Kαταδικάζουν τους ασθενείς

Καταδικάζει ασθενείς η έλλειψη χώρων στο σύνολο των ψυχιατρείων: Χωρίς να
αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα, υποχρεώνονται να περάσουν το
υπόλοιπο της ζωής τους στο ψυχιατρείο ως «ανίατες» περιπτώσεις.

Σε δωμάτια που ελάχιστα πληρούν τις βασικές αρχές υγιεινής στοιβάζονται περισσότεροι από 10 ασθενείς (δεξιά). Για αρκετές ώρες κάθε ημέρα δεν υπάρχει ούτε νοσηλευτής για να τους προσέξει, αποτέλεσμα της έλλειψης προσωπικού. Έλλειψη και σε προσωπικό καθαρισμού παρατηρείται στα περισσότερα ψυχιατρεία, με αποτέλεσμα ακόμη και οι εγκαταστάσεις υγιεινής να μετατρέπονται σε εστίες μόλυνσης (αριστερά)

«Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε στα τμήματα βραχείας νοσηλείας
τα κρεβάτια αρρώστων που τους έχουμε δώσει διήμερη άδεια εξόδου. Όταν όμως οι
ασθενείς αυτοί επιστρέφουν, δημιουργείται πρόβλημα και αναγκαζόμαστε να
μεταφέρουμε στα τμήματα βαρέων και χρόνιων νοσημάτων ανθρώπους που δεν είναι
σίγουρο ότι θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί», λέει στα «NEA» ο πρόεδρος του
συλλόγου εργαζομένων του Δρομοκαϊτείου Μιχάλης Γιαννακός.

H μεταφορά ενός ασθενούς στα τμήματα αυτά σημαίνει πρακτικά τη μόνιμη καταδίκη
τους, αφού όπως λένε οι ψυχίατροι «όποιος μπαίνει εκεί δύσκολα ξαναβγαίνει».
Στα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας υπάρχουν ακόμη ασθενείς που η παραπομπή
του γιατρού για το νόσημά τους έχει γραφεί με… φτερό χήνας – βρίσκονται
δηλαδή έγκλειστοι για περισσότερο από μισό αιώνα.

Στα περισσότερα ψυχιατρεία – εξαιρείται μόνο της Θεσσαλονίκης όπου υπάρχει
ειδική πτέρυγα – οι ψυχικά πάσχοντες συνυπάρχουν με ισοβίτες καταδικασμένους
για ειδεχθή εγκλήματα. Πρόκειται για φυλακισμένους με διαγνωσμένα ψυχικά
νοσήματα και βίαιη συμπεριφορά, που μεταφέρονται στα ψυχιατρεία προκειμένου να
εκτίσουν τις ποινές τους για τους οποίους ωστόσο συνήθως δεν υπάρχει
αστυνομική επίβλεψη, με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή των υπόλοιπων
ασθενών.

Συγγενείς ασθενών που νοσηλεύονται σε ψυχιατρικά νοσοκομεία συχνά καταγγέλλουν
ότι υποχρεώνονται να αγοράζουν μέχρι και τις πάνες τους, ενώ τα νοσοκομεία
τούς υποχρεώνουν να πάρουν πίσω τους αρρώστους στο σπίτι, μόνο και μόνο για να
ελευθερώσουν κρεβάτια.

H παγκόσμια κατακραυγή που είχε προκληθεί για το πάλαι ποτέ «κολαστήριο» του
ψυχιατρείου της Λέρου άλλαξε αρκετά την εικόνα των περισσότερων ιδρυμάτων,
όσον αφορά τις κτιριακές τους υποδομές. Ωστόσο, όπως επισημαίνει στα «NEA» ο
πρόεδρος των εργαζομένων στη Λέρο κ. Κώστας Καλογερόπουλος, οι ελλείψεις σε
εξειδικευμένο προσωπικό, όπως είναι οι ψυχίατροι και οι νοσηλευτές, αλλά και
σε προσωπικό καθαριότητας είναι τεράστιες και είναι πρακτικά δύσκολο να
υλοποιηθούν τα προγράμματα για την αποκατάσταση των ασθενών.

ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ

Τα ποντίκια απειλούν τους ασθενείς

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ, η πτέρυγα όπου νοσηλεύονται οι χρόνια πάσχοντες
κτίσθηκε το 1887 και τα ποντίκια, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, απειλούν
την υγεία των ασθενών. Ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Δρομοκαϊτείου κ. Νίκος Τσίκκης
παρομοιάζει την κατάσταση «με μια δεξαμενή απ’ όπου προσπαθούμε συνεχώς να
βγάζουμε το νερό, όμως συνεχώς μέσα της τρέχουν βρύσες». Στο Δαφνί έχει
επιλεγεί ο εγκλεισμός ασθενών σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας εδώ και 6 χρόνια, ενώ
αρχικά η μεταφορά τους εκεί προγραμματίστηκε να έχει εξάμηνη διάρκεια.

H έλλειψη προσωπικού όμως αποτελεί το μεγάλο πρόβλημα για το σύνολο των
ψυχιατρείων στη χώρα. Οι νυχτερινές βάρδιες όπου 2 νοσηλευτές είναι υπεύθυνοι
για 35 ασθενείς καθιστούν ουσιαστικά αδύνατη την επίβλεψη των ασθενών, με
αποτέλεσμα τις ώρες αυτές να καταγράφονται οι περισσότερες αυτοκτονίες.
«Κανονικά σε κάθε άρρωστο αντιστοιχεί 1,5 νοσηλευτής», λέει ο κ. Γιαννακός.
Κάπως έτσι οι ασθενείς το σκάνε από τα ψυχιατρεία και είναι αρκετοί αυτοί που
­ όπως επισημαίνουν οι νοσηλευτές ­ βαφτίζονται «εξαφανισμένοι» και η
Αστυνομία αναλαμβάνει την εύρεσή τους.