Mένουν από λάστιχο και… βενζίνη

«Ελάτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε. Δεν ξέρω τι να κάνω… Με έπιασε
λάστιχο!». Η υπάλληλος της εταιρείας οδικής βοήθειας δεν συμμερίσθηκε την
αγωνία του οδηγού, αφού το αίτημα για βοήθεια ώστε να αλλάξει το σκασμένο
λάστιχο είναι από τα πιο συνηθισμένα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των 13 εταιρειών οδικής βοήθειας που δραστηριοποιούνται
στην Ελλάδα, οι άνδρες οδηγοί πολύ συχνά ζητούν βοήθεια για απλά πράγματα,
όπως ένα σκασμένο λάστιχο, ενώ μία στις τέσσερις γυναίκες οδηγούς – που
αποδεικνύονται περισσότερο αφηρημένες – ζητά βοήθεια όταν… μένει από
βενζίνη.

Σκασμένο λάστιχο, αλλά και άδειο ρεζερβουάρ. Καμένα φλας αλλά και κολλημένοι
συναγερμοί. Χαλασμένοι καθαριστήρες, αλλά και… ραδιοκασετόφωνο που δεν
πιάνει συγκεκριμένο μουσικό σταθμό. Όλα τα παραπάνω περιλαμβάνονται στις
πρώτες θέσεις των αιτημάτων των οδηγών προς τις εταιρείες οδικής βοήθειας.
Είναι ενδεικτικό ότι, στις 100 κλήσεις την εβδομάδα, οι 17 είναι για σκασμένο
λάστιχο και μόνο τα μηχανολογικά προβλήματα – για τα οποία γίνονται 28
τηλεφωνήματα – βρίσκονται σε υψηλότερη θέση της λίστας.

Αλλάζουν οι εποχές

Πριν από πέντε μόλις χρόνια είχε γίνει αντίστοιχη μέτρηση. Το «λάστιχο» δεν
υπήρχε καν στη λίστα με τα 10 πρώτα αιτήματα, ενώ όσοι έμεναν από βενζίνη δεν
διανοούταν να φωνάξουν κάποια εταιρεία. «Αλλάζουν οι εποχές, διαμορφώνονται
διαφορετικά και οι ανάγκες των πελατών – οι οδηγοί σε αυτές τις περιπτώσεις
θεωρούνται πελάτες» υπογραμμίζει ο οικονομολόγος κ. Παναγιώτης Λιγνός.
«Είμαστε στην εποχή που πωλούνται και αγοράζονται υπηρεσίες. Το να καλείς την
οδική βοήθεια για να σου αλλάξει λάστιχο είναι το ίδιο παράξενο, όπως το να
φωνάζεις μια εταιρεία για να σου φυλάξει τα… χαλιά» εξηγεί.

«Βρισκόμαστε σε αμηχανία»

«Υπάρχουν φορές που βρισκόμαστε σε αμηχανία» επισημαίνει ωστόσο ο κ. Γιώργος
Καραστάθης, υπάλληλος σε μια από αυτές τις εταιρείες. «Όταν με είχε καλέσει
ένας πελάτης μας, για παράδειγμα, και διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν άναβε καλά το
φως στην καμπίνα του αυτοκινήτου, δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Ωστόσο είναι
πελάτης μας και πρέπει να τον εξυπηρετήσουμε. Εργάζομαι δώδεκα χρόνια σε αυτή
την εταιρεία και ποτέ δεν μου είχε τύχει παρόμοιο τηλεφώνημα».

Όπως εξηγούν οι υπεύθυνοι των εταιρειών, σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται
προτεραιότητα σε άλλες κλήσεις με πιο… σημαντικά προβλήματα. Πάντως, ένα
συνεργείο φτάνει τελικά στους οδηγούς με τα «παράξενα» αιτήματα και είτε
εξυπηρετούνται οι οδηγοί, είτε τους εξηγούν πού πρέπει να απευθυνθούν για τα
περαιτέρω…

Σπανίως καλούν το γερανό οι ηλικιωμένοι

Σύμφωνα με τα στοιχεία οι άνδρες οδηγοί, και ιδιαίτερα όσοι είναι
μεταξύ 20 και 30 ετών (!), είναι αυτοί που καλούν συχνότερα τον… γερανό:
τουλάχιστον τρεις φορές τον χρόνο. «Εάν ασχολείσαι με το αυτοκίνητο, αν
γνωρίζεις πέντε βασικά πράγματα, δεν φωνάζεις την οδική βοήθεια για το
παραμικρό» εξηγεί ο κ. Γιάννης Τσώκος, μπάρμαν, που είναι συνδρομητής σε
εταιρεία οδικής βοήθειας. «Εγώ προσωπικά πρέπει να αντιμετωπίζω σοβαρό
πρόβλημα για να το κάνω. Υπάρχουν πολλά άτομα της ηλικίας μου, που γνωρίζω
προσωπικά, τα οποία κάνουν το αντίθετο» συμπληρώνει. Αντίθετα, οι οδηγοί
ηλικίας 50 ετών και πάνω βρίσκονται στο άλλο άκρο. Μπορεί να περάσει και μια
τριετία χωρίς να καλέσουν ούτε μια φορά το – τριψήφιο συνήθως – τηλεφωνικό
νούμερο. «Ακόμα και όταν αντιμετωπίσουν πρόβλημα, προσπαθούν να το λύσουν
μόνοι τους».

Οι γυναίκες οδηγοί, αντίθετα, έχουν άλλη συμπεριφορά. Δεν υπάρχει σαφής
διαφοροποίηση ανάλογα με την ηλικία. Σε 100 τηλεφωνήματα γυναικών οδηγών, στη
δεύτερη θέση με 24 κλήσεις έρχεται το… άδειο ρεζερβουάρ. Στους άνδρες
οδηγούς το αίτημα αυτό βρίσκεται πολύ πιο χαμηλά – στην 8η θέση. «Θεωρώ ότι
αυτή η διαφορά είναι συμπτωματική» επισημαίνει η κ. Γιάννα Μουλά, 27 ετών,
οδηγός. «Εγώ δεν θα φώναζα ποτέ την οδική βοήθεια αν διαπίστωνα ότι από δική
μου αμέλεια δεν έχω βενζίνη. Ίσως φταίνε και οι ίδιες οι εταιρείες που έχουν
πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους
προσφέρουν τα πάντα. Υπάρχουν οδηγοί που δεν καταλαβαίνουν ότι έμειναν από
καύσιμα και νομίζουν ότι αντιμετωπίζουν άλλο πρόβλημα».