ΣE ΠPΩTO ENIKO H έλξη της γης

Από όλα τα αθλήματα του στίβου έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα άλματα. Μην
πάει ο νου σας στο πονηρό. H προτίμησή μου έχει σχέση μάλλον με τη μεταφυσική.
Εξ ου και δεν τρελαίνομαι για τα άλματα εδάφους – εδάφους, ύψος, μήκος,
τριπλούν και τα λοιπά. Εκείνο που από μικρό παιδί με συναρπάζει είναι το
πέταγμα επί κοντώ. Αυτό το άθλημα-μαμούθ με τους αρχετυπικούς του υπαινιγμούς,
αυτό είναι που μου έπαιρνε πάντα το μυαλό. Ο άνθρωπος – πουλί δεν μπορεί παρά
να υπήρξε κάποτε, έστω σαν φαντασίωση στο ασυνείδητο των πρώτων ανθρώπων. Το
κοντάρι είναι απλώς το υπομόχλιο, ο πολιτισμός, η έσχατη αντίσταση στην έλξη
της γης. Το είχα δει μικρή στον Σεργκέι Μπούμπκα, στον Τιερί Βινιερόν, το
περίμενα πώς και πώς από τον Χρήστο Παπανικολάου στο Μεξικό. Οι Ολυμπιακοί της
Αθήνας μού χάρισαν κάτι απείρως πιο όμορφο. H είσοδος των γυναικών αθλητριών
σ’ αυτό το αυστηρώς ανδρικό άλμα έδωσε άλλη ποιότητα στους ρεμβασμούς μου.
Ποιος είπε ότι οι γυναίκες είναι από χώμα; Παρακολουθώντας από κοντά τα
πετάγματα της Φεοφάνοβα, της Ισιμπάγεβα, μιας μικρής Ισλανδής και μιας
πεισματάρας Πολωνέζας, δεν ήξερα ποιαν να διαλέξω. Το δίδυμο των Ρωσίδων
πρωταθλητριών δικαιωματικά κέρδισε την προσοχή μου. H τελική τους γιγαντομαχία
για το ποια θα σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ ήταν σαν να γινόταν για πάρτη μου. Οι
πτήσεις της μικροκαμωμένης Φεοφάνοβα είχαν το προσόν της τεχνικής και της
φρόνησης, ενώ το πέταγμα της πανέμορφης Ισιμπάγεβα είχε αφροντισιά και πάθος.
Ας πούμε ότι κέρδισε η καλύτερη, αν και προς στιγμήν νόμισα ότι ήμουν εγώ
εκείνη που πετούσε.