ΣE ΠPΩTO ENIKO Συμβιβασθείτε, παρακαλώ…

Παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άνθρωποι γύρω μου και
αισθάνομαι ότι διαβάζω εγχειρίδιο διαπραγμάτευσης. Επιθυμίες, αγωνίες, όνειρα,
σχέσεις, όλα γίνονται αντικείμενο λεπτομερειακών συζητήσεων, μπαίνουν κάτω από
ένα βασανιστικό μικροσκόπιο για να καταλήξουν στην ίδια εξίσωση: να δώσουμε
όσο γίνεται λιγότερα και να πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα και μάλιστα
χωρίς ρίσκο.

Θέσεις εκ των προτέρων παγιωμένες, θέλουμε αυτό που μας συμφέρει και ξέρουμε
πώς θα το επιδιώξουμε, πότε και από ποιον. Τίποτε αφημένο στην τύχη και στον
αυθορμητισμό. Πρόκειται για παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, κάτι σαν το
ποδόσφαιρο, όπου το κέρδος του ενός είναι ζημιά για τον άλλο. Καμιά φορά
συντασσόμαστε και με ανθρώπους τους οποίους δεν γουστάρουμε, αλλά είναι
χρήσιμοι σύμμαχοι εφόσον επωφελούνται κι εκείνοι από το δικό μας θέλω. Ο
στόχος, ένας καλός συμβιβασμός, ένα καλό deal.

Εκτός από την επαγγελματική και η προσωπική επιτυχία, λένε, στηρίζεται στην
αποτελεσματική διαπραγμάτευση, στην επίλυση ενός κατά τ’ άλλα άλυτου
προβλήματος με την ικανοποίηση και των δύο πλευρών. Ένα καλό deal δηλαδή: αυτά
δικά σου, αυτά δικά μου. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Όταν όμως το
ζήτημα που τίθεται είναι ποιος θα συμβιβαστεί περισσότερο από τον άλλο, τότε η
κατάσταση μυρίζει μπαρούτι και για να λυθεί η κρίση η μία πλευρά πρέπει να
δώσει γη και ύδωρ στην άλλη. Γιατί άλλος ζητά περισσότερα κι άλλος θέλει απλώς
να μειώσει το ρίσκο. Για κάθε κέρδος, όμως, υπάρχει κι ένα ελάχιστο ρίσκο. Και
όλ’ αυτά, για να φθάσουμε σ’ έναν συμβιβασμό, ενίοτε και σε πολλούς.

Γι’ αυτό συμβιβασθείτε, παρακαλώ. Όσοι δεν είστε έτοιμοι, αφήστε τη θεωρία της
διαπραγμάτευσης και πιάστε την «Τέχνη του Πολέμου» του Σουν Τζου για
εκπαίδευση στην τέχνη της αντιπαράθεσης. Εφόσον έχετε τα προσόντα, φυσικά.
Γιατί άλλοι ξέρουν να διαπραγματεύονται και άλλοι να πολεμούν.