Tο Στάδιο ήταν γεμάτο…

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ κάπνιζε πειράζοντας τον Νίκο Γκάτσο, λίγο πριν βγουν
μπροστά στους παραληρούντες θεατές. Ο Μιχάλης Κατσαρός παρότρυνε τους
συνοδοιπόρους του: «Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία». Ο
Γιάννης Τσαρούχης σχολίαζε δηκτικά τη νέα εποχή των χιτώνων, επιδεικνύοντας με
υπερηφάνεια τις καινούργιες τιράντες του, και η Μαρία Κάλλας τύλιξε την
μεταξωτή εσάρπα γύρω από τον ώμο της, κοιτώντας με ένταση το πλήθος.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΑΤΕΣ τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι»,
προς μεγάλη τέρψη του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου,
γνωστών πρωταθλητών στο αγώνισμα της έκφρασης ερώτων μετ’ εμποδίων. Ο Βασίλης
Λογοθετίδης περπατούσε σκουπίζοντας τον ιδρώτα του δίπλα από τον, καινούργιο
στην παρέα, Νίκο Κεσσανλή που αναζητούσε στις κερκίδες γνώριμα πρόσωπα και τον
Γιάννη Ρίτσο που μονολογούσε πως όλα «συγκεντρώνονται και σμίγουν».

ΚΑΘΩΣ ΕΜΠΑΙΝΑΝ στο γήπεδο τα μέλη της ελληνικής ομάδας, αντήλλασαν
αστεία με τους εθελοντές, που έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα: χαμογελούσαν.
Κάποιοι προσπάθησαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, αλλά η Μαρίκα Νίνου που
ξέρει απ’ αυτά τους προέτρεψε να τα αφήσουν να κυλήσουν ελεύθερα. Ο Γιαννούλης
Χαλεπάς, ενθουσιασμένος από τα όμορφα κορίτσια γύρω του, προσπαθούσε να
αποτυπώσει εκφράσεις για το επόμενο άγαλμά του και ο Νίκος Σκαλκώτας συνόδευε
τη μουσική των «Ελληνικών Χορών» κουνώντας μια αόρατη μπαγκέτα.

O ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ συζητούσε αγκαζέ, με τη Ρόζα Εσκενάζυ για τη ζωή στη
Σμύρνη και η Γεωργία Βασιλειάδου έφερε κοντά τους τον Στρατή Τσίρκα και τους
Έλληνες της Αιγύπτου. Ο Νίκος Καββαδίας παρακολουθώντας το παιδί στο χάρτινο
καραβάκι μουρμούριζε: «Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι, όπως αυτή
που παίζουνε στην όχθη μαθητές».

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ την ίδια εικόνα, ο Οδυσσέας Ελύτης κατάλαβε ότι οι στίχοι του
έδωσαν την έμπνευση: «Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου
απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την
ξαναφτιάχνεις». Ο Βασίλης Αυλωνίτης συμφωνούσε μαζί του, καθώς συνόδευε την
Αλίκη και την Τζένη καμαρωτός καμαρωτός, ο Νίκος Καζαντζάκης φαινόταν
απορροφημένος στην κουβέντα του, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Κάρολο Κουν,
για την άβυσσο των ανθρωπίνων παθών και ο άσος των καταδύσεων στη λαϊκή ψυχή,
Βασίλης Τσιτσάνης, μαζί με τον Κωνσταντίνο Καβάφη κοιτούσαν σκεπτικά τους
θεατές.

O ΔΗΜΗΤΡΗΣ XOPN σφύριζε τις «Θαλασσιές τις χάντρες», καθώς πορευόταν
δίπλα στον παγκόσμιο πρωταθλητή της άρσης βαρέων νταλκάδων, Μάρκο Βαμβακάρη,
και τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο και ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης μιλούσε περί
«Τιμής και Χρήματος» με τον Νίκο Τσιφόρο. Ο κόσμος παραληρούσε, καθώς ο Μάνος
Κατράκης παρακολουθούσε τον Νίκο Καρούζο να τρέχει προς το μέρος τους και να
τους παρακινεί: «Σας θέλω λιγάκι τρελούς, να ξεφεύγετε από εκείνα τα
εμφιαλωμένα νοήματα της φιλοσοφικής διαλεχτικής, να ξεφεύγετε. H ζωή δεν έχει
πώμα».

ΠΟΛΛΟΙ, πάρα πολλοί άλλοι ακολούθησαν πίσω τους, στο γήπεδο. H Εθνική
Ελλάδος, εκείνοι που έφτιαξαν αυτό που είμαστε σήμερα, παρήλασε χθες μπροστά
μας. Κι ας μην τους είδαν οι υπόλοιποι. Εμείς ξέραμε ότι ήταν εκεί. Είδαμε την
Μελίνα, που τόσο μόχθησε να επιστρέψουν οι Ολυμπιακοί, αστραφτερή και αγέρωχη
να κλείνει την παρέλαση με το κόκκινο φουστάνι. Και ακούσαμε τον Γιώργο Σεφέρη
που τη συνόδευε: «Ελλάδα, η αναπόφευκτη δοκιμασία. Ήταν σωστό να μην μπορεί να
γίνει αλλιώς».