«Mας διώχνουν και μένουν ατιμώρητοι οι μαστροποί»

Ατιμώρητα μένουν τα μέλη των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων – τράφικινγκ –
καθώς όταν οι υποθέσεις τους φθάνουν στο ακροατήριο, οι γυναίκες-θύματά τους
έχουν ήδη απελαθεί και δεν τους επιτρέπεται η είσοδος στη χώρα, έστω για να
καταθέσουν στο δικαστήριο.

Τατιάνα: Θέλω να πάψω να ζω με απειλές

Τα δύο τελευταία χρόνια, περισσότερες από εκατό γυναίκες κατήγγειλαν στην
Αστυνομία τα κυκλώματα που τις εκμεταλλεύονταν. Όσες, όμως, παραμένουν στην
Ελλάδα περιμένοντας να εκδικαστούν οι υποθέσεις τους δεν ξεπερνούν τις δέκα:
οι περισσότερες γυναίκες, θύματα του τράφικινγκ, επιλέγουν να επιστρέψουν στη
χώρα καταγωγής τους, αφού η άλλη τους επιλογή είναι να ζήσουν «λαθραία», χωρίς
κανένα δικαίωμα στην Ελλάδα μέχρι τη δίκη και να απελαθούν στη συνέχεια.

Έως τώρα, μόνο σε μία γυναίκα – από τις δεκάδες που χαρακτηρίστηκαν με
εισαγγελική απόφαση «θύματα εμπορίας προς καταναγκαστική πορνεία» – δόθηκε
άδεια παραμονής και εργασίας. «Μας αναγκάζουν να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα.
Έτσι, μένουν οι άνθρωποι που μας εκμεταλλεύονταν έξω από τη φυλακή»,
καταγγέλλουν η Όλγα και η Τατιάνα, βεβαιωμένα θύματα καταναγκαστικής πορνείας.

Απροστάτευτες. Χωρίς δικαίωμα για δουλειά και με δεδομένο ότι το
χρονικό διάστημα για την εκδίκαση μιας υπόθεσης τράφικινγκ ξεπερνάει τα 3
χρόνια, οι κοπέλες που αποφασίζουν να παραμείνουν στην Ελλάδα, ουσιαστικά
εξωθούνται ξανά σε άλλα κυκλώματα εκμετάλλευσης. H κρατική αρωγή δεν επαρκεί
για να κάνει τη ζωή αυτών των γυναικών καλύτερη, όπως οι ίδιες επανειλημμένα
έχουν καταγγείλει.

Όπως επισημαίνει η δικηγόρος κ, Ιωάννα Κούρτοβικ, που έχει αναλάβει την
υπεράσπιση θυμάτων καταναγκαστικής πορνείας, «στην Ελλάδα έχουμε πολλές
υποθέσεις για μαστροπεία. Πολλοί παραπέμπονται, αλλά δεν φτάνουν ποτέ σε
καταδίκες, διότι συνήθως έχουν απελαθεί οι μάρτυρες-θύματα. Στις υποθέσεις που
δικάζονται, ελάχιστες έχουν φτάσει να δικαστούν στα όρια που προβλέπει ο
νόμος, ειδικά όταν οι υποθέσεις αυτές αφορούν μεγάλα κυκλώματα».

Από το 2002, όταν ψηφίστηκε ο νόμος 3064, η εμπορία ανθρώπων, η μαστροπεία και
η σωματεμπορία μετατράπηκαν από πλημμελήματα σε κακουργήματα, ενώ προβλέπονται
καθείρξεις μέχρι 10 ετών. H τροποποίηση όμως του νόμου άλλαξε ελάχιστα τα
δεδομένα για τις γυναίκες-θύματα. «Για τις κοπέλες αυτές υπάρχει πρόβλεψη να
μην απελαύνονται μέχρις ότου ολοκληρωθεί η δίκη», λέει ο δικηγόρος κ. Θόδωρος
Αλεξανδρής, «ωστόσο οι περισσότερες φοβούνται για τη ζωή τους, αφού η
προστασία που τους παρέχεται δεν είναι η κατάλληλη και αναγκάζονται να
επιστρέψουν στις χώρες τους, κάτι που ούτως ή άλλως θα συμβεί μετά την
εκδίκαση της υπόθεσής τους, αφού απελαύνονται ως παράνομες στη χώρα».

MAPTYPIA 23ΧΡΟΝΗΣ ΡΩΣΙΔΑΣ

«H Πολιτεία, παρότι είμαι θύμα, μου συμπεριφέρεται ως ύποπτη»

«Δεν ξέρω ποια περιπέτεια είναι η χειρότερη που ζω. Όταν έφυγα από το σπίτι
μου στη Ρωσία και βρέθηκα στα χέρια των μαστροπών ή τώρα που δεν μου
επιτρέπεται να ζήσω φυσιολογικά, να δω το παιδί μου, να ξαναφτιάξω τη ζωή μου
και φυσικά να πάψω να ζω με απειλές».

H 23χρονη Τατιάνα A. βρέθηκε στην Ελλάδα στις αρχές του 2003. Σήμερα είναι μία
από τις γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν με εισαγγελική απόφαση θύματα
σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας. «Ήμουν χωρισμένη και με ένα παιδί
και προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα στη Ρωσία όπως όπως. Μια γνωστή μού πρότεινε
να έρθω στην Ελλάδα, όπου θα κέρδιζα 3.000 ευρώ τον μήνα κάνοντας τη
χορεύτρια. Τα χρήματα αυτά στη Ρωσία θα τα έβγαζα σε έναν χρόνο». H Τατιάνα
δέχθηκε να έρθει στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως η γνωστή της τη διαβεβαίωσε
ότι η εργασία που της υποσχόταν, ήταν πέρα για πέρα «καθαρή» και θα μπορούσε
να επιστρέψει στη Ρωσία όποτε η ίδια το επιθυμούσε. Πρώτος σταθμός της
Τατιάνας ήταν η Κρήτη και στη συνέχεια η Αθήνα. «Μου πήραν όλα μου τα χαρτιά
και μου είπαν ότι επειδή έκαναν έξοδα για να με μεταφέρουν από τη Ρωσία θα
έπρεπε να δουλέψω ένα χρόνο δωρεάν για αυτούς».

Παράνομα χαρτιά. Το κύκλωμα, επικεφαλής του οποίου ήταν μια Ρωσίδα
παντρεμένη με Έλληνα, ετοίμασε νέα χαρτιά στην Τατιάνα όπου την εμφάνιζαν ως
ομογενή από τη Ρωσία. Τα χαρτιά της ελληνοποίησής της είχαν υπογραφεί από
Νομαρχία της Αττικής και Αστυνομικό Τμήμα.

Ακολούθησαν ακόμη 2 εφιαλτικοί μήνες σε στριπτιζάδικα της Αθήνας και στη
συνέχεια στάλθηκε στη Σύρο. Εκεί κατάφερε να ξεφύγει για μια στιγμή από την
προσοχή των προαγωγών της, ειδοποίησε κάποιους φίλους της στην Αθήνα και
ακολούθησε η καταγγελία της στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμούπολης. Τον Δεκέμβριο
του 2003 η Τατιάνα A. με απόφαση του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σύρου
αναγνωρίστηκε ως θύμα τράφικινγκ.

«Νόμιζα ότι εκεί θα τελείωναν τα βάσανά μου και θα μπορούσα να επιστρέψω στη
Ρωσία και να δω το παιδί μου. Δυστυχώς τα πράγματα είχαν άλλη εξέλιξη», λέει η
Τατιάνα.

Αναστολή απέλασης. Λίγες ημέρες αφότου κατήγγειλε την περιπέτειά της,
της κοινοποιήθηκε η απόφαση απέλασής της η οποία ανεστάλη με απόφαση του
εισαγγελέα Εφετών Αιγαίου μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκδίκαση της υπόθεσής της.
Δεν της δόθηκε όμως άδεια παραμονής και εργασίας στη χώρα μας. Κάτι που
πρακτικά σημαίνει ότι οι επιλογές της Τατιάνας ήταν είτε να εγκαταλείψει την
Ελλάδα και να επιστρέψει στη Ρωσία, χάνοντας με τον τρόπο αυτό τη δυνατότητα
να αποκαλύψει σε δίκη το κύκλωμα, αφού δεν είναι εξασφαλισμένη η επιστροφή
στην Ελλάδα για να καταθέσει. H άλλη θα ήταν να συνεχίσει να παραμένει στην
Ελλάδα ελπίζοντας ότι οι άνθρωποι που της κατέστρεψαν τη ζωή, όπως λέει, να
τιμωρηθούν. «Επέλεξα να μείνω και να παλέψω. H Πολιτεία παρόλο που είμαι θύμα
τράφικινγκ μού συμπεριφέρεται σαν ύποπτη». Πριν από μερικές ημέρες όταν η
Τατιάνα πήγε σε Αστυνομικό Τμήμα για να θεωρήσει το γνήσιο της υπογραφής της
συνελήφθη για «παράνομη είσοδο στη χώρα». «Τους εξήγησα πώς έχει η κατάσταση,
αλλά μέχρι να φέρει ένας φίλος μου το χαρτί που αποδείκνυε τι είμαι, με
ετοίμαζαν για απέλαση».

TH ΔΕΥΤΕΡΑ H ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Δύο ανήλικες Ρουμάνες – θύματα, οι βασικοί μάρτυρες

Μια από τις λίγες φορές που ανεστάλη η απόφαση απέλασης θύματος μαστροπών

Στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων θα καθήσουν τη Δευτέρα – εκτός
νέου απροόπτου – οι καρηγορούμενοι ως μέλη κυκλώματος που άρπαζε ανήλικα
κορίτσια από τη Ρουμανία και τα εξανάγκαζε σε πορνεία στην Ελλάδα. Βασικοί
μάρτυρες στη δίκη είναι δύο από τις κοπέλες-θύματα του κυκλώματος, η Τζίνα και
η Καμέλια, από τη Ρουμανία. Οι δύο κοπέλες ήρθαν στην Ελλάδα μέσω συνεργών των
μαστροπών σε ηλικία 16 και 15 ετών αντίστοιχα και η υπόθεση φθάνει στο
ακροατήριο σχεδόν έξι χρόνια μετά την καταγγελία και την άσκηση των ποινικών
διώξεων.

Πελάτες αστυνομικοί . Μετά τις καταγγελίες των δύο κοριτσιών
αποκαλύφθηκε ευρύ κύκλωμα μαστροπείας, με διαμερίσματα-οίκους ανοχής σχεδόν σε
όλη την Αθήνα. Οι δύο κοπέλες, μάλιστα, εκδίδονταν σε «σπίτι» ακριβώς απέναντι
από το Αστυνομικό Τμήμα της Γλυφάδας – αστυνομικοί του Τμήματος, που είναι
κατηγορούμενοι, ήταν «πελάτες με ειδική περιποίηση». H υπόθεση έγινε γνωστή
στις αρχές του 1999. Μέσα στον ίδιο χρόνο ολοκληρώθηκαν οι ανακρίσεις,
ασκήθηκαν διώξεις και οι βασικοί κατηγορούμενοι προφυλακίσθηκαν και στη
συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι υπό όρους. H υπόθεση προσδιορίζεται να εκδικασθεί
στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στις 17 Μαΐου. H πρώτη δίκη αναβάλλεται
λόγω κωλύματος του δικηγόρου του βασικού κατηγορουμένου Σωτήρη Μάνη. Την
περασμένη Δευτέρα, η υπόθεση υπήρχε για δεύτερη φορά στα πινάκια του Εφετείου,
αλλά αυτή τη φορά επικαλέσθηκε προσωπικό κώλυμα ο ίδιος ο κατηγορούμενος
Σωτήρης Μάνης. H νέα ημερομηνία για την έναρξη της δίκης είναι μεθαύριο,
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου.

Όπως λέει η δικηγόρος των δύο κοριτσιών κ. Ιωάννα Κούρτοβικ πρόκειται για μια
από τις σκληρότερες υποθέσεις απαγωγής και εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών.
Στο Εφετείο έχουν παραπεμφθεί συνολικά 27 άτομα, ανάμεσά τους και αλλοδαποί.
Στο μεταξύ όμως, όλοι οι αλλοδαποί δράστες – πλην τριών – έχουν διαφύγει στο
εξωτερικό. Από τους βασικούς κατηγορουμένους ο Ηλίας Τόσκα και η Ισαβέλλα
Ζούλη κρατούνται προσωρινά, ενώ ο «μεσάζων» Φλορίν είναι άφαντος.

Ο τότε διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Γλυφάδας K. Αδαμόπουλος παραπέμπεται
για «παράβαση καθήκοντος», όπως και ο αστυνομικός Στυλιανός Πούλος. Ο
συνάδελφός του Κωνσταντίνος Σαρδενές παραπέμπεται για απλή συνέργεια σε
βιασμό.

H περιπέτεια για τα δύο κορίτσια ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1998, όταν
πείσθηκαν από έναν συμπατριώτη τους, τον Καταλίν Μορέα, ότι στην Αθήνα υπήρχε
μέλλον και μόνιμη δουλειά σε μια καφετέρια.

Ο Καταλίν Μορέα παρέδωσε τα δύο κορίτσια έναντι αμοιβής σ’ έναν σωματέμπορο,
τον Φλορίν Απιτσιγκάε και ξεκίνησαν το ταξίδι για την Αθήνα. Λίγο πριν μπουν
στην Ελλάδα, τους αφαίρεσαν διαβατήρια και ταυτότητες. Ο Φλορίν ανέλαβε τελικά
την Τζίνα και την Καμέλια που βρέθηκαν, με λεωφορείο της γραμμής, στο σπίτι
του Φλορίν στη Βούλα όπου «γνώρισαν» και τον Αλβανό Ηλία Τόσκα.

Δωδεκάωρη εργασία. Τις εγκατέστησαν στο ξενοδοχείο «Mira Mare» στη
Βούλα και από εκεί καθημερινά τις οδηγούσαν στο διαμέρισμα της οδού
Βουλιαγμένης 39 που εμφανιζόταν ως «στούντιο μασάζ». Τις εξανάγκασαν να
«εργάζονται» σε 12ωρη βάση. Τα χρήματα εισέπραττε η Ισαβέλλα Ζούλη. Εγκέφαλος
όλης της επιχείρησης είναι, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Έλληνας Σωτήρης
Μάνης.

«Φοβάμαι για τη ζωή μου»

Ένας απέραντος φόβος! Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα της Τζίνας, μιας από
τις δύο ανήλικες Ρουμάνες – θύματα μαστροπών. H επικείμενη δίκη τής έχει
δημιουργήσει τρομερό άγχος, δεν τρώει, δεν κοιμάται καλά και είναι δεν είναι
40 κιλά: «Φοβάμαι για τη ζωή μου, δεν κάνω όνειρα για το μέλλον, οι
σωματέμποροι είναι ελεύθεροι, βγαίνω στον δρόμο και μου κόβονται τα πόδια
μήπως και συναντήσω κάποιον…. Δεν πρόκειται να ξεχάσω! Πώς είναι δυνατόν να
ξεχάσει κανείς κάτι τέτοιο», λέει.

Έμειναν με την Καμέλια περίπου τρεις μήνες στα κρατητήρια της Ασφάλειας, μέχρι
να βγει μια δικαστική απόφαση και να μπουν για τέσσερα χρόνια στο Ίδρυμα
Αποκατάστασης Ανηλίκων στη Λ. Συγγρού 223. Εκεί έμαθαν και την τέχνη της
κομμωτικής. Προς το παρόν και οι δύο εργάζονται σε εργοστάσιο.