TPITH AΠOΨH Σφαγή αθώων παιδιών

Το παιδικό αίμα που χύθηκε στην Οσετία είναι και δικό μας αίμα. H
τραγική συμφορά που χτύπησε αυτούς τους ανθρώπους είναι και δικιά μας συμφορά.
Δεν μπορούμε να βλέπουμε να πυροβολούνται δωδεκάχρονα αγόρια (ή κορίτσια) και
να κοιμόμαστε ήσυχοι. Όλη αυτή η φρίκη θυμίζει την αποφράδα ημέρα της 26ης
Απριλίου 1937 στην ισπανική πόλη Γκουέρνικα. Όταν δηλαδή η σμηναρχία Κόνδωρ
«γάζωνε» αδιάκριτα στους δρόμους τους αλαφιασμένους κατοίκους.

Όμως, μπροστά σε τέτοιες ανθρωπιστικές καταστροφές η διεθνής κοινότητα δεν
είναι δυνατό να «κλείνει» αδιάφορα τα μάτια της. Επομένως, από τη φρικιαστική
σφαγή της Οσετίας πρέπει να βγάλουμε γρήγορα ορισμένα σαφή συμπεράσματα (ώστε
να μην οδηγηθούμε ξανά σε άλλη ανθρωποθυσία). Ποια είναι τα συμπεράσματα
τούτα;

Καταρχήν, όλοι αναγνωρίζουν ότι το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Τσετσένων
έχει διασπασθεί (ή εκφυλισθεί). Έτσι, υπάρχουν στο ένα άκρο « οι προδότες»
(traitors) που θέλουν να πάνε με τη Μόσχα, ενώ στο άλλο υπάρχουν οι «σκληροί»,
που επιδιώκουν μια επικίνδυνη συμμαχία με τις έξαλλες ισλαμιστικές οργανώσεις
(«Guardian», 2/9/2004).

Σε κάθε περίπτωση η απάνθρωπη ομηρεία και το «ξεκλήρισμα» των μικρών παιδιών –
όπως συνέβη σε αυτή την περίπτωση – οδηγεί σαφώς στην αποκρουστική τυπολογία
της τρομοκρατικής δράσης της Αλ Κάιντα. Εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην,
όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Α. Glucksmann («Ο
Ντοστογιέφσκι στο Μανχάταν»).

Γιατί; Γιατί η τρομοκρατική τούτη ιδεολογία διευρύνει υπέρμετρα την έννοια του
«εχθρού». Εχθρός δεν είναι μόνο ο Πούτιν. Εχθρός είναι και ο άπιστος ρωσικός
λαός, όπως διακήρυξαν αδιάντροπα και οι τσετσένικες Ταξιαρχίες του Islambouli,
που ανέλαβαν την ευθύνη για τις αποτρόπαιες ανατινάξεις των δύο επιβατηγών
αεροπλάνων (και για την «επίθεση» στο Μετρό της Μόσχας).

Υπ’ αυτήν την έννοια μπορούμε να ισχυρισθούμε σήμερα ότι το τσετσένικο
αυτονομιστικό κίνημα έχει επηρεασθεί καθοριστικά από την κοσμοαντίληψη του
«ουαχαμπισμού», που επιδιώκει την επανίδρυση μιας καθαρής ισλαμιστικής
κοινωνίας (και όχι απλώς την απαλλαγή από τον ρωσικό ζυγό)!

Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί βάσιμα και η ανάδειξη του σκληροπυρηνικού
Σαουδάραβα Abu Yasin στην ηγεσία του παραπάνω ιστορικού κινήματος. Πάντως,
είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο τούτο ότι οι Τσετσένοι
«σπρώχθηκαν στις αγκαλιές» των Αράβων ζηλωτών και από την απάνθρωπη (και
φασιστική) δράση των ρωσικών στρατευμάτων στο Γκρόζνι, όπως καταγγέλλει και η
Διεθνής Αμνηστία («Independent», 2/9/2004).

Κατά συνέπεια είναι αναγκαίο να αποτρέψει η διεθνής κοινότητα την ολοκληρωτική
μεταμόρφωση του παραπάνω κινήματος σε μια αντιπαθή και απομονωμένη
τρομοκρατική οργάνωση.

Όμως, υπάρχει και ένα δεύτερο πολιτικό συμπέρασμα, το οποίο πρέπει απαραίτητα
να βγάλουμε από τη βάρβαρη επιδρομή στο δημοτικό σχολείο της Βόρειας Οσετίας.
Ποιο είναι αυτό; H φρικτή μεθοδολογία της ωμής βίας που χρησιμοποίησε
διαχρονικά ο Ρώσος πρόεδρος εναντίον των Τσετσένων δεν έκαμψε την αντίσταση
αυτού του λαού.

Οι δολοφονίες των αμάχων οδήγησαν τραγικά στο αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή, στη
διόγκωση του μίσους εναντίον των Ρώσων εθνικιστών. Μόνο με αυτό τον τρόπο
μπορεί να κατανοήσει κανείς και την αρχέγονη λογική των «μαυροφορεμένων
χηρών», που ανατίναξαν τον εαυτό τους για να εκπέμψουν δημόσια το γλυκό μήνυμα
της εκδίκησης.

Επομένως, οι δυτικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να αδιαφορούν ένοχα για αυτά τα
φαινόμενα επειδή η Ρωσία είναι ο μεγάλος προμηθευτής του κόσμου στο φυσικό
αέριο και το πετρέλαιο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα Ηνωμένα Έθνη, τα
οποία «παρακολουθούν» εκ του μακρόθεν τις προκείμενες οργιώδεις καταχρήσεις
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H διεθνής κοινότητα πρέπει να πιέσει
άμεσα για την εξεύρεση μιας πολιτικής λύσης στο πρόβλημα της Τσετσενίας.
Πάντως οι εικόνες των αιματοβαμμένων παιδιών θα μας θυμίζουν συνεχώς αυτό που
έλεγε ο Σαίξπηρ: «Δεν υπάρχει ζώο τόσο άγριο που να αγνοεί τον οίκτο»
(Ριχάρδος ο Γ’). Άραγε αυτοί οι άνθρωποι που πυροβολούσαν τα παιδιά, δεν είχαν
ούτε τον στοιχειώδη οίκτο που διαθέτει ένα άγριο ζώο;

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.