ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι αισθήσεις μου υποκλίνονται πάνω απ’ όλα στο «μπορώ»

Μερικά χρόνια πριν ήταν ένα μπουκαλάκι με διάφανο υγρό: εμφιαλωμένα δάκρυα για
το κοινό. Δεν άντεξα να δοκιμάσω. Είπαν πως στη γεύση ήταν απλώς νερό. Δεν
μπόρεσα να πιω. Τώρα κοντά, ήταν φωτιά. Σε μία οθόνη στην αρχή, σε μία λίμνη
αργότερα με δύο εκατομμύρια λίτρα νερό. Στο κέντρο του σταδίου, σε σίδερα
βαριά μιας οροφής παράξενης, στον ουρανό μιας πόλης που αγωνιά, που λειώνει
και προσεύχεται όλα να πάν’ καλά. Νταούλια αμέτρητα χτυπούσαν στον ρυθμό της
δικής μου καρδιάς. Τις αισθήσεις διαπέρασαν εικόνες (ένα καράβι χάρτινο, ένα
παιδί, σχήματα γεωμετρικά και σύμβολα αριθμητικά, ειδώλια κυκλαδικά που
γίνονται νησιά, ο έρωτας, τοιχογραφίες, μωσαϊκά, γλυπτά και πίνακες, φιγούρες
μυθολογικές οικείες, η σπείρα, ένα κλαδί που γέννησε ο βράχος). Το μυαλό
ακολουθεί ασθμαίνοντας, όπως τα πίσω πόδια του Κενταύρου με τις βίδες. Όλα
τελειώνουν με την έναρξη, μέσα στο φως το Απολλώνιο, που απλώνει μία γραμμή
σαν γέφυρα ανάμεσα σε ανθρώπους με ιδέες και πάθος, ανάμεσα σε ημέρες και σε
νύχτες, σε στιγμές και σε όνειρα, σε «θέλω», σε «μπορώ», σε «όμορφα θα ‘τανε»
και σε «όμορφα είναι».

Τη νοητή γραμμή ακολουθώ μέχρι μιαν άλλη τελετή γιορτής, λήξης και αρχής πιο
ξέφρενης, προκλητικής. Γυμνής. -Ευάλωτης; -Αληθινής. Με χρώμα χρυσαφί,
σταρένιο. Με μυρωδιά κρασιού και άρωμα διονυσιακό. Άγριο, βίαιο, ωμό,
ειρωνικό. Το θέαμα σκληρό. Δεν στέκεται κανείς. Όλοι κινούνται σε ρυθμό
εκστατικό. Βήμα στο βήμα αφήνονται σ’ έναν χορό. Όσοι τη γλώσσα γνώριζαν
γελούν για να ξεφύγουν και όσοι δεν ήξεραν παραληρούν. Δεν σταματά ψυχή. Πού
να σταθεί;

Αν δεν ήταν τόσο καθάρια ελληνικός, ίσως να θύμιζε αφρικανικό χορό: ξόρκι στα
πνεύματα της νύχτας, μάχη ενάντια στο ραπ, το ξωτικό που κυνηγά ζωές. Σε όποιο
σημείο του χάρτη αν σημειώσεις τους παλμούς, οι κραδασμοί της φύσης δεν
αλλάζουν. Σε όποιο ιδίωμα και αν πω «ευχαριστώ», δεν είμαι σίγουρη πως θα το
νιώσεις ότι οι αισθήσεις μου υποκλίνονται πάνω απ’ όλα στο «μπορώ».