Ήταν ένα πανηγύρι

Αν η Τελετή Έναρξης παρουσίασε μια ποιητική τοιχογραφία της ελληνικής
μυθολογίας και ιστορίας με ισχνή παρουσία της νεωτερικότητας και της σύγχρονης
Ελλάδας, με υπερβολικό τονισμό στο αισθησιακό και ερωτικό στοιχείο που ήταν
έξω από τον κύριο άξονα του Ολυμπιακού ιδεώδους, της συμφιλίωσης και της
ειρήνης (ο έρωτας είναι ά-μετρος, κτητικός, εξαρτησιογόνος, καταβροχθιστικός –
είναι ο απόλυτος πόλεμος), εντούτοις είχε λιτότητα, φαντασία, πρωτοτυπία,
ευρηματικότητα και συνοχή. Μερικά κομμάτια του ήταν εξαίρετα όπως η
αντιστικτική συγχρονία των τυμπανιστών, της Ολυμπίας και του ΟΑΚΑ, η
αναπαράσταση του ρυθμού της καρδιάς, η πορεία από τη γέννεση ώς τα ειδώλια και
τον Homo Sapiens κ.τ.λ. H Τελετή Λήξης: ένα ξέφρενο, πολύτροπο, πληθωρικό
ελληνικό πανηγύρι. H θεά της γονιμότητας, η Δήμητρα, κυρίαρχη. Στάχυα, ψωμί,
κρασί, γάμος. Και ανάμεσα Τσιτσάνης, Σαμίου, πάλι Θεοδωράκης και Χατζιδάκις.
Οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Μια λαϊκή γιορτή. Με όλο το μωσαϊκό των φυλών να
μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς τελετουργίες. Ένα πανηγύρι. Δεν είχε καμιά σχέση με
την αισθητική τελειότητα και πρωτοτυπία της έναρξης.

Ο Μανόλης Πρατικάκης είναι ποιητής (κρατικό βραβείο Ποίησης 2003),
ψυχίατρος.