Mόνο εμείς ματώσαμε για το χρυσό

Μπίμης και Συρανίδης πίνουν στην υγειά του χρυσού! Μικρή φωτό. Ξεκούραση και στιγμές απέραντης ευτυχίας για τους νέους πρωταθλητές μας. Δεξιά ο συντάκτης των «ΝΕΩΝ» Γιώργος Χούπης

Χρυσάφι γεμάτο πίκρα. Ο Θωμάς Μπίμης και ο Νίκος Συρανίδης κρατούσαν στα χέρια
τους όλη τη νύχτα το χρυσό μετάλλιο των συγχρονισμένων καταδύσεων, από τα 3 μ.
Μία βραδιά πολύ παράξενη, η οποία δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Από την ώρα που
έφτασαν στο Ολυμπιακό Χωριό, θα ήταν λίγο μετά τις δυόμισι τα ξημερώματα,
αντικρύζοντας μέλη της ελληνικής αποστολής να τους περιμένουν και ένα πανό
μπροστά από το δωμάτιό τους. «Τώρα, θα μάθουν όλοι και τις καταδύσεις», η
πρώτη σκέψη.

Μία νύχτα με πολύ συζήτηση, όνειρα για το «τι θα κάνουμε τώρα», σα να είχαν
κερδίσει στο ΛΟΤΤΟ. Με αναδρομή στο παρελθόν, στα πέτρινα χρόνια των ελληνικών
καταδύσεων, με τα οποία είχαν συνδέσει την τύχη τους.

«Πέτρινα χρόνια. Πιο πέτρινα και από του Ολυμπιακού. Ούτε Καραϊσκάκη ούτε καν
το παλιό ποδηλατοδρόμιο. Να πηγαίνεις για προπόνηση στην πισίνα και δίπλα στον
βατήρα να βλέπεις διαδρομές για κολύμβηση. Να παίζεις κορώνα γράμματα τη ζωή
σου, αν επιχειρήσεις βουτιά. Να σε κουράζει η μιζέρια. Να σου φωνάζουν “βγείτε
έξω, για να μπουν οι κολυμβητές”. Και εσύ, να επιμένεις, και να λες, δεν
μπορεί κάτι θα αλλάξει».

Ο Θωμάς Μπίμης θυμάται και μιλάει με πίκρα. Δίπλα του ο Νίκος Συρανίδης
κουνάει το κεφάλι συμφωνώντας. «Κοινή πορεία, τα ίδια προβλήματα. Αγώνας στην
πισίνα, στη ζωή. H οικογένειά μου ήταν από κοντά, μου είχε όμως εμπιστοσύνη
και με άφηνε να τα βγάλω πέρα μόνος μου. Εσύ αποφασίζεις μού έλεγαν, αυτό ήταν
που με βοήθησε πολύ στη ζωή. Μου έκανε καλό», λέει.

Τσουγκρίζοντας τα ποτήρια με τον προπονητή τους, τον Πέτρο Φυρίγο, τον άνθρωπο
που στέκεται δίπλα τους, σαν αδελφός, φίλος, πατέρας. «Είμαστε μια οικογένεια.
Τέτοια σχέση έχουμε. Έχει δίκιο ο Χρήστος Ιακώβου όταν λέει ότι μόνο έτσι
φτάνεις στην επιτυχία. Μόνο, που θα πρέπει ο Νίκος να μάθει καλύτερο τάβλι»!

Κανείς τους δεν είχε κλείσει μάτι. «Έχουμε συμπληρώσει 24 ώρες ξάγρυπνοι.
Τέτοια υπερένταση», λέει ο Μπίμης.

«H αγάπη για το άθλημα μας κράτησε», συνεχίζει ο Νίκος Συρανίδης, «οι στόχοι
που βάζαμε. Παρά τα οικονομικά προβλήματα, συνεχίζαμε. Χωρίς πόρους, ευτυχώς
ήταν οι δικοί μου άνθρωποι, η αδελφή μου, η οικογένεια, που με κρατούσαν. Μέσα
από τις δυσκολίες γίναμε πιο δυνατοί. Δεν λένε πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε
κάνει πιο δυνατό; Και όμως, αυτό που πάντα έχω στο μυαλό μου, αυτό που με
εμπνέει είναι οι στίχοι από το τραγούδι των Κατσιμιχαίων: “Θα μείνω εδώ και θα
υπάρχω, όπως μπορώ… Και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω, θα περιμένω
άλλες μέρες” και ίσως ήρθαν».

«ΠΕΤΡΙΝΑ» ΧΡΟΝΙΑ

«Μπράβο παιδιά. Να είστε πάντα καλά». Λόγια από καρδιάς, άγνωστων ανθρώπων που υπερήφανοι τους σφίγγουν το χέρι. Το μεγαλύτερο πριμ για τον Θωμά και τον Νίκο

Τα παιδιά και ο Πέτρος Φυρίγος θυμούνται και τα δύο χρόνια προετοιμασίας στην
Πάτρα. Καταδυτήριο στην Αθήνα δεν υπήρχε και η Ολυμπιακή προετοιμασία έπρεπε
να γίνει εκεί. «Μαρτυρικά χρόνια. Λέγαμε, άντε να πάμε λίγο Αθήνα να δούμε
τους δικούς μας. Έτσι, για ένα βράδυ. H ομοσπονδία μάς πρόσφερε τα βασικά.
Διαμονή, διατροφή, ιατρική περίθαλψη. Είχαμε και μια υποτυπώδη πισίνα για
προπονήσεις, την οποία εμείς οργανώσαμε», λέει ο Μπίμης.

Μέσα σε αυτά, πάντως, τα παιδιά θυμούνται και κάτι πιο αισιόδοξο:
«Τουλάχιστον, εμείς βλέπαμε τη γέφυρα στο Ρίο – Αντίρριο να μεγαλώνει.
Εντάξει, δεν την είδαμε ολοκληρωμένη, αλλά δεν πειράζει».

Ο Θωμάς θέλει να αφιερώσει το μετάλλιο σε όλους αυτούς που αγαπούν το άθλημα
και βοήθησαν με τον τρόπο τους. «Στους γονείς μου, αλλά και σε όλους τους
ανθρώπους των καταδύσεων». Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Πέτρος Φυρίγος έχει να
θυμηθεί και άλλα πολλά από τα πέτρινα χρόνια: «Ξέρεις πόσα χρήματα πήραν
πέρυσι και πρόπερσι τα παιδιά; 1.500-2.000 ευρώ. Μια δόση! Τους βοηθούσαμε
εμείς να έχουν για φαγητό, να βάλουν βενζίνη. Είναι δυνατόν, σε όλον αυτό τον
πακτωλό χρημάτων να μη δίνουν κάτι στην Ολυμπιακή προετοιμασία; Είναι δυνατόν,
να μην έχουμε χρήματα να κινηθούμε; Τι να κάναμε; Παλεύαμε όσο μπορούσαμε. Και
αυτό το χρυσό μετάλλιο είναι η δικαίωση για τους κόπους αυτών των παιδιών».
Λεπτομέρεια: Το καταδυτήριο στον Άγιο Κοσμά είναι στη διάθεσή τους μόλις τους
τελευταίους έξι μήνες. Τον περασμένο Απρίλιο, τα παιδιά με δύο μήνες
προετοιμασία εκεί, κατάφεραν να κατακτήσουν το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό
Κύπελλο.

«Οι καταδύσεις οφείλουν πολλά στον έφορο, Αιμίλιο Φυρίγο», λέει πάλι ο
ομοσπονδιακός τεχνικός. «Μια οικογένεια, εδώ και τριάντα χρόνια προσπαθούμε να
κρατήσουμε το άθλημα. Με άγχος, σφίξιμο στο στομάχι, όλα αυτά βρήκαν τη
δικαίωσή τους. Πρέπει να αλλάξουν και άλλα πολλά όμως. Βρήκαμε στέγη στον Άγιο
Κοσμά, αλλά τη μοιραζόμαστε με τη συγχρονισμένη. Πρέπει να δημιουργηθεί
γυμναστήριο. Οι καταδύσεις δεν είναι απλές. Για να γίνει η βουτιά, χρειάζεται
πολύ καλή γυμναστική».

ΑΓΩΝΙΑ: ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ KAI… ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΑΡΙΟΥ

Χάναμε τα μίτινγκ γιατί δεν είχαμε χρήματα

Με καμάρι επιδεικνύουν τα μετάλλιά τους. Πάντα στο πλάι τους ο τεχνικός Πέτρος Φυρίγος

Πριν έρθουν οι «άλλες» ημέρες, οι δυσκολίες συνεχίζονταν: Ο Μπίμης δούλεψε για
οκτώ μήνες σε ένα φυσικοθεραπευτήριο για να βγάζει το χαρτζιλίκι του. «H
οικογένειά μου πάντα με βοηθούσε, αν και δεν το ήθελα. Για αυτό δούλευα»,
λέει. Το πρόβλημα άρχισε να λύνεται πριν από τέσσερα χρόνια, όταν μετά την 5η
θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, μπήκε ως υπαξιωματικός στο Πολεμικό
Ναυτικό. Για έναν μήνα ήταν στη Φρεγάτα «Έλλη», μετά τοποθετήθηκε στο ΑΣΑΕΔ.
Έχει μόνο καλά λόγια για τη στήριξη που του προσέφεραν. Παιδί περήφανο,
υπηρέτησε τη θητεία του σύμφωνα με τον Νόμο, σε πλοίο. Δεν τον ένοιαζε. Αυτό
που τον πονούσε, πάντως, ήταν ότι δύσκολα μπορούσαν να λάβουν μέρος σε ένα
μίτινγκ, λόγω έλλειψης χρημάτων.

ΑΠΟΝΤΕΣ

Ακόμα και στο Παγκόσμιο του ’94 στη Ρώμη οι καταδύσεις έμειναν στην Αθήνα.
Έχει μάθει, όμως, να μην επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες: «Μπροστά μου
έσκασε με την πλάτη ο Κινέζος. Γύρισα την πλάτη και ετοιμάστηκα για την
προσπάθειά μου. Όταν ανεβαίνεις στο βατήρα, κάνεις delete. Τιμωρεί αν δεν
συνεργάζεσαι», λέει ο 29χρονος Ολυμπιονίκης.

Πριν από λίγες ημέρες ήρθε η χαρούμενη είδηση. H πρόσληψή του Νίκου Συρανίδη
στον Δήμο Γλυφάδας. Είναι από τον Πόντο: «Το λέω και καμαρώνω. H καταγωγή μου
είναι από την Τραπεζούντα. Όμως, να…, ντρέπομαι που το λέω, δεν έχω πάει
στην Παναγία Σουμελά. Θα το κάνω, όμως, τον Σεπτέμβριο».

ΘΕΛΩ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ!

«Χρειάζεται γερή δόση ηλεκτροσόκ για να καταλάβουμε τι έχει συμβεί», λέει
ξαφνικά. «Φαίνεται σαν παραμύθι. Πώς άλλαξαν όλα, μέσα σε λίγες ώρες». Τη
συζήτηση διακόπτουν άγνωστοι, που θέλουν να τους σφίξουν το χέρι και να τους
συγχαρούν. «Μπράβο παιδιά. Να είστε πάντα καλά».

Ο Νίκος θυμάται και κάποιον που δεν είναι πια κοντά τους: «Ο Βαγγέλης Ηλιάδης,
χάθηκε στα 51 του χρόνια. Ένας δικός μας άνθρωπος, που λάτρεψε τις καταδύσεις
και ήταν σαν πατέρας μας. Χάθηκε πέρυσι, τέτοια περίπου εποχή. Σε αυτόν
αφιερώνουμε το μετάλλιο».

ΠΙΚΡΑ

«Αφήστε ήσυχους Κεντέρη και Θάνου»

Συρανίδης και Μπίμης εκφράζουν πίκρα για τον τρόπο αντιμετώπισης του Κώστα
Κεντέρη και της Κατερίνας Θάνου: «Αφήστε τους ήσυχους. Έως χθες ήταν εθνικοί
ήρωες. Αν θέλουν να κάνουν κάτι, να χτυπήσουν την πηγή του κακού. Και αυτή δεν
είναι ο Κεντέρης και η Θάνου», λένε τα παιδιά και ο Πέτρος Φυρίγος.

Ο προπονητής τους αρχίζει να αισιοδοξεί: «Δεν είχαμε ούτε έναν χορηγό.
Έτσι, για τα μάτια του κόσμου. Τώρα πλέον, δεν παρακαλάς, σε παρακαλούν. Δεν
ζητάς, αλλά απαιτείς. Οι υποχρεώσεις μας αυξάνονται. Θέλουμε να είμαστε
συνεπείς». Λεπτομέρεια: Ο ομοσπονδιακός τεχνικός είναι τρεις μήνες απλήρωτος,
λες και κάνει αυτή τη δουλειά για χόμπι. Λες και δεν έχει οικογένεια. Κάποια
χρήματα που έδωσε προχθές η Πολιτεία στην ΚΟΕ, δόθηκαν με «εντολή διάθεσης».
Και αυτό εξόργισε τον πρόεδρο Δημήτρη Διαθεσόπουλο. «Αυτά θα πάνε εκεί, αυτά
εδώ. Αυτοί θα μας πουν σε ποιους θα δώσουμε χρήματα;», έλεγε στην ΕΟΕ χθες το
πρωί, λίγο πριν από την εκδήλωση προς τιμήν των Ολυμπιονικών.