AΔIAΠIΣTEYTA

Χτες το βράδυ, πηγαίνοντας στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο για το πόλο (γι’ αυτό
που έμελλε να είναι το φοβερό ματς Ελλάδας – Ιταλίας), πέσαμε στη διαδρομή
πάνω σ’ ένα πρόσωπο που μας φάνηκε γνωστό. Ένα μικρόσωμο και πολύ δεμένο παιδί
με μπλε μπλούζα της Ελλάδας (αλλά κι εμείς φορούσαμε μπλε μπλούζες της
Ελλάδας), διαπίστευση στο στήθος (αλλά πολλοί φορούν διαπίστευση) και το
κορίτσι του αγκαλιά (αλλά κι εμάς η προσέγγιση στο γήπεδο μας έκανε να
περπατάμε χέρι χέρι). Κανείς δεν του μιλούσε, αλλά το πρόσωπό του μου ήταν
γνωστό. Ξαφνικά θυμήθηκα: «ο Μπίμης ο Ολυμπιονίκης», είπα στη γυναίκα μου. Ή
μήπως ήταν ο Συρανίδης; Πλησίασα κρυφά κι έλεγξα τη διαπίστευσή του: ο Μπίμης.
«Μίλησέ του», μου είπε η γυναίκα μου, «εσύ που μιλάς σε όλους, ευχαρίστησέ
τον».

Έκανα να του μιλήσω αλλά σταμάτησα. Κάτι στο ύφος του – ένας τόσο κανονικός
και τόσο ωραία ευτυχισμένος άνθρωπος -, κάτι στο βλέμμα της κοπέλας του –
«ναι, αυτός είναι, αλλά αφήστε με να τον χαρώ» -, κάτι στο απαλό αεράκι αυτής
της νύχτας με έκαναν να μη μιλήσω. Αυτή η συγκίνηση στο πλησίασμα ενός
αγνώστου, αυτή η αιδώς και μαζί η χαρά μπροστά στην πληρότητά του (και στην
πληρότητα που μας χάρισε), αυτό είναι, ίσως, το Ολυμπιακό πνεύμα.

Πριν από μερικά απογεύματα, στο καταπληκτικό νέο γήπεδο του Ελληνικού, έτυχε
να κάτσουμε, για την παρακολούθηση του αγώνα Λιθουανίας – ΗΠΑ (που σίγουρα θ’
αποδειχτεί μια από τις αγωνιστικές κορυφές των Αγώνων) δίπλα στον Πατ Ράιλι. Ο
Πατ Ράιλι είναι ένας θρύλος του Εν Μπι Έι, ο συνταξιούχος πλην πολυνίκης και
πολυπρωταθλητής προπονητής των Λέικερς αλλά και των Νικς και του Μαϊάμι. Είχε
έρθει προφανώς να δει την ομάδα της Αμερικής αλλά και σίγουρα να χαρεί το
μπάσκετ. Πιο ξανθός αλλά το ίδιο δανδής όσο φαινόταν στην τηλεόραση τον καιρό
της δόξας του, ο Ράιλι δεν μιλούσε καθόλου κατά τη διάρκεια του αγώνα. Μόνο
στο τέλος, με το τρίτο συνεχόμενο τρίποντο του Γιασισκεβίτσιους που φαινόταν
να δίνει οριστικά τη νίκη στην ομάδα του, του ξέφυγε από το στόμα, σιγά αλλά
ευκρινώς, η πιο γνωστή, πολυχρησιμοποιημένη και μάλλον άκακη βρισιά της
αγγλικής γλώσσας. Δεν απευθυνόταν φυσικά σε μένα, αλλά με κατάλαβε ότι τον
άκουσα, όπως είχε καταλάβει, ελπίζω, και γιατί πανηγύριζα σαν τρελός, ένας
Έλληνας, για μια ομάδα της Βαλτικής. Έσκυψε τότε ο Πατ Ράιλι στον άγνωστο
συν-φίλαθλό του και του είπε: «σόρι μέιτ». Αυτή η ενστικτώδης αντίληψη ενός
μεγάλου κυρίου του αθλητισμού για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να λεχθεί
μπροστά σ’ ένα τέτοιο επίτευγμα των αντιπάλων είναι, ίσως, το Ολυμπιακό
πνεύμα.

Ιράκ, αύριο το πρωί. Μια χώρα σε πόλεμο ξυπνάει και μαθαίνει ότι η ομάδα τού
ποδοσφαίρου της πέρασε στον τελικό του Ολυμπιακού τουρνουά. Ή ότι δεν πέρασε
αλλά ότι πάλεψε (δεν τολμώ να πω μάτωσε) μέσα στο γήπεδο για την περηφάνια
της. Μπροστά στην είδηση, οι κάτοικοι δεν πυροβολούν στον αέρα, αλλά ανοίγουν
σ’ αυτόν τα παράθυρά τους. Αυτό μου το όνειρο, που τόσο λίγο απέχει από την
αλήθεια, είναι σίγουρα το Ολυμπιακό πνεύμα.