«Mαμά, θα κάνω πλαστική…»

Χρόνο με τον χρόνο αυξάνονται στην Αμερική οι περιπτώσεις παιδιών που
υποβάλλονται σε πλαστικές επεμβάσεις αισθητικού χαρακτήρα. Είτε επειδή πιέζουν
τα ίδια τους γονείς τους, είτε επειδή οι γονείς τους θέλουν να τα κάνουν να
δείχνουν ομορφότερα, η ουσία είναι πως πρόκειται για μία τάση που αποκτά
διαστάσεις… επιδημίας.

Εκατοντάδες γύψινες μάσκες, που χρησιμοποιούνται πριν από την πλαστική χειρουργική, σχηματίζουν ένα χαλί από ανθρώπινα πρόσωπα σε νοσοκομείο των ΗΠΑ

Σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία Πλαστικών Χειρουργών, ο αριθμός των
επεμβάσεων που έγιναν πέρυσι στις ΗΠΑ, σε παιδιά ηλικίας μέχρι 18 χρόνων,
ανήλθε στις 74.233, σημειώνοντας αύξηση κατά 14% σε σχέση με το 2000.

Αγόρια και κορίτσια που δεν έχουν καλά καλά συμπληρώσει τα 6 τους χρόνια,
υποβάλλονται σε επεμβάσεις για να «επιδιορθώσουν» τα αυτιά τους, που
προεξέχουν. Έφηβοι ηλικίας 13 και 14 χρόνων κάνουν πλαστικές επεμβάσεις στη
μύτη. Περίπου 3.700 κορίτσια κατέφυγαν σε γιατρούς για να αυξήσουν το μέγεθος
του στήθους τους, ενώ άλλα τόσα αγόρια – περίπου 3.300 – μείωσαν τον όγκο του
στήθους τους.

Μόνο σε ανάγκη. Σύμφωνα με την εφημερίδα «The New York Times», οι
Αμερικανοί ειδικοί που βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτό το πρωτόγνωρο φαινόμενο,
συμβουλεύουν τους γονείς να μη συναινούν στη μορφολογική αλλαγή του σώματος
των παιδιών τους για αισθητικούς λόγους, παρά μόνο αν υπάρχει πραγματική
ανάγκη. «Σε ακραίες καταστάσεις, όταν το μέγεθος και το σχήμα της μύτης ή των
αυτιών πραγματικά επηρεάζει την εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του,
τότε πιστεύω ότι η πλαστική επέμβαση ενδεχομένως να αποτελεί τη σωστή μέθοδο
επίλυσης του προβλήματος», λέει στην εφημερίδα ο δρ Steven Shelov, που είναι
πρόεδρος του Τομέα Παιδιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Maimonides του Μπρούκλιν
και προσθέτει: «Όμως, σε νεαρές ηλικίες η προσθήκη εμφυτευμάτων στο στήθος
είναι πέρα από κάθε συζήτηση».

Ο ίδιος επιστήμονας λέει ότι το σωστό φαγητό συνδυαζόμενο με άσκηση – και όχι
η λιποαναρρόφηση – είναι ο ιδανικός τρόπος για την καταπολέμηση των περιττών
κιλών στα παιδιά. Οι ειδικοί λένε ότι η ανάγκη για μια πλαστική επέμβαση σε
παιδί πρέπει να αποτιμάται ξεχωριστά, επειδή κάθε παιδί ωριμάζει, βιολογικά
και συναισθηματικά, με διαφορετικό ρυθμό από τα άλλα.

Ο γιατρός και το παιδί. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας
γιατρός, είναι να καταλάβει για ποιον λόγο το παιδί επιμένει και θέλει να
κάνει την επέμβαση. Αν θέλει μόνο και μόνο για να μοιάζει σωματικά σε κάποιο
ίνδαλμά του, τότε η επέμβαση δεν πρέπει να γίνει. Ούτε ακόμη κι αν το παιδί
νομίζει πως έτσι θα απαλλαγεί από κάποιο βαθύ του ψυχολογικό τραύμα.

«Ο γιατρός δεν θα πρέπει μάλιστα να απλώσει νυστέρι σε μια κοπελίτσα που θα
την ακούσει να λέει ότι “ο φίλος μου κοιτάζει τα άλλα κορίτσια που έχουν
μεγαλύτερο στήθος από το δικό μου, οπότε κι εγώ θέλω να το αυξήσω για να γίνω
σαν κι αυτές”», τονίζει ο δρ Walter Erhardt, τέως πρόεδρος της Αμερικανικής
Εταιρείας Πλαστικών Χειρουργών και συνεχίζει: «Αν ένας γονιός φέρει στο
ιατρείο το παιδί του και πει ορθά κοφτά ότι “η κόρη μου χρειάζεται πλαστική
χειρουργική επέμβαση στη μύτη”, τότε πάλι ο γιατρός δεν πρέπει να συμφωνήσει».

Ο δρ Steven J. Pearlman από τη Νέα Υόρκη, που είναι πρόεδρος της Αμερικανικής
Ακαδημίας Πλαστικής, λέει ότι «μερικές φορές υπάρχει η ανάγκη να απομονώσεις
το παιδί, για να καταλάβεις αν το ίδιο θέλει την επέμβαση ή αν του την έχουν
επιβάλει οι γονείς του».

Κέρδισαν σε αυτοπεποίθηση

H ρινοπλαστική είναι μία από τις πιο διαδεδομένες χειρουργικές επεμβάσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού

ΠΡΟΣΦΑΤΗ μελέτη στο Πανεπιστήμιο Erasmus, στο Ρέτερνταμ της Ολλανδίας,
έδειξε μεταξύ άλλων ότι παιδιά ηλικίας 12 έως 22 χρόνων που υπεβλήθησαν σε
χειρουργική επέμβαση αισθητικού χαρακτήρα, σταμάτησαν να σκέπτονται την
εξωτερική τους εμφάνιση και ένιωθαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Επίσης μια άλλη
μικρή ομάδα παιδιών, στο ίδιο όριο ηλικίας, που εξέφραζε απογοήτευση για την
εξωτερική του εμφάνιση αλλά δεν προχώρησε σε κάποια διορθωτική επέμβαση, είπε
στους ερευνητές ότι εξακολούθησε να μην έχει σε μεγάλη υπόληψη την εξωτερική
του εμφάνιση και φυσικά να έχει μειωμένη αυτοπεποίθηση. Όμως, ακόμη κι αν η
επέμβαση είναι απαραίτητη για να διορθωθεί κάποιο πρόβλημα δυσπλασίας,
ανακύπτουν θέματα για την ετοιμότητα του οργανισμού να δεχτεί κάτι τέτοιο σε
νεαρή ηλικία. Για παράδειγμα, μια κοπέλα μπορεί να προχωρήσει στην αύξηση τους
στήθους της με κάποιο εμφύτευμα ή στη μείωση του όγκου της, μόνο όταν το
στήθος της σταματά να αναπτύσσεται. Αυτό συμβαίνει στην ηλικία των 17 χρόνων
το νωρίτερο και σπανίως στα 16 χρόνια, σύμφωνα με τον δρα Peter Β. Fodor,
πρόεδρο της Αμερικανικής Εταιρείας Αισθητικής Πλαστικής Χειρουργικής.

Επεμβάσεις και σε 6χρονα παιδιά!

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, οι χειρουργοί περίμεναν μέχρι οι ασθενείς τους να φθάσουν
στην ηλικία των 17 ή 18 χρόνων, προτού τους υποβάλουν σε ρινοπλαστική.
Φοβούνταν πως αν την έκαναν νωρίτερα, η μύτη θα εξακολουθούσε να μεγαλώνει
αποκτώντας παράδοξο σχήμα. Τώρα όμως, έχουν διαπιστώσει ότι η ανάπτυξη της
μύτης ολοκληρώνεται νωρίτερα και προχωρούν στην πραγματοποίηση ρινοπλαστικών
επεμβάσεων στα κορίτσια όταν είναι 13 χρόνων και στα αγόρια όταν είναι 14.
Σύμφωνα με ειδικούς, ένα παιδί δεν θα ήταν δυνατόν να επιθυμεί να φτιάξει τη
μύτη του σε μικρότερη ηλικία, επειδή συνήθως οι ανωμαλίες στο σχήμα της μύτης
εμφανίζονται στην ηλικία των 10 ή 11 χρόνων. Τα αυτιά πάλι που εξέχουν, είναι
μια άλλη ιστορία. Είναι εμφανή ακόμη και από τη νηπιακή ηλικία. Όταν το παιδί
φθάσει στα 5 ή 6 του χρόνια, τότε δέχεται τις κοροϊδίες των άλλων παιδιών.
Στην ηλικία των 6 ή 7 χρόνων, τα αυτιά έχουν μεγαλώσει πολύ. Εφόσον η
χλευαστική συμπεριφορά βυθίζει, σε μόνιμη βάση, το παιδί σε άσχημη ψυχολογική
κατάσταση, τότε ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση που καλείται ωτοπλαστική.
«Στην ηλικία των 6 χρόνων, τα παιδιά μπορούν να συμμετάσχουν στην απόφαση να
υποβληθούν σε ωτοπλαστική και να καταλάβουν γιατί πρέπει να την κάνουν», λέει
ο δρ Steven J. Pearlman, πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Πλαστικής.

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης – Εύη Ελευθεριάδου