ΣTAYPΟΣ ΞAPXAKΟΣ «Tο τσιφτετέλι της ασέβειας»

«Πρέπει να την ξαναστήσουμε τη μεγάλη μουσική μας κληρονομιά αυτόνομα και όχι ετερόνομα ως πτωχή συγγενή άλλων πράξεων, διαπράξεων και συμπράξεων, όπως έγινε και σ’ αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ατυχώς!», λέει ο Σταύρος Ξαρχάκος

«Το ντοπάρισμα των αθλητών διαβρώνει τη μεγάλη Ολυμπιακή Ιδέα και αναπαράγει
υποπολιτισμό». Ξέσπασμα του Σταύρου Ξαρχάκου μετά την Τελετή Λήξης σε
αποκλειστική συνέντευξή του προς «TA NEA». Καταγγέλλει «φωτογραφικά» τη Γιάννα
Αγγελοπούλου, όταν αναφέρεται στις κορυφαίες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων.
Λέει τα εξής: «Προσωπικά θεώρησα ως απάδουσα “κορυφαία” στιγμή το γεγονός του
“τσιφτετελισμού” της κυρίας, η οποία χόρευε μόνη στο άδειο θεωρείο των
επισήμων, για να προσβάλλει άπρεπα και πέρα από κάθε αντίληψη συνεορτασμού την
ιερότητα του πνεύματος των Ολυμπιακών Αγώνων που – εν τέλει – αυτή έπρεπε να
το σεβαστεί».

«Θα έπρεπε», τονίζει ο Σταύρος Ξαρχάκος, «η κορυφαία στιγμή των 28ων
Ολυμπιακών Αγώνων να είναι το γεγονός της πραγματοποίησης του αθλήματος της
σφαιροβολίας στην Αρχαία Ολυμπία, σε συνδυασμό με το κοσμοϊστορικό γεγονός ότι
άνοιξε ο δρόμος για να αγωνίζονται και οι γυναίκες ισότιμα με τους άνδρες.
Δυστυχώς, όμως, η Ρωσίδα που πήρε το χρυσό μετάλλιο βεβήλωσε τον χώρο και την
αιώνια αρχή τού ευ αγωνίζεσθαι. Κατά τα άλλα, ως μεγάλο γεγονός έχουμε τη
λάμψη των Αγώνων».

Σε ποιο βαθμό τα γεγονότα του ντοπαρίσματος των αθλητών τραυματίζουν το
πνεύμα και το κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων;

«Τα γεγονότα αυτά που συμβαίνουν εδώ και χρόνια λόγω πρωταθλητισμού αμαυρώνουν
και διαβρώνουν το αληθινό πνεύμα και τη μεγάλη Ολυμπιακή Ιδέα. Όμως αυτά
ανάγονται στον πρωταθλητισμό που δημιούργησε ο κουμπερτενισμός, όταν από το
1914 διαμόρφωσε ως ύψιστο ιδεώδες των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το τρίπτυχο
σύνθημα: “Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά”. Μέσα από αυτήν τη φιλοσοφία –
ασοφία ενός υπεραθλητισμού προέκυψε ο προκατασκευασμένος πολιτισμός –
υποπολιτισμός των αναβολικών. Μια υπόθεση που την έκανε βιομηχανία
πρωταθλητισμού η Αμερική για να την εξάγει και να την επιβάλει σε ολόκληρο τον
κόσμο, με αποτέλεσμα στους 28ους Ολυμπιακούς Αγώνες να έχουν αναφερθεί,
επίσημα, 25 περιπτώσεις ντοπαρίσματος, με συνέπεια την αφαίρεση χρυσών και
άλλων μεταλλίων».

Μπορεί να βρεθεί διέξοδος για τους αθλητές από το «μπλόκο» του ντόπινγκ;

«Θα πρότεινα, θεμελιακά, την κατάργηση του πρωταθλητισμού και υπεραθλητισμού
που δημιουργεί περιστασιακά αθλητικά τέρατα τα οποία δεν έχουν σχέση με την
αναντικατάστατη πνευματικότητα των Ολυμπιακών Αγώνων. Πρέπει να ξαναγυρίσουμε
σ’ αυτό το πνεύμα που προϋποθέτει την επαναλειτουργία της ισορροπίας της
άθλησης ανάμεσα στη θεϊκή και την ανθρώπινη λειτουργία τους. Οι Ολυμπιακοί
Αγώνες ήταν αγώνες που δεν υπερέβαιναν με τεχνητά – ενισχυτικά μέσα την
ανθρώπινη φύση, με ξεπέρασμα της θεϊκής υπεροχής. Τώρα ο άνθρωπος έγινε
“θεός”, με επόπτες τους “αθανάτους” της ΔΟΕ που όμως είναι τόσο θνητοί και
τόσο διαβρωμένοι από κάθε πλευρά. Πώς αυτοί, λοιπόν, οι πολυδιαπλεκόμενοι
αμφορείς και “συμφορείς” είναι δυνατό να αποκαθάρουν τη “στημένη” βεβήλωση των
Ολυμπιακών Αγώνων που είναι ένας πακτωλός οικονομικών συμφερόντων και
διαπλοκών, τις οποίες όμως συγκαλύπτουν. Προτείνω επαναστατική επαναφορά των
Ολυμπιακών στην Ολυμπία, την οποία προσπάθησαν σκόπιμα να βεβηλώσουν χωρίς να
γνωρίζουν πως ο Δίας κρατά πάντα δύο κεραυνούς για να καίει τους βεβηλωτές
του. Άλλωστε οι Ολυμπιακοί είναι μια μέγιστη κληρονομιά των Ελλήνων που την
απλώνουν στον κόσμο για ενότητα, ειρήνη και συνεργασία και όχι για στυγνή
εμπορία, όπως τους έχουν καταντήσει. Το μπλόκο του ντόπινγκ μπορεί να γίνει
μόνο με αγώνα και όχι με συνομολογήσεις συνενοχής και αναπαραγωγής του
υποπολιτισμού που δημιουργεί».

Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο Σταύρος Ξαρχάκος στα κοινά στοιχεία που υπάρχουν
μεταξύ Ολυμπισμού και μουσικής στην Ελλάδα:

«Παρά το γεγονός ότι στην Ολυμπία δεν έγιναν ποτέ μουσικοί αγώνες, ο
θεός της μουσικής, ο Απόλλων, προστάτευε τους Ολυμπιακούς ιερούς μουσικούς
ύμνους, καθώς και τους ήχους των περιαγερμών για τις νίκες και τα επινίκια.
Όμως, ευρύτερα η ελληνική μουσική (διαχρονικά) έχει ένα κοινό στοιχείο, το “ευ
αγωνίζεσθαι”, που αποτελεί το ηθικό θεμέλιο για κάθε αγώνα, όπως και για τον
αγώνα της δημιουργίας της καλής μουσικής. Αυτής που ενεργοποιεί τις ψυχές των
ανθρώπων σε όλη την ανθρωπότητα για έναν καλύτερο άνθρωπο, σ’ έναν καλύτερο
κόσμο, με υμνητική μουσική στο υπέρτατο θείο, με μεγάλες ευθύνες για την
ειρήνη, την προσδοκία, το όνειρο.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως το κοινό στοιχείο του Ολυμπισμού (αρχαίου και νέου)
με τη μουσική στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τα μουσικά ακούσματα χαράς που
ενισχύουν μουσικά όλα τα αγωνίσματα, όλους τους γύρους θριάμβου των νικητών,
τόσο στην Αρχαία Ελλάδα όσο και στους πρώτους Αγώνες της αναβίωσης του 1896.
Στην πρώτη αυτή μαγική Ολυμπιάδα που ο διάσημος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Σπύρος
Σαμάρας συνέθεσε τον Ολυμπιακό Ύμνο σε στίχους Κωστή Παλαμά. H ελληνική
μουσική δημιουργία κάλυψε πολλά μέρη της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων
2004, πολλά μέρη αθλητικών αγώνων και κυρίως κάλυψε, όπως και συγκάλυψε, τα
μουσικά μέρη της Τελετής Λήξης».

«Να ξαναστήσουμε τη μουσική μας κληρονομιά»

«Ο μουσικός πολιτισμός στη χώρα μας», λέει ο Σταύρος Ξαρχάκος, «είναι
μεγάλος, είναι απολλώνιος, ορφικός, αριωνικός, ατέλειωτος. Εμείς έχουμε
απεμπολήσει τη μεγάλη μουσική μας κληρονομιά της παράδοσης, της λαϊκότητας,
της εντεχνότητας. Συνεπώς, πρέπει να την ξαναστήσουμε αυτόνομα και όχι
ετερόνομα ως πτωχή συγγενή άλλων πράξεων, διαπράξεων και συμπράξεων, όπως
έγινε και σ’ αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ατυχώς!». Όταν τον ρωτήσαμε για τα
συναισθήματα που του έμειναν μετά το τέλος των 28ων Ολυμπιακών Αγώνων,
απάντησε:

«Τα συναισθήματα που μου έμειναν ήταν όμοια μ’ εκείνα που δημιουργούνται σε
κάθε ανθρώπινη ψυχή που συμμετέχει σ’ ένα παγκόσμιο γεγονός, όπως η
πραγματοποίηση μιας ιστορικής Ολυμπιάδας στη χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς
Αγώνες. Συμμετείχα κι εγώ, αλλά ο τρόπος συμμετοχής δεν ήταν όπως έπρεπε να
είναι, χωρίς να επιθυμώ να κάνω κανένα περαιτέρω σχόλιο».