Σιράκ και Σρέντερ έπρεπε να το σκεφθούν καλύτερα…

Υπάρχουν μέθοδοι που απαξιώνουν εκείνους που τις χρησιμοποιούν όποιοι
κι αν είναι οι στόχοι τους, τα βάσανα και η απελπισία τους. Τίποτα, ούτε ο
στόχος της ανεξαρτησίας της Τσετσενίας ούτε κάποιος άλλος στόχος δεν μπορεί να
δικαιολογήσει τη σύλληψη τριακοσίων πενήντα ομήρων, πολλοί από αυτούς παιδιά,
σε ένα σχολείο του Μπέσλαν, στη Βόρεια Οσετία. Πόσο μάλλον αφού οι δράστες
γνωρίζουν από την εμπειρία τους τη βαναυσότητα των ρωσικών δυνάμεων – η
μέθοδος την οποία επέλεξαν προκειμένου να ασκήσουν πιέσεις για την
απελευθέρωση Τσετσένων μαχητών που κρατούνται από τη Ρωσία μοιάζει έτσι ακόμα
πιο βδελυρή.

H τσετσενική διαμάχη, πραγματικό καρκίνωμα της μετακομμουνιστικής Ρωσίας,
δημιουργεί λοιπόν μεταστάσεις σε ολόκληρη την περιοχή του Καυκάσου, όπου τα
σύνορα ανάμεσα στους λαούς χαράχθηκαν αυθαίρετα από την πολιτική του Στάλιν.
Με την κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος, η πλαστή αρμονία της «φιλίας
μεταξύ των λαών» έγινε θρύψαλα. Αντιμέτωπες με το εθνοτικό μωσαϊκό του
Καυκάσου, οι μετασοβιετικές κυβερνήσεις αποδείχθηκαν ανίκανες να χειριστούν το
θέμα των μειονοτήτων.

Επιδείνωση

Στον Καύκασο, όπως και στα Βαλκάνια, ο κάθε ένας είναι μειονότητα κάποιου
άλλου, κι αυτό δεν διευκολύνει τις πολιτισμένες λύσεις. Όμως η πολιτική που
ακολουθεί το Κρεμλίνο έπειτα από τον πρώτο πόλεμο στην Τσετσενία, και κυρίως
έπειτα από τον Σεπτέμβριο του 1999, οπότε και ανέλαβε την εξουσία ο Βλαντίμιρ
Πούτιν, συνέβαλε στην επιδείνωση της κατάστασης. H άγρια και τυφλή καταστολή,
η άρνηση αναζήτησης μιας πραγματικής πολιτικής διεξόδου στο τσετσενικό
πρόβλημα, η χρησιμοποίηση παλαιών μεθόδων αποσταθεροποίησης ώστε να διατηρηθεί
ο έλεγχος περιοχών επισήμως ανεξάρτητων, όλες αυτές οι τακτικές όξυναν τις
διαμάχες.

H αλληλεγγύη απέναντι στην τρομοκρατία είναι μια στάση. H στήριξη μιας
πολιτικής που θυμίζει μαθητευόμενο μάγο είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Οι
κύριοι Ζακ Σιράκ και Γκέρχαρντ Σρέντερ θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί αυτό όταν
προσέφεραν την υποστήριξή τους στον Βλαντίμιρ Πούτιν.