Mε τσαντίζει! Στην αρένα

Να φαντάζομαι τον εαυτό μου στριμωγμένο μεταξύ καρέκλας και (συγγνώμη) του
διπλανού κώλου, που όπως εκατοντάδες άλλοι εκείνο το βράδυ θα διεκδικούν μια
αξιοπρεπή θέση στον… ήλιο. Με τσαντίζει που θα αισθανθώ ότι το γκαρσόνι μάς
ξεπετάει προκειμένου να προλάβει να σερβίρει, πριν από την έλευση του Θεού, με
τσαντίζει που θα το σκεφτώ (μέχρι τελικής πτώσεως) πριν σηκωθώ να πάω στην
τουαλέτα. Και θα γίνω έξαλλη, όταν ο Καλλιτέχνης, του Ποιοτικού ή του άλλου
(του ακατονόμαστου), θα το ονομάσει αυτό τέχνη και θα απαιτήσει να δούμε το
πρόγραμμά του σαν αποτέλεσμα βαθύτατου καλλιτεχνικού προβληματισμού. Τα
«μαγαζιά αρένες» (που ναι, θα τα δούμε και την προσεχή σεζόν) μπορεί να
σηκώνουν προβληματισμό βάθους – αλλά συνήθως πρόκειται για το βάθος της
τσέπης.