Eξωτικόν κέντρον «Ο Πολιτισμός»

Αυτή η γεύση από τζατζίκι που άφησε η περασμένη εβδομάδα δεν λέει να φύγει.
Μια γεύση από μπαγιάτικο σκόρδο, λάδι ταγγό και τα ρούχα, όσο κι αν τα
αερίζεις, ποτισμένα στην τσίκνα. Έχεις την εντύπωση πως τόσοι μήνες
Νεοδημοκρατίας, επτά τον αριθμόν, οδήγησαν απαλά σ’ αυτήν την κατά τα άλλα
εύγεστη και φιλόξενη γωνιά μόνο και μόνο για να βγάλει τον χρησμό ο άνθρωπος
που ξεκίνησε ως Πρωθυπουργός του Πολιτισμού και κατέληξε κυνηγός
«νταβατζήδων».

Ήτανε ωραία τις πρώτες ημέρες. Ανοιξιάτικα (Μάρτιος γαρ) και ειδυλλιακά. Ήταν
κι αυτό το «Πολιτισμού», που όσο να ‘ναι δίνει στον αρχηγό μια χάρη, κάτι
ανάλαφρο, που του αφαιρεί λίγο απ’ το βάρος το ασήκωτο της πρωθυπουργίας. Και
να τα συγχαρητήρια από τους ανθρώπους της δημιουργίας και του πνεύματος, και
«Αχ, καλέ, τι ήταν αυτό το καλό που μας βρήκε». Και «Αχ, τι τιμή ήταν κι αυτή
που μας κάνει ο αρχηγός, Βαγγελίστρα μου» κι άλλα ηχηρά παρόμοια. Τι να πεις;
«Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται»! Μόνο που πέρασαν επτά μήνες και για τον
Πολιτισμό ούτε σε σουβλατζήδικο ούτε σε κρεπερί ούτε σε καφετέρια ούτε σε
πιτσαρία ούτε σε σούσι-μπαρ κουβέντα. Τα επιχορηγούμενα περιμένουν στη γωνία
ενάμιση χρόνο τώρα με το χέρι σε στάση επαίτου και τον τρόμο του λουκέτου, τα
φεστιβάλ ακέφαλα και ο υπεύθυνος (εντάξει, μη βαράτε, ένα αστείο είπαμε)
κύριος Τατούλης (όχι αυτό δεν είναι αστείο, είναι υφυπουργός – διαγγελέας), ο
κύριος Τατούλης λοιπόν, «θα αναβαθμίσουμε την Επίδαυρο, θα αυτό, θα εκείνο, θα
το άλλο», άλλα αντ’ άλλα τα μεγάλα της Παρασκευής το γάλα.

Γι’ αυτό δεν έχω ελπίδες απ’ τον υφυπουργό. Απ’ τον Πρωθυπουργό περιμένω το
καλό. Αν και φοβάμαι δεν είναι και πολύ καλά ενημερωμένος περί τα θεατρικά
(ποιος ζει, ποιος παίζει, ποιος πεθαίνει), γιατί θυμάμαι πέρσι σε μια
συνέντευξη, όταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος ποιος ηθοποιός τού αρέσει, ο
κύριος Καραμανλής έκανε παύση, κούνησε με νόημα το κρανίο του και είπε
βαρυγδούπως: «Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας»!!!

Αυτά τα ευχάριστα για τον πολιτισμό. Αλλά εγώ περιμένω κι άλλα. Περιμένω την
ώρα και τη στιγμή που θα μας καλέσει ο κύριος Καραμανλής σε καμιά ντονερί και
‘κεί, τρώγοντας γύρο, γύρω-γύρω όλοι, θα τον ακούσουμε να μας ανακοινώνει τα
(με συγχωρείτε για τη φράση) πολιτιστικά του όνειρα. Αλλιώς, χωρίς πολιτισμό,
πολύ φοβάμαι ότι θα μείνει στην Ιστορία όχι ως Κώστας, αλλά ως Κωνσταντίνος.
Κωνσταντίνος ο Νταβατζηδοκτόνος.