ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο δεξί μου φρύδι

H ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας για το φλέγον θέμα των μετεγγραφών έχει
τη χάρη, αλλά και την αφέλεια του «χειροποίητου». Ανάμεσα στις νέες κατηγορίες
φοιτητών που δικαιούνται μετεγγραφή, η πιο κιτσάτη κατά τη γνώμη μου είναι η
υπ’ αριθμ. 1, εκείνη δηλαδή που υποτίθεται πως θεραπεύει την αδικία που
υπέστησαν τα παιδιά θυμάτων τρομοκρατίας. Και για να μην το κουράζουμε άλλο,
αναρωτιέμαι και ερωτώ: Μέχρι πότε το βλέπει άραγε η υπουργός Παιδείας να
τραβάει αυτή η υπόθεση; Παρ’ εκτός και ξέρει κάτι, αλλά δεν μας το λέει…

Κατά τα άλλα, και εξ όσων τουλάχιστον εγώ γνωρίζω, με τη 17 Νοέμβρη και τον
ΕΛΑ έχουμε κλείσει προ πολλού ενώ κανένα από τα τέκνα των θυμάτων δεν
βρίσκεται πλέον σε ηλικία σπουδών.

Όθεν, μόνο ως αντιαισθητική μπορώ να δω την παραπάνω ευεργετική διάταξη η
οποία κατά τη γνώμη μου έχει τις ρίζες της βαθιά, πολύ βαθιά, στο δεξιό τούνελ
της πολιτικής μας ιστορίας. Ξεθάβοντας αντανακλαστικά τού τύπου «ο φόβος
φυλάει τα έρμα», πολύ φοβούμαι ότι δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Αφού ούτε οι
ίδιοι οι καθαρόαιμοι δεξιοί δεν πείθονται πια για την ανάγκη προληπτικής
πολιτικής, ποιος ο λόγος για μια πεφωτισμένη υπουργό να θύει και να γίνεται
θύμα μιας «παράδοσης» που θα έκανε και τον τελευταίο από τη σύγχρονη
δυτικοευρωπαϊκή Δεξιά να σηκώσει με απορία το δεξί του φρύδι.