Σημειω-ματάριο

Και «σωματικός περιορισμός»

Ο νόμος 5383 του 1932(!) ορίζει τα περί εκκλησιαστικών δικαστηρίων. Σήμερα…
H μεγάλη ανατριχίλα ξεκινάει από τη διασφάλιση της απόλυτης εξουσίας του
μητροπολίτη απέναντι στους παπάδες και στους μοναχούς και καταλήγει σε ποινές
που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι επιβάλλονται σήμερα
χωρίς(ουσιαστικά) δικαίωμα υπεράσπισης. Για παράδειγμα, ο μητροπολίτης μπορεί
να επιβάλει και την ποινή του «σωματικού περιορισμού» στο σπίτι, η οποία στην
περίπτωση μοναχού μπορεί να φτάσει «και τα έτη εν τω ειδικώ σωφρονιστηρίω των
κληρικών ή εν άλλη Μονή»!

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν παπά είναι να υπάρξει προσωπική
αντιδικία με τον μητροπολίτη του. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με τον νόμο,
«αποφασιστική ψήφο έχει μόνον ο μητροπολίτης» ενώ ο παπάς, πάλι σύμφωνα με τον
νόμο, «δεν δύναται να ζητήσει εξαίρεση του μητροπολίτου ως προέδρου του
επισκοπικού δικαστηρίου και εν γένει ως ασκούντος εν τη μητροπόλει αυτού την
δικαστικήν εξουσίαν»…

Στον αντίλογο, θεολόγος κοντά σε μητροπολίτη έλεγε ότι «οι δεσπότες υπάρχουν
γιατί υπάρχουν ραγιάδες». Ο ίδιος δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι υπάρχουν
πολλοί σήμερα μέσα στην Εκκλησία που θα αποδεχθούν την απώλεια των προνομίων
των δημόσιων υπαλλήλων. Το κόστος αυτής της σχέσης είναι ο εκ-κρατισμός της
Εκκλησίας. Που μετέτρεψε την αδυναμία της (να πείσει) σε ίδρυμα. Όπως έλεγε
και ένας γνωστός ιερωμένος «τα εκκλησιαστικά γηροκομεία δεν είναι παρά η
ομολογία της Εκκλησίας ότι απέτυχε να πείσει τους πιστούς της να τιμούν τους
γονείς τους».