H στολή της δούλας

ΑΠΟ TO άγχος μου μην αργήσω στη συνάντηση, έφτασα στο Κολωνάκι μισή ώρα
νωρίτερα. Τι κάνει μια ξανθιά στο Κολωνάκι, όταν έχει τριάντα ολόκληρα λεπτά
στη διάθεσή της; Την πέφτει στα μαγαζιά!

Πολύ μόδα φέτος τα καρό παπούτσια. Να, αυτό το ζευγάρι με την τσαντούλα την
ασορτί και άγιο κολάζει. Με τι το συνδυάζεις, όμως; Με ένα απλούστατο μαύρο
Σανέλ; Άψογο. Να τα πάρω; Σώπα μωρέ, πως θα τη φορέσω τη γοβάρα τη δίμετρη; Να
τα προσπεράσω; Κι αν μου μείνει απωθημένο; Μωρέ, θα τα πάρω. Θα τα τσακίσω.
Για να δούμε και την τιμούλα! Πόσο; Τόσο; Τι λέτε, παιδιά; Τι λέτε που θα σας
πληρώσω εγώ το ενοίκιο ενός μηνός για δυο παλιοπάπουτσα. Πάμε παρακάτω.

Παρακάτω, με περιμένει η έκπληξη. Το δέκα το καλό. Ομολογώ, δεν το ‘πιασα απ’
την αρχή. Τι είναι αυτό; Φόρεμα; Σύνολο; Σετ – ένα πράγμα;

«Αυτό» ήταν η γκρίζα, υπέρκομψη, πανάκριβη στολή. Ρομπίτσα κουμπωτή. Ποδίτσα
σουρωτή. Και για το κεφάλι, καπελάκι, να το πω; Κουραδίτσα, να το πω;
Θυμήθηκα: «Μπονέ»! «Μπονέ» το έλεγε η γιαγιά.

Δηλαδή, αυτό που αντίκρυζαν τα άδολα παιδικά μου μάτια ήταν μια στολή οικιακής
βοηθού. ΄H – για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους – μια στολή δούλας.
Δουλάρας. Που όχι μόνο είναι δουλάρα αλλά υποχρεούται και να συμβολίζει τη
δουλεία της. Αγοράζει η «κυρία» τη στολή και της την φοράει. Κι όταν χτυπάς το
κουδούνι στο σπίτι, ξέρεις. Ξέρεις ότι «αυτό το πράγμα» που σου ανοίγει, δεν
είναι εργαζόμενη. Είναι δούλα. Δουλάρα!

ΑΡΑΓΕ, ποια αλλοδαπή θα το χαρεί το μοντελάκι; Φιλιππινέζα, Ουκρανή,
Βουλγάρα; Ποια γυναίκα, μακριά από την πατρίδα της; Όπως οι σκλάβοι φορούσαν
το ειδικό βραχιόλι, ποια θα φορέσει τη στολή;

Δεν είναι αξιοπερίεργο μια ξανθιά μόνη της να χαχανίζει, άνευ αποχρώντος
λόγου, στο Κολωνάκι. Γι’ αυτό και κανένας δεν μου έδωσε σημασία όταν, ως
τρελή, έβαλα τα γέλια. Όταν άρχισα να σκέφτομαι: Της δούλας η κυρά – αυτή που
κρεμάει πάνω της σαράντα πέντε μόδιστρους κι εξήντα μαθητάδες – κι αυτή στολή
δούλας φοράει. Κι αυτή δούλα είναι. Κι ας μην το ξέρει. Δούλα σε ανθρώπους, σε
συμφέροντα, σε καταστάσεις, στο αφεντικό του άντρα της.

ΓΥΡΩ MOY, καλοντυμένοι κύριοι με καλοντυμένα φάιλοφαξ. Κυρίες
κομψότατες κι αεράτες σαν αύρα φθινοπώρου. Τι είναι όλοι αυτοί; Δούλοι;
Αφέντες; Δούλοι που νομίζουν πως είναι αφέντες; Ο μεγαλοεπιχειρηματίας δούλος
αθέατων συμφερόντων. Ο πολιτικός – ενίοτε – δούλος του επιχειρηματία. Ο
γενικός γραμματέας δούλος του υπουργού. Ο τμηματάρχης δούλος του γενικού. Ο
υπάλληλος δούλος του τμηματάρχη. Ο κλητήρας δούλος του υπαλλήλου. Και ο
σκύλος, δούλος του κλητήρα. Γιατί άμα το σουτ αλλάζει πόδια, πώς θα εκτονωθεί
κι ο κλητήρας; Το μπάσταρδο θα κλωτσήσει!

Όλοι δούλοι. Χωρίς στολές, χωρίς ποδίτσες. Γιατί – τουλάχιστον – αυτός που
φοράει τη στολή, το ξέρει. (Όπως το ήξερε κι ο Σπάρτακος και τους έκανε την
Αυτοκρατορία σουβενίρ).

Όταν δεν το ξέρεις, όμως; Όταν θεωρείς εαυτόν ελεύθερο πολίτη; Όταν η στολή
φοριέται από μέσα, κατάσαρκα, κάτω από τα μοδάτα και τα χλιδάτα; Όταν, στην
τελική, η δουλεία δεν είναι ρούχο; Είναι εσώρουχο;

Πέρασε το ημίωρο. Πήγα στο ραντεβού μου. Κάθησα προσεκτικά μην τσαλακώσω το
φόρεμα από το Λονδίνο. Και στρώθηκα στη δουλειά.

H δούλα των βορείων προαστίων!