Οι δολοφόνοι παραμένουν άγνωστοι

Πολ Κλεμπνίκοφ. Ήταν γόνος οικογενείας Ρώσων μεταναστών στις ΗΠΑ

Ήταν η πρώτη εγκληματική πράξη εναντίον ξένου δημοσιογράφου. Και τα ελάχιστα
μέσα ενημέρωσης που τολμούν ακόμα στη Ρωσία να εκφράζονται ελεύθερα, δεν
εννοούν να αφήσουν την υπόθεση να «κλείσει». Ο Πολ Κλεμπνίκοφ, γόνος μιας
οικογένειας Ρώσων μεταναστών στις ΗΠΑ, ήταν ένας άνθρωπος αισιόδοξος. Ήθελε να
πιστεύει πως η Ρωσία γυρίζει σελίδα, πως γίνεται «φυσιολογική», πως ο Τύπος
αποκτά σιγά σιγά την ελευθερία που του αξίζει. Ποιος είχε λοιπόν συμφέρον να
σκοτώσει αυτόν τον «τελευταίο αισιόδοξο», έναν άνθρωπο που προσωποποιούσε την
εμπιστοσύνη της Δύσης στη Ρωσία; Αυτοί που έχουν στόχο να αμαυρώσουν τη φήμη
και να αποσταθεροποιήσουν τον Πούτιν, διαβεβαιώνουν οπαδοί και εκπρόσωποι του
Ρώσου προέδρου. Αυτοί που θέλουν να βασιλεύει εσαεί η σιωπή, ανταπαντούν οι
αντίπαλοί του.

Στο φύλλο της 25ης Ιουλίου, οι «Moscow Times» πέρασαν όλες τις θεωρίες από
κόσκινο. H πιο «καυτή» από αυτές αφορά έναν άνθρωπο για τον οποίο όλοι στη
Μόσχα μιλούν σιγανά: τον Γκενάντι Τιμτσένκο, φίλο από παλιά του Βλαντίμιρ
Πούτιν, θεωρούμενο ως διαχειριστή των προσωπικών λογαριασμών του και
ευρισκόμενο σε ιδανική θέση ώστε να κληρονομήσει τους ποταμούς πετρελαίου της
ετοιμοθάνατης Γιούκος. Όπως πολλές άλλες, έτσι και αυτή η θεωρία στηρίζεται
στο μοναδικό γεγονός ότι το «Forbes» είχε τολμήσει να μιλήσει για αυτόν τον
άνθρωπο. Το άρθρο είχε δημοσιευθεί τον Απρίλιο στο πρώτο πρώτο τεύχος. Είχε
ωστόσο περάσει απαρατήρητο – αντιθέτως, η λίστα με τους «εκατό πλουσιότερους
άνδρες της Ρωσίας», που δημοσιεύθηκε τον Μάιο, είχε προκαλέσει απανωτούς
«σεισμούς».

H λίστα

Προς αυτήν ακριβώς τη λίστα στράφηκαν αρχικά τα βλέμματα έπειτα από τη
δολοφονία του Κλεμπνίκοφ. Οι άνθρωποι που είχαν εκτεθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο
στη μανία του Κρεμλίνου εναντίον των ολιγαρχών θα μπορούσαν να είχαν θελήσει
να εκδικηθούν. Όχι οι πιο διάσημοι, ούτε εκείνοι που έχουν συνάψει τις
συμφωνίες τους με το καθεστώς – όμως οι πιο άσημοι, εκείνοι που βρίσκονται στη
βάση του «τοπ 100»;

Κύκλος με κιμωλία. Το αίμα του Κλεμπνίκοφ στο πεζοδρόμιο όπου βρέθηκε νεκρός

Άλλη θεωρία: ο δράστης της δολοφονίας πρέπει να αναζητηθεί στους κόλπους των
ανθρώπων που πούλησαν στον Κλεμπνίκοφ τις απαραίτητες πληροφορίες για να
φτιάξει τον διαβόητο κατάλογο. Στόχος του εγκλήματος, σε αυτήν την περίπτωση,
θα ήταν να αποκτήσει η λίστα αξιοπιστία στο εξωτερικό. Στη Μόσχα θεωρείται
αυθαίρετη και ημιτελής, διότι βασίζεται στα δεδηλωμένα περιουσιακά στοιχεία
των εταιρειών που συνδέονται με αυτά τα ονόματα. Στη Μόσχα, σημειώνεται, η
δεδηλωμένη περιουσία δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματική.

ΘΕΩΡΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο Μπερεζόφσκι, ο πολέμαρχος και το οικοδομικό «μπουμ»

Οι θεωρίες για τη δολοφονία δεν έχουν τέλος. Μία «βλέπει» πίσω από τη
δολοφονία τον Μπορίς Μπερεζόφσκι, πολιτικό πρόσφυγα στο Λονδίνο, «πρότυπο» του
εχθρού του Κρεμλίνου. Ο Μπερεζόφσκι τυγχάνει να ήταν και εχθρός του
Κλεμπνίκοφ: ο τελευταίος τον είχε χαρακτηρίσει, κατ’ αρχήν στο «Forbes», στη
συνέχεια σε ένα βιβλίο, ως «νονό της μαφίας». Ή μήπως έφταιξε το κομμάτι που
ετοίμαζε ο Κλεμπνίκοφ για τον κίνδυνο τον οποίο αντιμετωπίζει η αρχιτεκτονική
κληρονομιά της Μόσχας εξαιτίας του οικοδομικού «μπουμ»; Είναι όμως και εκείνο
το βιβλίο με τις συνεντεύξεις ενός πλούσιου (και σχετιζόμενου με τις ρωσικές
υπηρεσίες) Τσετσένου πολέμαρχου που εξέδωσε προ μηνών…

Στη Ρωσία, η παράδοση θέλεις τους δράστες παρόμοιων δολοφονιών να παραμένουν
άγνωστοι. Όμως ο θάνατος του Κλεμπνίκοφ δεν συνιστά μόνο μία (ακόμα) όχληση
για το καθεστώς: είναι ένα πλήγμα και για τους δημοκράτες αντιπάλους του,
διότι ο φόβος κερδίζει συνεχώς έδαφος στη Μόσχα, ακόμα και στα ξένα μέσα
ενημέρωσης που λειτουργούν εκεί.

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη