Aδιαπίστευτα

O Νέρων έκαψε τη Ρώμη γιατί του άρεσε να τη βλέπει. Οι σημερινοί αυτοκράτορες
των Ολυμπιακών κόντεψαν να κάψουν τη Φιλοθέη από την ικανοποίηση για τη
σεμνότητα που επέδειξαν κατά την Τελετή Έναρξης. H μανία της φιέστας, σε
συνδυασμό με το ένστικτο της επίδειξης και της αυτοπροβολής, θα είχε κανονικά
τόση σχέση με αθλητικούς αγώνες όσο ο φάντης του σώματος με το ρετσινόλαδο της
πολιτικής. Δυστυχώς, η χειρότερη μορφή πολιτικής, η πολιτική της επιφάνειας
και της ατομικότητας, είναι στις μέρες μας άρρηκτα δεμένη με την έκφραση και
την ομορφιά του σώματος μέσα από αθλητικούς αγώνες οργανωμένους σαν θέαμα
παγκόσμιας κατανάλωσης.

H αλαζονεία – και η αδικία – του ανέλεγκτου καθιστά από άλλη άποψη αβάσταχτη
τη δύναμη των κριτών σε αθλήματα όπου είναι απαραίτητη η συμβολή τους. Τα
κριτήριά τους είναι ασαφή ή νεφελώδη (και όχι μόνο για τους μη
εξειδικευμένους), η ανωνυμία τους προστατευτική για τους ίδιους και αντίστοιχα
απειλητική για τους κρινόμενους, οι φυσιολογικές τους προτιμήσεις, ακόμα και
εμπάθειες, ντύνονται υποκριτικά με τον μανδύα της ουδετερότητας. Σ’ ένα μαγικό
άθλημα, όπως η γυμναστική, οι κριτές κρατούν περισσότερο απ’ όσο θα ‘πρεπε στα
χέρια τους την τύχη ανθρώπινων προσπαθειών που πήραν χρόνια να ετοιμαστούν ώς
την τελευταία λεπτομέρεια και να κονταροχτυπηθούν με κάθε εμφανή ή αφανή
ατέλεια. Δεν λέω πως ο Βλάσης Μάρας, αυτό το σεμνό και λεβέντικο παιδί,
αδικήθηκε αναγκαστικά ή λόγω μιας γενικότερης εις βάρος των ελληνικών
συμφερόντων συνωμοσίας. Λέω όμως πως κάτι δεν πάει καλά όταν η κρίση των
επαγγελματιών κριτών βρίσκεται τόσο μακριά από το μάτι και το αίσθημα θεατών
και συναθλητών.

Υπάρχει ακόμα μία πανίσχυρη Ολυμπιακή παρουσία που μου προκαλεί ανάμεικτα
αισθήματα. Πρόκειται για το ολοένα αυξανόμενο βάρος των ομαδικών αθλημάτων στο
πρόγραμμα. Παραδέχομαι χωρίς καμία δυσκολία πως παιχνίδια σαν το Αργεντινή –
Σερβία στο μπάσκετ, εκπλήξεις σαν τη νίκη του Πουέρτο Ρίκο επί των ΗΠΑ στο
ίδιο τουρνουά ή συγκρούσεις σαν της Ουγγαρίας με τη Σερβία στο πόλο (και όλα
αυτά την πρώτη κιόλας μέρα αυτών των αθλημάτων) προσφέρουν ωραίες στιγμές και
μεγάλες συγκινήσεις. Όμως για όλα τα ομαδικά σπορ υπάρχουν τα αντίστοιχα
πρωταθλήματα. Οι Ολυμπιακοί από ιστορία, παράδοση και φιλοσοφία είναι υπόθεση
ατόμων και όχι ομάδων. H δάφνη στο κεφάλι του νικητή επιβραβεύει ή θα ‘πρεπε
να επιβραβεύει έναν μοναχικό αγώνα, που γι’ αυτό ακριβώς αντανακλά σε ευρύτερα
σύνολα. Ο παράλογος γιγαντισμός της διοργάνωσης αρχίζει ίσως από ‘δώ – κι ας
γινόμαστε λίγο πλουσιότεροι σε θέαμα και πρόσκαιρη δόξα.