ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα χρυσά μου…

Γνώρισα τον Πύρρο Δήμα λίγες μέρες μετά το πρώτο του χρυσό στους Ολυμπιακούς
της Βαρκελώνης. Οι συνεντεύξεις και οι τετ α τετ δημοσιογραφικές δουλειές δεν
είναι το καλύτερό μου, εκείνη τη συνάντηση όμως τη θεώρησα ένα από τα (λίγα)
τυχερά του επαγγέλματος. Φεύγοντας αργά το βράδυ από το ταπεινό του απαρτεμάν
στο ΟΑΚΑ είχα κιόλας ξεχάσει ότι ο άνθρωπος που γνώρισα ήταν ένας σούπερ σταρ
του νεοελληνικού πανθέου. Άφησα για τους άλλους ακόμη κι αυτή την προσωπική
βορειοηπειρώτικη μυθολογία του, που συγκινεί μέχρι σήμερα. Ας συγκινείται ο
καθένας όπως θέλει. Εμένα με συγκινούν κυρίως οι δοτικοί, οι «μεγάλοι»
άνθρωποι, και τούτος ο πιτσιρικάς με το σορτ ήταν και με το παραπάνω. Απόδειξη
ο τρόπος που μου σύστησε τους διαδόχους του. «Άφησέ με εμένα», μου είπε, «πάμε
να σου γνωρίσω το χρυσό της επόμενης Ολυμπιάδας». Και πριν προλάβω να
αντιδράσω βουτήξαμε και οι δυο στο σκοτάδι του σταδίου και χτυπήσαμε την πόρτα
ενός ακόμη ταπεινού καταλύματος. «Αυτός είναι ο Γιωργάκης, να τον θυμάσαι…»,
μου είπε φέρνοντας σε εμφανή αμηχανία το ντροπαλό αγόρι που εκείνη την ώρα
κρέμαγε σε μια πτυσσόμενη απλώστρα την μπουγάδα του.

Ο Γιώργος Τζελίλης στάθηκε άτυχος στους φετινούς Ολυμπιακούς, αλλά τι σημασία
έχει; Για μένα θα είναι πάντα και οι δυο τους «χρυσοί», αφού έστω και
περιστασιακά κατάφεραν να με γιατρέψουν από την επαγγελματική νόσο του
κυνισμού και της καθ’ έξιν μικροψυχίας.