Aυτό το μοντέλο θέλω να το κρατήσω

Θα ήθελα παρακαλώ – σε ποιον πρέπει να απευθυνθώ; – να κρατήσω αυτήν
την Αθήνα και τον Πειραιά φυσικά όπου κατοικώ. Αυτό το μοντέλο θέλω, όχι το
προηγούμενο με το πήξιμο στους δρόμους, τα στοιβαγμένα σκουπίδια και τους
απείθαρχους, αγχωμένους οδηγούς να διαπληκτίζονται με άξεστους τροχονόμους.
Θέλω αυτήν την Αθήνα τη γιορτινή, με τις εκπλήξεις – μουσικές, θεατρικές και
άλλες -, τα λιγοστά αυτοκίνητα στους δρόμους και τους διαβάτες με το γεμάτο
χαρούμενη έκπληξη βλέμμα – όχι εκείνο το άλλο του μπαγιάτικου ψαριού.

Θέλω αυτές τις γειτονιές τις χωρίς εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα – έξω
από το κέντρο τα βρίσκω ό,τι ώρα θέλω -, αυτά τα κτίρια μου αρέσουν, τα
φρεσκοβαμμένα. Και προτιμώ τα παλιά καλυμμένα μ’ αυτά τα τεράστια χαρούμενα
πανιά.

Και στην τηλεόραση προτιμώ να βλέπω εκατό φορές τον ίδιο «χρυσό νικητή»
να βομβαρδίζεται από αφελείς ερωτήσεις του τύπου «Πώς νιώσατε τη στιγμή της
νίκης;», παρά μιζέριες και ίντριγκες πολιτικές και αποθέωση ημιτάλαντων σε όλα
τα επίπεδα, καθώς επίσης προτιμώ όλη μέρα αγωνίσματα παρά να τιμωρούμαι μέχρι
αηδίας με επαναλήψεις θεαμάτων που αγάπησα…

Αυτήν την Ελλάδα θέλω να κρατήσω, με την εμπνευσμένη Τελετή Έναρξης, τη
δημιουργικότητα και τη σύμπνοια, όχι την άλλη της φαγωμάρας πάνω από την
«πίτα» που υποβόσκει κάτω από όλες τις δημιουργικές ιδέες και τραβάει το χαλί
στους ανυποψίαστος που θέλουν να συμβάλουν γενναιόδωρα.

Τρέμω στη σκέψη ότι όλ’ αυτά έχουν ημερομηνία λήξης… Το μόνο που μου
δίνει κουράγιο είναι η ιδέα ότι αφού τα καταφέραμε για έναν μήνα, ίσως
μπορούμε να προσπαθήσουμε για πάντα! Ίσως λέω… ε;.. Παρακαλώ;!