[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Λίγο ακόμα και θα ξέραμε γιατί ζούμε…» λένε οι τρεις αδελφές του
Τσέχωφ. Και λοιπόν; H ευαισθησία, η αμφιβολία και η φθίνουσα ελπίδα των
δραματικών ηρωίδων είναι πεπερασμένες. Δεν έχουν θέση στη σύγχρονη εποχή, που
επιταχύνει αχόρταγες διαθέσεις ανόδου.

H Γιάννα, η Ντόρα, η Φάνη ξέρουν. Δεν έχουν αμφιβολίες. Ο φεμινισμός στο μακρύ
ταξίδι του από την αθωότητα στην εξουσία οσμίστηκε αίμα. Δεν έχει όρια η
επιθυμία για μια θέση πάνω στο βάθρο. Τα αγωνίσματα που διεξάγονται σε
γραφεία, διαδρόμους και σαλόνια, όσες διαφορές κι αν έχουν, που σίγουρα θα
έχουν, καταλήγουν στον ίδιο κοινό παρονομαστή -στην οικειοποίηση μιας νίκης
εθνικού χαρακτήρα.

Οι τρεις κυρίες των ημερών καίγονται να βρουν τρόπους και λόγια για να μας
πείσουν πως κέρδισαν το στοίχημα -ύστερα από το φιάσκο του Καλλιμάρμαρου κάθε
κερδισμένο στοίχημα είναι πολύτιμο. Αλλά καίγονται σαν πεταλούδες στο φως. Με
τα βεγγαλικά της αλαζονείας, με τους δηλωμένους στόχους περί αρχηγίας του
στρατεύματος, με τούμπες σε επιθεωρήσεις έργων, με λεκτικές πιρουέτες.

Έκπαγλα δείπνα. Ατυχείς ενέργειες, άστοχες δηλώσεις σε λάθος χρόνο.
Προκλήσεις. H υπουργός ρίχνει ευθύνες στην πρόεδρο για τις άδειες κερκίδες στα
γήπεδα. H πρόεδρος απαντάει λακωνικά με αυτοκρατορικό ύφος. H αρχόντισσα της
Τοπικής Αυτοδιοίκησης ικανοποιημένη εισπράττει τα εύσημα μιας καθαρής πόλης
και ταυτόχρονα δηλώνει υποψηφιότητα για πρωθυπουργία. Το απαραίτητο περιβάλλον
που η καθεμιά τους δημιούργησε επιχειρεί να αποδείξει την καθοριστική συμβολή
τους στο τιτάνιο (λέξη των ημερών) έργο τους. Προσωπικές συναλλαγές με το
εθνικό μεγαλείο.

Μήπως μπερδευτήκαμε αδέλφια; H οίηση με γυναικείο αγλάισμα. H φιλοδοξία
καμουφλαρισμένη κάτω από το στερεότυπο της θηλυκότητας. Βουλιμικά τα αρπάζουν
όλα. Πλάνα, μικρόφωνα, χειροκροτήματα. Κι όταν πια δεν χωράει άλλο το στομάχι
τους, μοιράζουν χαμόγελα μετριοφροσύνης. «Όλοι μαζί» λένε και σαν άποικοι
χαϊδεύουν τους ιθαγενείς με γαντοφορεμένο χέρι. Οι ανώνυμοι «όλοι»,
ανυπεράσπιστοι κάτω από τη σκιά του Ζέπελιν, αφού πρώτα συνειδητοτοιήσαμε πως
δεν κουβαλάει πια μουσική αλλά κάμερες – χαφιέδες, προσπαθούμε να πιαστούμε
από τα καλά των Ολυμπιακών ημερών. Αντισταθείτε αδέλφια.