Tο ΠAΣΟK (δεν) είμαι εγώ!

ΕΔΩ και καιρό κάποιοι επέμεναν ότι η κυβέρνηση Καραμανλή θα συναντήσει
δυσκολίες όταν τελειώσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και υποχρεωθεί να ασχοληθεί με
την κανονική πολιτική. Τελικώς δικαιώθηκαν! Μόνο που δικαιώθηκε επίσης η
επιμονή όσων υποστηρίζουν ότι η πολιτική είναι απρόβλεπτη. Γιατί η κυβέρνηση
δεν επλήγη τόσο από την ανυπαρξία πολιτικής που ανέδειξε η εμφάνιση του
Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Επλήγη από τη θλιβερή ανακολουθία χειρισμών που
προκάλεσε η πτώση του Σινούκ.

H εβδομάδα που πέρασε, ήταν η πρώτη εδώ και πολύ καιρό που σηματοδοτήθηκε από
καθαρή πολιτική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ. Από την άποψη αυτή, προσφέρεται για
χρήσιμα συμπεράσματα.

Από τις αρχές του καλοκαιριού, ο Γιώργος Παπανδρέου κινείται σε μια μάλλον
μοναχική γραμμή. Ο νέος αρχηγός δεν βρίσκεται σε απόσταση μόνο από την παλιά
φρουρά των «πρωτοκλασάτων» ή τους θεσμικούς του κόμματος ή τους
«εκσυγχρονιστές». Φαινόταν επίσης να έχει αφήσει πίσω και τα περισσότερα από
τα στελέχη της «επόμενης γενιάς», με τα οποία είχε δημιουργηθεί η εντύπωση,
τις πρώτες εβδομάδες μετά τις εκλογές, ότι θα συμπορευθεί.

H φιλολογία περί δυσφορίας στο «περιβάλλον» Παπανδρέου για την αυτονόμηση της
Άννας Διαμαντοπούλου και η πρωτοβουλία του Κώστα Σκανδαλίδη να παρέμβει
δημοσίως στο θέμα της προεδρικής εκλογής, εικονογραφούσαν αυτή την κατάσταση.
Το βάλτωμα των προσυνεδριακών διαδικασιών και η σιωπηρή αποστασιοποίηση του
Παπανδρέου από αυτές επιβεβαίωναν την εικόνα. Παράλληλα είχε αρχίσει να
δημιουργείται η αίσθηση πως το Συνέδριο θα είναι «κυλιόμενο» – με την έννοια
της διαρκούς χρονικής μετάθεσής του προς τα εμπρός.

H ΣΤΑΣΗ του Παπανδρέου θα μπορούσε να συνοψιστεί στη φράση «το ΠΑΣΟΚ
είμαι εγώ». Αυτάρκης πολιτικά, ο νέος αρχηγός φαινόταν να διαλέγεται κυρίως με
πρόσωπα της οικογενείας του, καθώς και με έναν κύκλο σαραντάρηδων με
ακαδημαϊκές ή κοινωνικές περγαμηνές, αλλά χωρίς πολιτική εμπειρία. Ήταν οι
λεγόμενοι «ζεν πρεμιέ». Το κλίμα που απέπνεε ο νέος αρχηγός και ο κύκλος του
υποδείκνυε αποστασιοποίηση από το έργο της κυβέρνησης Σημίτη και αποφυγή
άμεσης αντιπολιτευτικής αντεπίθεσης στην κυβέρνηση Καραμανλή, με τη
δικαιολογία ότι αυτή διαθέτει ακόμη την ανοχή της κοινωνίας. Δηλαδή η κλασική
συνταγή του «ώριμου φρούτου» με ολίγη από Διαδίκτυο.

H πτώση του Σινούκ ανατίναξε αυτή την ατμόσφαιρα πολιτικής ραστώνης. Ήταν τα
MME που άρχισαν να πιέζουν την κυβέρνηση για περισσότερες εξηγήσεις σε σχέση
με την ενημέρωση του Πρωθυπουργού το Σάββατο το μεσημέρι. Και ξαφνικά, είτε
επειδή η πολιτική απεχθάνεται το κενό είτε επειδή υπήρχαν κενές θέσεις στα
τηλε-παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, μια ομάδα στελεχών του ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν στο
προσκήνιο.

ΟΙ ΑΠΑΞΙΩΜΕΝΟΙ και οι σφετεριστές, οι καταφρονεμένοι και οι απόκληροι
συγκρότησαν μια ταξιαρχία «καταραμένων» που επιτέθηκε στους κυβερνητικούς με
το μπρίο αυτού που δεν έχει τίποτε να χάσει. Από τον Βενιζέλο ώς τη
Διαμαντοπούλου και από τον Ευθυμίου ώς τον Γιάννο, περνώντας από τον
Χρυσοχοΐδη το ΠΑΣΟΚ έδωσε τη μάχη με τους υπουργούς του Καραμανλή και την
κέρδισε κατά κράτος. Ο νέος αρχηγός μπορεί να ψάχνει καμιά φορά τα λόγια του,
αλλά το ΠΑΣΟΚ της περασμένης εβδομάδας είχε φωνή, επιχειρήματα και, κυρίως,
πολιτική αυτοπεποίθηση. Παρήγαγε επίσης απολαυστικό πολιτικό θέαμα, που θύμισε
τα παλιά.

Οι διαξιφισμοί για το Σινούκ και οι αιχμηρές ερωτήσεις για την προφορική
συμφωνία Καραμανλή-Ερντογάν για μείωση των εξοπλισμών υπενθύμισαν για άλλη μια
φορά ότι καμία κυβέρνηση δεν σκοντάφτει αν δεν πιεστεί από την αντιπολίτευση.

Το ηθικόν δίδαγμα της περασμένης εβδομάδας είναι ότι ο Παπανδρέου δεν μπορεί
να τα κάνει όλα μόνος του. Ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αξιόμαχο και χρήσιμο. Και ότι ο
αρχηγός έχει να ωφεληθεί από τη σύνθεση. H απόφασή του να ματαιώσει το ταξίδι
στη Βαρκελώνη για το συνέδριο της Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς ήταν σωστή. Το
καλοκαίρι τελείωσε και το φθινόπωρο δεν προσφέρεται για πολιτικό τουρισμό.