ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα «άλλα» μετάλλια…

Ήταν μια γιορτή. Αλλά τελείωσε! Και επιστρέψαμε στην (θλιβερή) πραγματικότητα.
H εκεχειρία – Ολυμπιακή και μη – υπήρξε απλώς φαντασίωση.

Για λίγες μέρες κλείσαμε τα μάτια μας. Αποφεύγοντας να δούμε τρόμο, πόνο και
φρίκη. Να δούμε εντάσεις και διαπληκτισμούς. Επιλεκτικά διακρίναμε μόνο την
ευγενή άμιλλα, τις επιτυχίες και το γαϊτανάκι όπου «όλα τα παιδιά της γης
ενώνανε τα χέρια».

H αυλαία έπεσε. Και μερικά 24ωρα αργότερα, στη Ρωσία, κάποια άλλα παιδιά
«προπονούνταν»… Όχι στις κορύνες, το άλμα εις ύψος ή στα εμπόδια και το
ακόντιο.

Αυτοί οι αγώνες ήταν διαφορετικοί. Αυτά τα παιδιά της γης μπήκαν γεμάτα ελπίδα
και θέληση να ξεκινήσουν την κούρσα (μπορεί και να λεγόταν σχολική χρονιά, δεν
ξέρω…). Και βγήκαν με κορμιά γυμνά. Με δάκρυα στα μάτια βρέθηκαν στη γραμμή
του τερματισμού, κερδίζοντας το πολύτιμο μετάλλιο της ζωής.

Μερικά 24ωρα αργότερα, άλλα παιδιά της γης δεν ήταν πλέον πιασμένα χέρι –
χέρι. Είχαν… πιαστεί στα χέρια στο όνομα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Και ως
άλλοι πυγμάχοι ή πρωταθλητές της ξιφασκίας, διεκδικούσαν – με φαβορί τους
(δικούς μας) εκπροσώπους της γενέτειρας του Ολυμπιακού ιδεώδους – το μετάλλιο
της ανοησίας.

Σε άλλο μήκος και πλάτος αυτής της γης ορισμένα παιδιά ενώνανε τα χέρια κι
έκαναν κύκλο. Όχι όμως για να αγκαλιάσουν τον κόσμο, αλλά για να κάψουν
ομοιώματα και να αγωνιστούν υπέρ τής… (εθνικοθρησκευτικής) καθαρότητάς τους
– παίρνοντας αδιαμφισβήτητα το αντίστοιχο μετάλλιο.

Πόσο θα ‘θελα τα στάδια αυτών των αγώνων – και άλλων, αντίστοιχων – να ήταν
άδεια! Κι όταν κάποιοι θα ζητούσαν το ρυθμικό χειροκρότημα για την προσπάθειά
τους, να εισέπρατταν απόλυτη σιωπή.

Αλλά πρέπει πάλι να κλείσω τα μάτια. Για να δω τα παιδιά να ενώνουν τα χέρια.
Σχηματίζοντας τον κύκλο, που όπως λέει και το παραμύθι «θα γινότανε ακόμη πιο
μεγάλος και δυο φορές τον κόσμο θ’ αγκάλιαζε θαρρώ»…