Kανάλια πολέμου

Κλίμα πολέμου στο ποδόσφαιρο. Μάλλον όχι…

ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΓΙΑ THN ΟΣΕΤΙΑ… Και μόνο επειδή τα κανάλια δεν πρόλαβαν να
παρέμβουν. Σιώπησαν κι αυτά μπροστά στις εικόνες που μετέδιδαν γιατί δεν
χρειάζονταν περιγραφή. Στα αμοντάριστα πλάνα δεν χώρεσαν οι τηλεοπτικές
υπερβολές. Αλλά τα κανάλια θέλουν να μας πείσουν ότι η ζωή είναι πάντα ένας
πόλεμος. Όπως κάνουν μερικές μέρες τώρα με αφορμή ένα ποδοσφαιρικό ματς. Που
έχει όλα όσα προαπαιτεί η «καναλίτιδα» για να εκδηλωθεί.

ΠΡΕΠΕΙ NA EINAI ZHTHMA «ΕΘΝΙΚΟ» όπως το σημερινό ματς ποδοσφαίρου.
Ελλάδα εναντίον Αλβανίας στα Τίρανα. Πρέπει να έχει και κάτι από μακρινό για
τον μέσο τηλεθεατή life style. Και έχει το ματς, αφού είναι γνωστές οι
προτιμήσεις των Ελλήνων ποδοσφαιριστών σε νεαρές μοντέλες και τραγουδίστριες.
Πρέπει να έχει και κάτι που ενώνει το μεγάλο κοινό, όπως ο φόβος. Μπίνγκο! Το
ματς το έχει και αυτό. Τα κανάλια βγάζουν χρόνια το ψωμί τους (και) από τους
«αδίστακτους Αλβανούς κακοποιούς» πάντα σε σύγκριση με τους… ντελικάτους
Έλληνες συναδέλφους τους…

Και, τέλος, το συγκεκριμένο ματς ευνοεί την προσφορά άκοπης υπερηφάνειας. H
φτωχή Αλβανία είναι από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που δεν αντέχει στη
σύγκριση με την Ελλάδα. Ουφ… Επιτέλους, δεν πήγαν χαμένα όσα μάθαμε στο
σχολείο. Να που είμαστε από πάνω.

«ΚΛΙΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ» λένε φωνάζοντας οι ανταποκριτές και οι
απεσταλμένοι των ελληνικών καναλιών με φόντο το άγαλμα του Σκεντέρμπεη (για να
μην πούμε ότι κι αυτός δικός μας είναι, μια και τον λέγανε Καστριότ ). Και
παίρνουν δηλώσεις από τη μαρίδα των Τιράνων που τους κάνει χάζι και μετά
σχολιάζουν το θράσος αυτών των παιδιών που θέλουν να μας κερδίσουν στο ματς.
Και επαυξάνουν οι μαϊντανοί στα παράθυρα με το «θράσος» των Αλβανών που αντί
να «μας ευχαριστήσουν για το ψωμί που τους δίνουμε», θέλουν και νίκη…

Κάποιοι απεσταλμένοι σκύβουν μηχανικά το κεφάλι τους (λες και αποφεύγουν
οβίδες) ενώ οι κάμερες ζουμάρουν στα αυτοκίνητα με τις αλβανικές σημαίες που
ρεμπελογυρνάνε στους δρόμους των Τιράνων. Τέτοια «πρόκληση»… Και αυτό
περιγράφεται ως «κλίμα πολέμου»… Και δείχνουν και αποσπάσματα από την –
εξίσου κάκιστη – αλβανική τηλεόραση, όπου στα πάνελ εκφράζεται η ευχή της
νίκης (τους).

Τα ελληνικά κανάλια αποδεικνύουν την έννοια της σχετικότητας. Είναι τα ίδια
που έδειχναν δύο μήνες πριν τα πλήθη στην Ομόνοια και το Σύνταγμα να
πανηγυρίζουν τις νίκες της δικής μας ομάδας στην Πορτογαλία. Που ζούμαραν στις
ελληνικές σημαίες και δάκρυζαν! Και το κυριότερο; Είναι αυτά που πρόβαλλαν με
συγκίνηση τη χαρά των Ελλήνων μεταναστών στη Γαλλία. Και έδειχναν Έλληνες με
σημαίες στους δρόμους του Παρισιού να πανηγυρίζουν τη νίκη επί της ομάδας του
Ζιντάν… Χα… Εκεί ήταν θεμιτό, εδώ οι Αλβανοί ούτε να το διανοηθούν!

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γίνει σήμερα στο γήπεδο… Μπορώ όμως να πω ότι τα
κανάλια έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη γίνει ματς…