ΣE ΠPΩTO ENIKO Aύγουστος στον… πάγο

Μια θλίψη πλανάται στην ατμόσφαιρα για τον Αύγουστο που έρχεται. Και πολλή
γκρίνια. Άλλοι για τις διακοπές που δεν έκαναν και δεν θα κάνουν, άλλοι γιατί
είναι αναγκασμένοι να μείνουν στην Αθήνα αυτό το καλοκαίρι, άλλοι γιατί
τελειώνουν οι δουλειές και τα συμβόλαιά τους μετά τους Ολυμπιακούς, άλλοι
γιατί αυτόν τον Αύγουστο αλλιώς τα είχαν υπολογίσει τα πράγματα και αλλιώς
τους προκύπτουν. Αυτός ο Αύγουστος θα είναι διαφορετικός. Χωρίς ατέλειωτες
ώρες στην παραλία, φεγγαρόβολτες, ραστώνη και κραιπάλες. Έχουν μπει όλα στον
πάγο: οι άδειες, οι πολιτικές εξελίξεις, οι μεγάλες αποφάσεις, οι ζωές των
ανθρώπων. Με την ελπίδα ότι το μόνο που μας «βαραίνει» ως έθνος είναι οι
Ολυμπιακοί Αγώνες και ότι όλα θα είναι διαφορετικά μετά, ανεξάρτητα από την
εικόνα της διοργάνωσης.

Το κακό είναι ότι μετά τους Αγώνες, τι θ’ απογίνουμε χωρίς βάρβαρους; Για τι
ακριβώς θα γκρινιάζουμε; Πού θα φορτώσουμε την αναβλητικότητα και την απραξία
μας; Υπάρχουν, βέβαια, και τα καλά. Το καλοκαίρι παίρνει παράταση για τον
Σεπτέμβριο (και τον Οκτώβριο) και επισήμως αυτήν τη φορά. Παράταση παίρνουν
και οι μεγάλες αποφάσεις που δεν θέλουμε να πάρουμε και μια χαρά μάς βόλεψαν
οι Αγώνες, για να τις μεταθέσουμε στη… μαύρη μεταολυμπιακή τρύπα του
Σεπτεμβρίου.

Και πριν καλά καλά το καταλάβουμε, θα έρθει ο Οκτώβριος, για να ξαναβρούμε
τους κανονικούς μας ρυθμούς. Αφήστε που αν περάσει κι αυτός, τα Χριστούγεννα
θα είναι πολύ κοντά και πάει πια το πολύφερνο έτος 2004, που βαρεθήκαμε να το
ακούμε και να το περιμένουμε.

Κι ύστερα, πάμε γι’ άλλα…