Mύθος και πραγματικότητα για όσα συμβαίνουν στην Eκπαίδευση

Στους εκπαιδευτικούς χώρους κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες ένα σύντομο
ανέκδοτο: «H Παιδεία είναι εθνική υπόθεση – Απαιτείται υπερκομματική πολιτική
στον χώρο της Παιδείας». Είναι γνωστό ότι οι κυβερνήσεις θεωρούν τις δημόσιες
υπηρεσίες κομματικό τους φέουδο. H άλωση των διευθυντικών θέσεων ήταν το
λάφυρο του νικητή. Ωστόσο, όσα γίνονται τις τελευταίες ημέρες στους
εκπαιδευτικούς χώρους μάλλον δεν έχουν προηγούμενο, τουλάχιστον όσον αφορά τα
τυπικά τους στοιχεία. Αναφερόμαστε στον διορισμό με συνοπτικές διαδικασίες
εκπαιδευτικών, με αποκλειστικό κριτήριο την κομματική τους ταυτότητα και τη
θέλησή τους να υπηρετήσουν άνευ όρων την πολιτική της νέας κυβέρνησης.

ME TA ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ… ΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΙΜΟΣ!

«Οι τοποθετήσεις είναι προσωρινές και σε κάθε περίπτωση λήγουν την
31η Αυγούστου 2005» (ΥΠΕΠΘ, Αύγουστος 2004)

H επιχείρηση διορισμού από το παράθυρο «προσωρινών προϊσταμένων» σχετίζεται με
την προσπάθεια της νέας κυβέρνησης να κατασκευάσει, τεχνητά, «προσόντα» σε
εκπαιδευτικούς οι οποίοι βρίσκονται μέσα ή κοντά στον κομματικό της χώρο, ώστε
τον Αύγουστο, που λήγουν οι προσωρινές τοποθετήσεις και θα γίνουν – με νέο
νομοθετικό πλαίσιο – οι κρίσεις για τους μόνιμους προϊσταμένους της
Εκπαίδευσης, να μπορεί να επιλέξει «νόμιμα» αυτούς που τώρα επέβαλε
«παράνομα».

Είναι φανερό ότι η όλη επιχείρηση έχει πολλαπλούς και πολύ σημαντικούς
στόχους. Ποιοι είναι αυτοί οι εκπαιδευτικοί; Ένα μεγάλο μέρος, ίσως και το
μεγαλύτερο μέρος από αυτούς, είναι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται χρόνια στην
«αυλή» του κομματικού και συνδικαλιστικού μηχανισμού της N.Δ. Πρόκειται για
εκπαιδευτικούς με τυπικά προσόντα που δεν ξεπερνούν τον μέσο όρο, κάποιοι με
δεύτερο πτυχίο ή με μεταπτυχιακό, χαμηλά στη διοικητική ιεραρχία. H επιλογή
τους και η απότομη απογείωση σε ανώτατες διοικητικές θέσεις εκ των πραγμάτων
τούς δένει με ισχυρά δεσμά με αυτόν που τους ανέδειξε. Άλλωστε, κατέλαβαν
θέσεις έξω ακόμη και από τις τυπικές διαδικασίες κατάληψης θέσεων στην
ιεραρχία της διοίκησης.

Παράλληλα, η «εμμονή» της κυβέρνησης στη μονιμότητα των στελεχών φανερώνει την
απόφασή της να θωρακίσει τη διοικητική, ιεραρχική, ελεγκτική πυραμίδα, ώστε να
χρησιμοποιηθεί ως ένα αυστηρά επιλεγμένο και ελεγχόμενο σώμα διοικητικών
υπαλλήλων-«μάνατζερ», που θα έχει ως αποκλειστικό έργο την προώθηση και
εφαρμογή των κυβερνητικών εκπαιδευτικών επιλογών και ασφαλώς ως πρώτιστο
καθήκον τη χειραγώγηση της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Και γιατί για την κυβέρνηση είναι απαραίτητη μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι
είναι έμπιστοι και υπάκουοι άνευ όρων, διατεθειμένοι να υλοποιήσουν
οποιοδήποτε μέτρο; Όπως π.χ. εκείνοι οι προϊστάμενοι που πέρυσι προχωρούσαν σε
συμπτύξεις Τμημάτων, έκαναν παράνομες διχοτομήσεις των κενών αναπλήρωσης και
προσελάμβαναν ωρομισθίους αντί για αναπληρωτές, καταργούσαν τις τάξεις
υποδοχής, επέβαλλαν υποχρεωτικές υπερωρίες, απαγόρευαν απεργίες, προχωρούσαν
σε διώξεις για συνδικαλιστική δράση εκπαιδευτικών, απέλυαν ωρομισθίους…

Μιλάμε για επιχείρηση δημιουργίας μηχανισμού επιτήρησης και τιμωρίας, ώστε να
αστυνομευθεί και να χειραγωγηθεί ο κόσμος των εκπαιδευτικών και των μαθητών,
στους οποίους δεν επιφυλάσσεται το καλύτερο μέλλον. Ακριβώς για να υλοποιηθούν
όσα σχεδιάζονται από το κυβερνητικό επιτελείο (μείωση διορισμών, καθήλωση
μισθών, συμπτύξεις Τμημάτων, εξετάσεις στο Δημοτικό, σκληρή αξιολόγηση
σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.), χρειάζεται σκληρός
διοικητικός μηχανισμός, κομματικά ελεγχόμενος. Τα ανώτερα στελέχη της
διοίκησης θα κληθούν να προωθήσουν θεσμικές αποφάσεις, αλλά κυρίως να ασκήσουν
πιέσεις, άλλοτε με το καρότο των εξυπηρετήσεων κι άλλοτε με το μαστίγιο του
αυταρχισμού, με στόχο την παραβίαση των κεκτημένων ενός κλάδου που αρκετές
φορές στο παρελθόν έδειξε ζωηρός και απείθαρχος.