«Θέλω να γίνω Eλληνίδα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά
«Θεούλη μου, δώσε μου ένα ελληνικό διαβατήριο…». Αυτή είναι πια η
καθημερινή προσευχή της 7χρονης Νάζια από το Αφγανιστάν! Ζητά το διαβατήριο
που θα επισφραγίσει το ελπιδοφόρο ξεκίνημα ζωής που έχει ήδη αρχίσει για
εκείνη, εδώ και έναν χρόνο, στην Ελλάδα…
 |
|
«H Νάζια είναι κόρη μας πια! Κι αν χρειασθεί να φύγει, θα φύγω κι εγώ μαζί |
Το ίδιο ακριβώς ζήτησε και μία εβδομάδα πριν, όταν στάθηκε μπροστά της ο
Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. K. Στεφανόπουλος, στη διάρκεια της βράβευσης, στο
Προεδρικό Μέγαρο, 16 ξεχωριστών προσωπικοτήτων: «Τι μπορώ να κάνω για σένα;»,
την ρώτησε. «Θέλω να γίνω Ελληνίδα», του απάντησε σταθερά, κοιτάζοντάς τον
κατάματα. «Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί κάτι τέτοιο;», απάντησε ξαφνιασμένος ο
κ. Στεφανόπουλος και ζήτησε να μάθει περισσότερα για την επτάχρονη και το
αίτημά της…
H Νάζια μεταφέρθηκε για πρώτη φορά από την Καμπούλ στην Αθήνα, στις 8 Μαΐου
2003, με ένα C 130. Για τη διάσωσή της είχε ήδη στηθεί, από τον Ιανουάριο, μια
μεγάλη και επίπονη επιχείρηση από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, που πρόσφερε
τις ανθρωπιστικές και ιατρικές της υπηρεσίες από το έτος 2000 στον πολύπαθο
λαό του Αφγανιστάν.
«Όταν την παρέλαβα, ήρθαν στιγμές που δεν ήξερα τι να ευχηθώ – να ζήσει ή να
πεθάνει. H κατάστασή της ήταν απελπιστική», λέει στα «NEA» η νοσηλεύτρια Ζωή
Λειβαδίτου – τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τον Αργυρό Σταυρό του
Φοίνικος, που τον αφιέρωσε στη Νάζια.
Με τσεκούρι
«H Νάζια βρέθηκε στο πλινθόκτιστο σπίτι της, σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό του
Αφγανιστάν όπου ζούσαν δύο μόνο οικογένειες, σε κωματώδη κατάσταση, με ένα
τσεκούρι καρφωμένο στο κεφάλι της. Το μισό κρανίο της έλειπε…».
Είχε πολλούς αγίους προστάτες η Νάζια, αφού κατάφερε να επιζήσει. Οι εισβολείς
μπήκαν άγρια νύχτα στο σπίτι, με μαχαίρια και τσεκούρια. Σκότωσαν τη μάνα και
τον πατέρα, καθώς και δύο μικρά αγόρια μπροστά στα μάτια της. Εκείνη κρύφτηκε
έντρομη, κάτω από την κουβέρτα που σκέπαζε το μεγάλο μαγκάλι, στο κέντρο του
δωματίου. Το μαγκάλι όμως της έκαιγε το κεφάλι:
«Κάποια στιγμή τσίριξε από τους πόνους και την πήραν είδηση. Την τράβηξαν, την
χτύπησαν με το τσεκούρι και έφυγαν, θεωρώντας ότι την είχαν σκοτώσει… H
Νάζια όμως ήταν αρκετά πεισματάρα και δυνατή, για να τους κάνει τη χάρη…».
Από τη μανία των εισβολέων δεν γλίτωσε μόνο η Νάζια. Επέζησε και ένα μωρό, η
αδερφή της, που είχε αποκοιμηθεί θηλάζοντας κάτω από την μπούρκα της μητέρας.
Αλυσίδα ελπίδας για 60 παιδιά από το Ιράκ
H Νάζια είναι το μοναδικό παιδί από το Αφγανιστάν που φιλοξενείται αυτήν τη
στιγμή στην Ελλάδα και η περίπτωσή της είναι ιδιάζουσα. Ανάλογες περιπτώσεις
ορφανών και κατατρεγμένων παιδιών από εμπόλεμες περιοχές έχουν απασχολήσει
κατά καιρούς τις ελληνικές αρχές, που έχει δώσει από το 1992 έως σήμερα
περίπου 25 ευκαιρίες νέας ζωής σε παιδιά από την Παλαιστίνη, την Αλβανία, τη
Σερβία, τη Βοσνία, το Ιράκ. Τα παιδιά αυτά φιλοξενούνταν σε ιδρύματα και
υιοθετήθηκαν ή δόθηκαν σε ανάδοχες οικογένειες.
Από τον πρόσφατο πόλεμο και μετά στο Ιράκ, 60 παιδιά μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα,
με την «αλυσίδα ελπίδας» που έστησαν οι Γιατροί του Κόσμου: «Είναι
πολυτραυματισμένα παιδιά, που χρειάζονται ιατρική φροντίδα και νοσηλεία για
εγκαύματα, βαριά τραύματα, ακόμα και καρδιοπάθειες», εξηγεί η κ. Γιούλη Μεσολογγίτη.
Μαραθώνιος επεμβάσεων
«Τον Ιανουάριο του 2003, είχαμε το μοναδικό ασθενοφόρο που κυκλοφορούσε στο
Αφγανιστάν», θυμάται η κ. Λειβαδίτου. «Για τη διάσωσή της, ξεκίνησε ένας
μαραθώνιος. Την πρώτη σωτήρια επέμβαση την έκανε ένας καταπληκτικός Αφγανός
νευροχειρουργός, με πρωτόγονα στην κυριολεξία μέσα. Μία βδομάδα μετά άνοιξε,
για πρώτη φορά, τα μάτια της. Από το σοκ που είχε δεχθεί ήταν εκτός
πραγματικότητας, δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον και για μήνες ήταν
αρνητική και επιθετική σε κάθε ένδειξη αγάπης… Όταν την έφερα για πρώτη φορά
στην Ελλάδα, νοσηλεύτηκε έναν μήνα στο “Αγλαΐα Κυριακού” και επιστρέψαμε στις
9 Ιουνίου, για επτά μήνες, στην Καμπούλ – πάλι με C 130. Παραμονές
Χριστουγέννων ήρθαμε ξανά στην Ελλάδα. Για την περίπτωσή της είχαν ενδιαφερθεί
αναρίθμητοι υποψήφιοι ανάδοχοι γονείς. Επιλέξαμε το ζευγάρι που ανέλαβε τελικά
τη Νάζια και αποδείχθηκαν για εκείνη δύο υπέροχοι γονείς, με μεγάλα αποθέματα
αγάπης και υπομονής. Τον περασμένο Απρίλιο έγινε και η αναμενόμενη επέμβαση
στη Νευροχειρουργική του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης – τοποθετήθηκε στη Νάζια
ένα εξειδικευμένο μόσχευμα στο τμήμα του κρανίου που έλειπε.
«Έχουμε κοινή μοίρα…»
Από τα περασμένα Χριστούγεννα η Νάζια βρίσκεται στην Ελλάδα με ανθρωπιστική
άδεια παραμονής που λήγει τον Δεκέμβριο. H Άννα, η ανάδοχη μητέρα της, τρέμει
από αγωνία μήπως και κάτι «στραβώσει». « H Νάζια είναι κόρη μας πια! Κι αν
χρειασθεί να φύγει, θα φύγω και εγώ μαζί της στο Αφγανιστάν. H μοίρα της είναι
και δική μου μοίρα. Ελπίζουμε και επιζητούμε τη στοργή και την ευαισθησία των
αρμόδιων υπουργών που μπορούν, με μια υπογραφή τους, να γράψουν “τέλος” στην
Οδύσσεια της μικρής μας. Μια Πολιτεία που έκανε τόσα πολλά γι’ αυτό το παιδί
και στην κυριολεξία του έδωσε ζωή, δεν μπορεί στο τέλος, να του την πάρει
πίσω…».
Δεν υπάρχει τίποτα για τη Νάζια στο Αφγανιστάν – μονάχα πόνος, πείνα και
ορφάνια. H Ελλάδα είναι πια για εκείνη η πατρίδα της. Και στη Θεσσαλονίκη το
σπίτι της: «Θα στείλουμε το αίτημά μας προς το υπουργείο Εσωτερικών και
θέλουμε να πιστεύουμε ότι και με τη θεσμική παρέμβαση του Προέδρου της
Δημοκρατίας, η Νάζια θα πάρει την ελληνική υπηκοότητα και θα ζήσει τη ζωή που
της αξίζει…».
Μιλάει ελληνικά. H Νάζια έμαθε τέλεια ελληνικά μέσα σε πέντε μήνες και
τώρα πηγαίνει στην A’ Δημοτικού: «Είναι πανέξυπνη, απίστευτα ευτυχισμένη και
έκανε και εμάς δύο ευτυχισμένους ανθρώπους. Έχει αποκτήσει τις ελληνικές
συνήθειες, σκέφτεται με ελληνικό τρόπο, κουραστήκαμε πολύ και οι δύο, αλλά
“έδεσε” τόσο η χημεία μας και είμαστε τόσο αγαπημένες, που τίποτα δεν μπορεί
να μας χωρίσει…». Οι πρώτοι μήνες προσαρμογής στη νέα ζωή, ήταν τραγικά
δύσκολοι: «Δεν κοιμόταν, παραμιλούσε τα βράδια, δεν ήξερε από αγγίγματα και
λόγια αγάπης, δεν ήθελε καν να την πλησιάζουμε και μόνο όταν κοιμόταν βαθιά
τολμούσα να την αγγίξω και να την χαϊδέψω…
Google news
