μοντέλο διακυβέρνησης Πούτιν

ΣΤΗ Μόσχα μεταβαίνει τον Δεκέμβριο ο Κώστας Καραμανλής. Θα είναι μια
ενδιαφέρουσα επίσκεψη. Όχι μόνο λόγω του γεωστρατηγικού ρόλου της Ρωσίας. Ή
για το δέος που προκαλεί μια επίσκεψη στο Κρεμλίνο. Αλλά και γιατί. Εδώ και
κάποια χρόνια, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει ανοίξει πόλεμο με τους «ολιγάρχες».
Έτσι αποκαλούνται οι «διαπλεκόμενοι» στη Μόσχα. Είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες
που συνδυάζουν τις μπίζνες – κυρίως σε ενεργειακά θέματα – με την ιδιοκτησία
μέσων ενημέρωσης. Κάποιοι έβαλαν θέματα δημοκρατίας. Κάποιοι ήταν πολύ κοντά
στο προηγούμενο καθεστώς Γιέλτσιν. Κάποιοι τόλμησαν μέσω των MME ή των
δηλώσεών τους να ασκήσουν κριτική στο Κρεμλίνο.

Αποτέλεσμα; Το σύστημα Πούτιν εξάντλησε διοικητικά και, κυρίως, δικαστικά μέσα
προκειμένου να τους θέσει στο περιθώριο. Μπερεζόφσκι και Γκουζίνσκι είναι
φυγόδικοι εκτός Ρωσίας. Ο δε μεγιστάνας Μιχαήλ Χοντορκόφσκι είναι
προφυλακισμένος, έχοντας εμπλακεί στα γρανάζια μιας δικαστικής διώξης που δεν
φαίνεται να έχει ορατό τέλος. Την ίδια ώρα, η ρωσική κυβέρνηση προχωράει στη
διάλυση της εταιρείας του Χοντορκόφσκι Γιούκος, που, με την τρέχουσα ελληνική
ορολογία, θα μπορούσε να ονομαστεί «ο εθνικός πετρελαιάς» της Ρωσίας.

Όλα αυτά συμβαδίζουν με ένα στυλ διακυβέρνησης που ρέπει εντόνως προς την
απολυταρχία. Όπως έγραφε προσφάτως ο Ντέιβιντ Ρέμνικ στον «Νιου Γιόρκερ»,
παραφράζοντας τον Λουδοβίκο ΙΔ’: «L’etat c’est Poutin» – ελληνιστί, το κράτος
είναι ο Πούτιν.

EXEI εμπνευσθεί ο Κώστας από τον Βλαντίμιρ; H αλήθεια είναι πως η νέα
Δεξιά δεν έχει τις ιδεολογικές παρωπίδες της παλαιάς. H εικοσαετία στην
αντιπολίτευση και το πάθος για τη διεθνή πολιτική έχουν προκαλέσει μετάλλαξη
στην κορυφή της συντηρητικής παράταξης.

Τις πρώτες εβδομάδες μετά τις εκλογές, η βιογραφία του Λένιν από την Ελέν
Καρέρ ντ’ Ενκός ήταν ξεχασμένη σε ένα από τα γραφεία συσκέψεων στον πρώτο
όροφο του Μαξίμου. H «γενιά X» της N.Δ. – αυτοί που είναι σήμερα από τριάντα
μέχρι σαράντα και κάτι – αρέσκεται να μιλάει για «γαλάζιο Οκτώβρη» και δεξιά
αντεπανάσταση. H νέα Δεξιά είναι λίγο σαν τον απλό υπάλληλο που έπεσε στα
πυρηνικά απόβλητα και εξήλθε βιονικός ήρωας. Τώρα που ξαναήρθε στην εξουσία,
αποφάσισε να εφαρμόσει μεθόδους δανεισμένες από άλλες παρατάξεις. Χαϊδευτικά,
ορισμένοι από τους γαλάζιους αλληλοαποκαλούνται στο τηλέφωνο «σύντροφοι».

Ο Πούτιν είναι παιδί της KGB. Ένας μετασοβιετικός ηγέτης που κυβερνά με
σιδερένιο χέρι. Ο Καραμανλής είναι παιδί της εξουσίας. Γόνος της πιο αρρενωπής
πολιτικής δυναστείας της ελληνικής Δεξιάς, ο νέος Πρωθυπουργός πήγε στο
Μαξίμου πιστεύοντας πως δεν χρωστάει σε κανέναν και αποφασισμένος να μη
μοιραστεί την εξουσία του.

ΤΟ Μαξίμου θορυβήθηκε από την επιθετικότητα των MME μετά το ατύχημα του
Σινούκ. Όπως λέγεται, τα τηλεπαράθυρα κόστισαν στον Καραμανλή «ενάμιση
υπουργό», αφού ο Τσιτουρίδης εξήλθε αναγκαστικά από την κυβέρνηση και ο
Σπήλιος τραυματίσθηκε πολιτικά. Τούτο προκάλεσε σοκ σε μια κυβέρνηση που – από
Μαριέττα έως Μεϊμαράκη – δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και δεν αποδέχεται την
κριτική των MME ή της αντιπολίτευσης.

Την ίδια ώρα, το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και το οικονομικό επιτελείο αισθάνονται
ισχυρή πίεση από επιχειρηματικά συμφέροντα που στήριξαν τη N.Δ. την
προηγούμενη τετραετία. Κορυφαία κυβερνητικά στελέχη λένε κατ’ ιδίαν ότι
πρόκειται για απαιτήσεις που δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν.

Κάπως έτσι, ο Καραμανλής επέλεξε τη μέθοδο Πούτιν με ολίγη από γύρο και
τζατζίκι. Με όπλο τη ρύθμιση για τον βασικό μέτοχο, η κυβέρνηση επιχειρεί να
σπάσει τους δεσμούς μεταξύ MME και επιχειρηματικών συμφερόντων. Αν στρέφεται
πρώτα εναντίον αλλήλων, είναι για να παραδειγματισθούν οι «ημέτεροι». H
πρόθεση αυτή δεν μετριάζεται προς το παρόν από τις επιφυλάξεις εκείνων, εντός
κυβέρνήσεως, που εκτιμούν ότι υπάρχουν – πιθανώς ανυπέρβλητα – νομικά
προβλήματα. Προς το παρόν, υπερισχύει ένας νεοκαραμανλικός πολιτικός
βολονταρισμός, που έχει φέρει κάτι από τον παγερό αέρα της ρωσικής στέπας στην
ελληνική δημόσια ζωή. Όλα αυτά παραπέμπουν σε πρακτικές αμφίβολης
δημοκρατικότητας, ενώ το πιθανότερο είναι πως η ρύθμιση που απεργάζεται η
κυβέρνηση θα προσκρούει στο ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο.

Όπως φάνηκε από την 180 μοιρών στροφή του ΕΣΡ έναντι του Άκτορα, τίποτε δεν
είναι πλέον το ίδιο. Το νέο πολιτικο-επιχειρηματικό έργο που έχει βγει στις
αίθουσες της δημόσιας ζωής θα μπορούσε να έχει τίτλο: «Από τη Ρωσία με αγάπη».