Aναπόφευκτες οι χρεώσεις στον γκισέ

Για τα «καπέλα» στον γκισέ, όπου μια απλή ανάληψη, κατάθεση μετρητών ή ερώτηση
υπολοίπου μπορεί να κοστίσει στον καταθέτη 1,5 ευρώ, ο γενικός γραμματέας της
Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών υποστηρίζει ότι «κάθε τραπεζική συναλλαγή έχει
λειτουργικό κόστος, ακόμα και ένας αδρανής λογαριασμός. Το κόστος αυτό
συνηθίζεται να επιβαρύνει εκείνον που πραγματοποιεί κάθε μεμονωμένη συναλλαγή.
Ο κανόνας αυτός ισχύει σε όλα τα αναπτυγμένα τραπεζικά συστήματα, αλλά και σε
όλους τους υπόλοιπους κλάδους υπηρεσιών της οικονομίας. Οι τραπεζικές
υπηρεσίες δεν αποτελούν δημόσια αγαθά (όπως η υγεία ή η παιδεία), το κόστος
των οποίων θα έπρεπε να επιμερίζεται ισομερώς σε όλους τους πελάτες.
Διαφορετικά, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είναι δίκαιο ο
καταναλωτής που πραγματοποιεί μία μόνο συναλλαγή τον μήνα (π.χ. ένας
συνταξιούχος) να επιβαρύνεται αναλογικά και με το κόστος που απορρέει από τις
τραπεζικές συναλλαγές που πραγματοποιούν οι μεγάλες επιχειρήσεις, συναλλαγές
οι οποίες έχουν κατά μέσο όρο μεγαλύτερη συχνότητα».

Τα εναλλακτικά δίκτυα

Όμως, οι τράπεζες έχουν πραγματοποιήσει μεγάλες επενδύσεις σε εναλλακτικά
δίκτυα, τα οποία προσφέρουν πιο φθηνές υπηρεσίες. «Στην πλειοψηφία τους, οι
συναλλασσόμενοι του τραπεζικού συστήματος συνεχίζουν να συναλλάσσονται με την
παρουσία τους στο τραπεζικό κατάστημα, στον γκισέ. H συναλλαγή αυτή, όμως,
έχει μεγάλο κόστος, τόσο άμεσο – καθώς απαιτεί την απασχόληση ενός ακριβού
παραγωγικού συντελεστή, του ανθρώπινου δυναμικού – όσο και έμμεσο (λειτουργικό
κόστος κτιριακών εγκαταστάσεων). Πιστεύουμε το συναλλακτικό κοινό να
αντιληφθεί πόσο αποτελεσματικές και φθηνότερες επιλογές του προσφέρει το
τραπεζικό σύστημα, ώστε να εξοικειωθεί με τις εναλλακτικές υπηρεσίες και να
τις χρησιμοποιεί περισσότερο. Δεν είναι λογικό να ζητάμε από τις τράπεζες να
μειώσουν το λειτουργικό τους κόστος και ταυτόχρονα να αρνούμεθα τις υπηρεσίες
που παρέχουν με ευνοϊκό τιμολόγιο. Μοναδική εξαίρεση για την E.E.T. αποτελούν
οι κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, όπως οι τυφλοί και τα άτομα με
κινητικά προβλήματα, και για αυτούς λαμβάνεται ειδική μέριμνα», συμπλήρωσε ο
κ. Γκόρτσος.

Οι επιβαρύνσεις

Οι τράπεζες σε όλες σχεδόν τις συναλλαγές και σε όλα τα προϊόντα βρίσκουν
τρόπους να φουσκώνουν το κόστος. Έτσι, για παράδειγμα, παρατηρούμε ότι η
Συνολική Ετήσια Πραγματική Ποσοστιαία Επιβάρυνση (ΣΕΠΠΕ) είναι μεγαλύτερη από
το ονομαστικό επιτόκιο ενός δανείου. Αυτό συμβαίνει διότι στο επιτόκιο
προστίθενται άλλες επιβαρύνσεις, όπως συνδρομές, έξοδα διαχείρισης κ.λπ. Ο κ.
Γκόρτσος διευκρινίζει ότι «τα μοναδικά στοιχεία που επαυξάνουν το κόστος των
δανειακών συμβάσεων, πέραν του επιτοκίου, είναι η εισφορά του N. 128/75, τα
έξοδα διαχείρισης φακέλου και τα ταχυδρομικά έξοδα. Σύμφωνα με την Πράξη του
διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, οι τράπεζες δεν δικαιούνται να χρεώνουν
προμήθειες, καθώς το λειτουργικό κόστος που όντως υπάρχει στις εν λόγω
συμβάσεις πρέπει να συνυπολογίζεται κατά τον καθορισμό του επιτοκίου».