Πρόσωπα Ο καιρός της οδύνης

«Αν θέλεις να γράψεις για τον πόλεμο και πώς επιδρά στις ζωές των ανθρώπων,
τα θεατρικά έργα προσφέρονται. Το θέατρο είναι σύγκρουση και οι συγκρούσεις
έχουν ενδιαφέρον»

Φρανκ ΜακΓκίνες. «Οι λέξεις του Ευριπίδη μάς μιλάνε άμεσα για το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε, ο ένας στον άλλο και στα παιδιά μας»

H γενική πρόβα της «Εκάβης» του Ευριπίδη σε διασκευή του Ιρλανδού θεατρικού
συγγραφέα Φρανκ ΜακΓκίνες έγινε την ημέρα που τα τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν
εικόνες από τη φρίκη του Μπεσλάν. Όλοι οι συντελεστές της παράστασης ήταν
συγκλονισμένοι. «Αλλά το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να ανεβάσουμε το
έργο, ξέροντας πως οι λέξεις του Ευριπίδη μας μιλάνε άμεσα για το τι είμαστε
ικανοί να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, ο ένας στον άλλο και στα παιδιά μας» λέει
ο ΜακΓκίνες στη Λυν Γκάρντνερ της «Γκάρντιαν». H βασίλισσα της Τροίας, που
είδε τον σύζυγο και τους γιους της να εξευτελίζονται και να σφαγιάζονται και
τις θυγατέρες της να βιάζονται και να γίνονται σκλάβες, μετατρέπεται σ’ έναν
τρομερό άγγελο εκδικητή. «Καταλαβαίνω αυτή τη γυναίκα», λέει ο ΜακΓκίνες.
«Καταλαβαίνω πολύ καλά πώς είναι να ζεις έπειτα από έναν πόλεμο».

Ο ΜακΓκίνες γεννήθηκε το 1953 στην παραλιακή πόλη Μπιουνκρέινα της κομητείας
Ντόνεγκαλ, κοντά στα σύνορα με το Ντέρι, και έζησε τον πόλεμο στη Βόρεια
Ιρλανδία και την τρομερή βία που ξεσπούσε όταν γίνονταν προσπάθειες για την
ειρήνη. Θεωρεί τον εαυτό του χρονογράφο συγκρούσεων. «Αν δεν είχα γεννηθεί
εκεί που γεννήθηκα και όταν γεννήθηκα, αμφιβάλλω αν θα είχα γίνει θεατρικός
συγγραφέας» τονίζει.

Χρειάστηκε έξι χρόνια για να ολοκληρώσει τη διασκευή της «Εκάβης», η πρεμιέρα
της οποίας δόθηκε προχθές στο θέατρο Ντόνμαρ του Λονδίνου. Πιστεύει πως, με τα
τραγικά γεγονότα στη Ρωσία, το έργο γίνεται ακόμη πιο δυνατό σχόλιο για την
τρομερή οδύνη και τον φαύλο κύκλο των ωμοτήτων και της εκδίκησης που μπορεί να
προκαλέσει. «Σίγουρα δεν είμαι ειρηνιστής» τονίζει. «Ο ειρηνισμός δεν είναι
μια επαρκής πολιτική φιλοσοφία. Πιστεύω ακράδαντα πως υπάρχουν καιροί που
πρέπει να παίρνεις τα όπλα – και σέβομαι όλους αυτούς, άνδρες και γυναίκες,
που είναι πολύ απρόθυμοι να το κάνουν, αλλά στο τέλος αισθάνονται πως
πρέπει… Αν όμως δημιουργήσεις ένα περιβάλλον στο οποίο ο πόλεμος είναι η
λύση σου, διατρέχεις τον τρομερό κίνδυνο να ξεκινήσεις κάτι τρομακτικό και
δαιμονικό, που ποτέ δεν θα καταφέρεις να ελέγξεις. H Εκάβη μάς θυμίζει όλα
αυτά. Δεν είναι ένα παρηγορητικό έργο, ιδιαίτερα όχι σ’ αυτούς τους
επικίνδυνους καιρούς της τόσης οδύνης. Δείχνει πως υπάρχει μια σκοτεινή
σκληρότητα που όλοι διαθέτουμε και πως η παρόρμηση για εκδίκηση και πόλεμο
υπάρχει σε όλους μας. Αυτό σημαίνει πως ουδείς είναι ασφαλής».