Tο δίκιο του ανώνυμου δανειολήπτη

Συμφέρει ή δεν συμφέρει τελικά να εξοφλεί κανείς τα δάνειά του προς τις
τράπεζες;

Το ερώτημα επανέφερε με δριμύτητα στο προσκήνιο η τελευταία αποτυχημένη
απόπειρα της κυβέρνησης να επεκτείνει την ευνοϊκή ρύθμισή της για τα πανωτόκια
ακόμη και στους μεγαλοοφειλέτες.

H ρύθμιση για τα πανωτόκια στην αρχική της μορφή παρουσιάσθηκε με το προφίλ
της κοινωνικής πολιτικής. Υποτίθεται, δηλαδή, ότι θα έλυνε το πρόβλημα σε
ορισμένους αναξιοπαθούντες δανειολήπτες, αγρότες, αλλά και μικρομεσαίους
επιχειρηματίες, οι οποίοι ατύχησαν στα επιχειρηματικά τους σχέδια, με
αποτέλεσμα να βρεθούν υπερχρεωμένοι και ανίκανοι να εξυπηρετήσουν τα δάνειά
τους, λόγω των ληστρικών κανόνων ανατοκισμού που επέβαλαν οι τράπεζες.

Παρ’ ολίγον

Έστω ότι αυτό δικαιολογείται. Που δεν δικαιολογείται, αν το δει κανείς από την
οπτική των συνεπών δανειοληπτών, οι οποίοι πλήρωναν κανονικά τις δόσεις του
δανείου τους.

Οπωσδήποτε, όμως, δεν μπορεί κανείς να δει με συμπάθεια τη ρύθμιση χρεών
μεγαλοεπιχειρηματιών, που αναμφίβολα ζουν οι ίδιοι μια προσωπική ζωή άνετη και
περιμένουν από το κράτος να αναλάβει το κόστος των ατυχών επιχειρηματικών τους
επιλογών.

Αυτό παρ’ ολίγον να συμβεί. Δεν συνέβη μόνο και μόνο επειδή την τελευταία
στιγμή η κυβέρνηση συνειδητοποίησε το μεγάλο πολιτικό κόστος που θα είχε.

Εν αναμονή;

Τι σκέφτεται τώρα ο απλός δανειολήπτης.

Αυτός που παίρνει ένα στεγαστικό δάνειο 50.000 ευρώ και καλείται σε 15 χρόνια
να το πληρώσει με επιβάρυνση από τους τόκους 50%.

Ή αυτός που παίρνει ένα προσωπικό, καταναλωτικό δάνειο 8.000 ευρώ και καλείται
σε 5 χρόνια να το εξοφλήσει με επιβάρυνση 30%.

Μήπως θα ήταν καλύτερο να κηρύξουν «στάση πληρωμής» και να περιμένουν την
επόμενη ρύθμιση; Μήπως μπορούν και αυτοί να ελπίζουν ότι έπειτα από 20 χρόνια
κάποια κυβέρνηση θα τους φροντίσει, κάποιος πολιτικός θα τους πάρει υπό την
προστασία του και για να μετονομαστούν από μπαταξήδες θύματα;

Το δίκιο του…

Δεν θα το κάνει, βεβαίως, αυτό ο απλός δανειολήπτης, ο νοικοκύρης που πήρε ένα
δάνειο για να εξοφλήσει το σπίτι του και δεν μπορεί να ησυχάσει αν δεν
καταθέσει τη δόση του στην τράπεζα κάθε μήνα. Αλλά δεν θα έχει δίκιο να το
σκεφτεί;

Δεν θα έχει δίκιο να θεωρήσει ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα για νομοταγείς
πολίτες, αφού οι νόμοι γίνονται για να αλλάζουν, ανάλογα με τις πιέσεις που
ασκούνται;

Και δεν θα υπάρξουν κάποιοι που θα «παραδειγματισθούν» από τις ρυθμίσεις αυτές
για να αναπτύξουν ανάλογες ανεύθυνες συμπεριφορές στο μέλλον;

Αυτή τη στιγμή ο βαθμός χρέωσης των ελληνικών νοικοκυριών έχει φτάσει το 28,9%
του ΑΕΠ και συνεχίζει να αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς. Ποιος ορκίζεται ότι
στο μέλλον δεν θα υπάρξει μια νέα γενιά αναξιοπαθούντων δανειοληπτών που θα
καταφύγουν στην κρατική μέριμνα για να λύσει το πρόβλημά της; Στην Ελλάδα ζούμε…