ΣE ΠPΩTO ENIKO Πόσο δίκιο είχες Πύρρο!

Όσο αγωνίζονται είναι τα «δικά μας παιδιά». Αγωνίζονται για την Ελλάδα,
σηκώνουμε τις σημαίες μας σε κάθε καλή τους προσπάθεια και σίγουρα
πανηγυρίζουμε μόλις μας δοθεί η ευκαιρία.

Στη διάρκεια του αγώνα δεν μας ενδιαφέρει – ούτε που ρωτάμε – ποια άραγε
γλώσσα να μιλάνε. Είτε μιλάνε αγγλικά, είτε γαλλικά και ισπανικά ή αλβανικά,
δεν ξέρουμε. Άσε που μπορεί και ελληνικά να μιλάνε, αλλά πάλι δεν το ξέρουμε.
Και δεν μας ενδιαφέρει!

Μόλις πάρουν μετάλλιο, τα πράγματα αλλάζουν. Κι εκεί αρχίζουν τα σχόλια. Άλλοι
(πιο ειλικρινείς, άραγε;) άμεσα αναρωτιούνται… πόθεν η μετεγγραφή «αυτού»
που δεν ξέρει ούτε ελληνικά. Υπάρχει και η πλειονότητα εκείνων που περιμένουν
μέχρι να γίνει η απονομή. Άπαξ και το μετάλλιο κρέμεται στο στήθος τού αθλητή
(αν δε είναι και χρυσό, δεν το συζητώ…), ένα ρίγος μάς διαπερνά. Και μετά
έρχονται οι δηλώσεις…

Στη «μεικτή ζώνη» προπονητής και αθλητής εμφανίζονται και δηλώνουν πόσο
συγκινημένοι είναι! Ενίοτε καταγράφουμε και… έξυπνες ερωτήσεις: «Τι σημαίνει
για σένα το χρυσό;». Έλα ντε, ένα χρυσό στους Ολυμπιακούς τι μπορεί να
σημαίνει; Τώρα βέβαια, εάν κάποιος δεν είναι «δικός» τους μπορεί και κάτι να
σημαίνει.

«Το ελληνική καρντιά και ψυχή είναι αυτό που μας βοήθησε» απαντάνε (γέλια…).
Αυτό δηλώνουν… αυτοί που πήραν το (χρυσό) μετάλλιο. Μόνον που είναι… αυτοί
που στέκονται ευθυτενείς και δακρύζουν όταν ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος.

Εμείς απλώς κουνάμε τα σημαιάκια, βαράμε παλαμάκια και στο τέλος του Εθνικού
Ύμνου λέμε κι ένα «παμ» (τραβώντας ταυτόχρονα την κοτσίδα ή μη της μπροστινής
μας – κι όποιος έχει κάνει έπαρση σημαίας σε σχολείο, γνωρίζει).

Αυτοί «στέκονται κερί» κι ας μην έχουν μάθει ακόμη αν παίρνει «ο…, η…,
το…» αυτή η γαμ… ένη ελληνική καρδιά και ψυχή. Τελικά… καταλήγω στο
«εκεί γκρεκομασκαρά, εδώ κωλοαλβανός!»… Πόσο δίκιο είχες Πύρρο τελικά…