[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Λες και είχαν όλοι δίκιο. Το παρομοίασαν με ριάλιτι σόου, προς στιγμήν
κάτι μας θύμισε, αλλά, καθώς εξελισσόταν, διαφοροποιήθηκε. Στις περίφημες
αυτές εκπομπές που άνθησαν πριν από λίγα χρόνια, οι πρωταγωνιστές κατόρθωναν
να χωρίσουν το κοινό στα δύο. Αναλόγως των βιωμάτων και των ευαισθησιών του, ο
θεατής έπαιρνε θέση. Μοίραζε δίκιο και άδικο. Εδώ, δεν προλάβαινες να ταχθείς
με τον ένα, σε άρπαζε το κύμα των επιχειρημάτων του άλλου και σε πέταγε
απέναντι. Ολέθριο το σφάλμα του κ. Τσιτουρίδη, αναφώνησαν όλοι την πρώτη
στιγμή. Και η άμεση απομάκρυνση από την κυβέρνηση; Επιβεβλημένη, πρόσθεσαν.
Και ξημέρωσε η επομένη. Όπου άρχισε η διαρροή πληροφοριών. Και όλοι
συνειδητοποίησαν ότι δεν επρόκειτο μόνο για έναν υπουργό που επιφύλαξε στο
παιδί του ειδική μεταχείριση, αλλά και για ένα νέο παιδί που – ίσως –
αντιμετωπίζει πράγματι κάποιο πρόβλημα. H δίνη άρχισε να μας ζαλίζει. Με ποιον
να πας; Δεν προλαβαίνεις να προβληματιστείς, σκάει η υπόθεση Βούγια. Άντε
πάλι. Απαράδεκτο! Είναι η πρώτη αντίδραση. «Θα κάναμε διάκριση εις βάρος της
κόρης του κ. Βούγια επειδή είναι πολιτικός», λέει καθηγήτρια του Πανεπιστημίου
Θεσσαλονίκης, ομολογώντας ότι όλο το προσωπικό του ιδρύματος, διδακτικό και
μη, τυγχάνει αυτής της εύνοιας. Νέα παλινδρόμηση. Και ο κ. Καλός; Τι δουλειά
είχε στο Πάντειο; Λάθος ανεπίτρεπτο! Μα δεν είχε δικαίωμα να συνδράμει έναν
φίλο του; Ο αντίλογος σε βάζει σε σκέψεις. Γιατί δεν μπορείς επιτέλους να
πάρεις μια θέση και να μείνεις εκεί; Κάθε ισχυρισμός σε παρασύρει, σε παίρνει
μαζί του, λες και δεν έχεις άποψη. Γιατί; Ποια είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του
συγκεκριμένου ζητήματος; Που δεν ανέκυψε τώρα ξαφνικά, που όλοι ξέρουμε πως
δεν χρειάζεται να είσαι υπουργός για να το πετύχεις, που εμείς δεν θα το
κάναμε ποτέ. Ας μη λέμε όμως μεγάλες κουβέντες. H εξήγηση είναι απλή. Δεν
χάσαμε την κρίση μας. Ούτε την αντικειμενικότητά μας. Αντικείμενο των
αντιπαραθέσεων είναι το παιδί. Το επισήμανε και ο κ. Αλ. Αλαβάνος. Και αυτό
μας αφοπλίζει. Το… δικαστήριο κωλύεται να εκδώσει απόφαση!