Eπεράσαμ’ όμορφα…

TO ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ που υποδεχτήκαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ένα γεμάτο
καλοκαίρι.

HTAN το καλοκαίρι που επενδύσαμε την εθνική περηφάνια σε μια καθημερινή
ανάγκη. Πολλά χρόνια είχαμε να ενδιαφερθούμε για τα αποτελέσματα της «άφθονης
διούρησης», πολλά χρόνια είχαμε να αισθανθούμε ότι η πορεία μας ως λαού μπορεί
να επηρεαστεί από ένα μπουκαλάκι ούρων. Καθήσαμε ως χώρα στον προθάλαμο του
μικροβιολογικού εργαστηρίου, τρίψαμε τα χέρια μας από αμηχανία, κουνηθήκαμε
λίγο στην καρέκλα, ανάψαμε τσιγάρο και περιμέναμε…

HTAN το καλοκαίρι που επιβεβαιώσαμε και διαψεύσαμε τα στερεότυπα. H
προετοιμασία ήταν σαν το συρτάκι σας, είπε ο πρόεδρος της ΔΟΕ, πρώτα αργά και
μετά γρήγορα δηλαδή, αλλά κλισέ μάς φάνηκε κι αυτό, έχουμε πάψει εδώ και καιρό
να χορεύουμε μόνο συρτάκι, κ. Ρογκ, αν γινόταν ας μας λέγατε κάτι που δεν ήταν
βγαλμένο από ταινία του ’60.

HTAN η εποχή που αισθανθήκαμε ότι συμβάλλουμε στην ανάκρουση του
Εθνικού Ύμνου όταν σε ώρα μποτιλιαρίσματος αρνηθήκαμε στον εαυτό μας να
οδηγήσει στην Ολυμπιακή λωρίδα για να μην κουβαλούν την ντροπή τα εγγόνια μας
ή όταν σπεύδαμε μόνοι μας να μιλήσουμε στους τουρίστες που νομίζαμε ότι ήταν
χαμένοι ενώ εκείνοι απλώς χάζευαν τα αξιοθέατα.

TO ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 2004 ήταν για την Ελλάδα καλοκαίρι με ζέστη και
λιακάδα και για το μπέιζμπολ καλοκαίρι της παρθενικής του εμφάνισης σε γήπεδο
γεμάτο απορημένους θεατές – «ελάτε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το «Let’s go
down to the ballgame»» ακούστηκε από τα μεγάφωνα, κλασικό τραγούδι για τελικό
Super Bowl στο Ντάλας, αλλά όχι για εκείνους που θέλουν και τον Τόλη τους και
τον Νότη τους για να μερακλώσουν.

HTAN το καλοκαίρι που οι μύθοι μας τελείωσαν – οι περισσότεροι άδοξα. Ο
Γκεμπρεσελασιέ, ο πιο συμπαθής και γελαστός πρωταθλητής των τελευταίων ετών,
δεν μπόρεσε ν’ ανέβει στο βάθρο παρά τη συγκινητική προσπάθεια των Αιθιόπων
συναθλητών του, η Μαρία Μούτολα έχασε για μια ανάσα τον θρόνο της και η Μάρλιν
Ότι για πρώτη φορά έπειτα από πολλούς Ολυμπιακούς δεν τα κατάφερε να μπει στον
τελικό. Ο Πύρρος και ο Κακλαμανάκης διεσώθησαν, είπαν και εκείνοι τους
αποχαιρετισμούς τους, τους στείλαμε κι εμείς τα φιλιά μας και η σεμνή τελετή
έληξε.

HTAN το καλοκαίρι που κατέρρευσε η θεωρία ότι «οι νέοι δεν νοιάζονται»,
διότι απέδειξαν ότι νοιάζονται και πολύ μάλιστα – οι άλλοι είναι που, τον
υπόλοιπο καιρό, δεν τους δίνουν κίνητρο να νοιαστούν. Ήταν το καλοκαίρι της
υπερβολής: οι «Ήρωες» έφευγαν, οι «Τιτάνες» ερχόντουσαν, η «ελληνική ψυχή» δεν
είχε άλλη δουλειά να κάνει από το να κυνηγάει τα ρεκόρ, το «DNA μας» θεωρήθηκε
ότι ερχόταν από τα βάθη των αιώνων ειδικά για να πηδήσουμε καλύτερα εμπόδια –
αλλά είχε πλάκα το πανηγύρι, δεν πιστεύαμε επακριβώς τα όσα ακούγαμε, αλλά αν
δεν πεις και κάτι παραπάνω στη χαρά σου, πότε θα το πεις…

ΙΔΙΟΙ θα είμαστε και αύριο, όπως ήμασταν και χθες. Λίγο πιο περήφανοι,
λίγο πιο ικανοί, λίγο πιο χρεωμένοι, λίγο πιο κουρασμένοι. Ο Μόρις Γκριν – που
είχε και λόγους να είναι στενοχωρημένος – δήλωσε χαμογελαστός λίγο μετά το
τέλος της κούρσας των 100 μ. όπου ήρθε τρίτος: «Δώσαμε ένα καλό σόου για
όλους». Και εμείς το ίδιο, Μόρις. Και εμείς το ίδιο…