ο υποψήφιος Στη μνήμη τους…

Λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται συνήθως σαν φάρσα.

Οι συμμαθητές σας που γλίτωσαν στο χθεσινό δυστύχημα, ξέρουν πως
επαναλαμβάνεται και σαν τραγωδία…

Είναι σπαστικές οι συμβουλές των μεγάλων. Αλλά – αυτό το αναθεματισμένο το
αλλά… – λες να είχαν, έστω κι ένας από αυτούς που χάθηκαν, σωθεί αν φορούσαν
ζώνες; Μπορεί και όχι, πιθανότατα όχι, ίσως πάλι και να φορούσαν ζώνες. Μα
ποιος το ξέρει αλήθεια; Δεν είναι ότι την προβλέπει ο νόμος τη χρήση της
ζώνης. Δεν είναι θέμα συμμόρφωσης με τον νόμο. Είναι για να μπορούμε να μη
διατυπώνουμε μετά αυτό το καταραμένο ψυχοφθόρο το «μήπως;».

Όλοι λοιπόν θα πάτε και θα ξαναπάτε εκδρομές. H ζωή συνεχίζεται κι ένα δράμα,
όσο αβάσταχτο κι αν είναι, δεν τη σταματάει. Έτσι πρέπει εξάλλου. Όλοι λοιπόν,
σε λίγο καιρό κιόλας, θα ξαναπάτε σχολική εκδρομή. Και όλοι, μέσα στα
λεωφορεία, θα κάνετε την πλάκα σας και το κέφι σας, θα μιλάτε με τους φίλους
σας, θα πειράζετε άλλους, θα χαίρεστε που πάτε αυτή την εκδρομή. Κι αυτό
ακριβώς είναι το ζητούμενο: η χαρά.

Στη μνήμη τους λοιπόν, φορέστε τη ζώνη όσο ταξιδεύετε. Μπορείτε να κάνετε
χαβαλέ και δεμένοι. Τίποτα δεν θα συμβεί σ’ εσάς. H ζώνη θα αποδειχθτεί
αχρείαστη προφύλαξη. Να φθάσετε στον προορισμό και να χαρείτε και να γυρίσετε,
μεταφέροντας αυτήν τη χαρά της εκδρομής στα σπίτια και τους δικούς σας.

H ζώνη ας είναι απλώς ένα σύμβολο μνήμης.