«Σαράκι» οι εισαγωγές φθηνής ξυλείας

Ο πόλεμος τιμών στο εμπόριο ξυλείας, που πολλές φορές παίρνει και αθέμιτες
διαστάσεις με τα εισαγόμενα προϊόντα να πωλούνται σε τιμές ακόμη και κάτω από
το κόστος παραγωγής, δεν είναι καθόλου αναίμακτος: Θύματα, κυρίως μικρές και
μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες αδύναμες να αντέξουν στον ανταγωνισμό,
αναγκάζονται είτε να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους είτε να απορροφηθούν
από τις ισχυρότερες.

Ενδεικτικό των ισχυρών πιέσεων που δέχεται η εγχώρια παραγωγή προϊόντων
ξυλείας είναι ότι το 50% της εγχώριας κατανάλωσης κόντρα πλακέ εισάγεται από
το εξωτερικό και ειδικότερα από την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βραζιλία. Από
εισαγωγές καλύπτεται και το 30% των αναγκών της χώρας σε προϊόντα της
κατηγορίας νοβοπάν και μοριοσανίδων. Όμως, για τα προϊόντα της κατηγορίας
αυτής, ο ανταγωνισμός δεν προέρχεται από χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό,
αλλά από τις βιομηχανίες ξυλείας των ανεπτυγμένων περιοχών της Κεντρικής
Ευρώπης, οι οποίες εξάγουν τα προϊόντα τους σε τιμές κατά πολύ χαμηλότερες από
αυτές που τα πωλούν στις χώρες παραγωγής.

Πάντως, μια σημαντική ανάσα στην αφόρητη πίεση που δέχονται τελευταία οι
ελληνικές, αλλά και οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις από το φθηνό κινέζικο κόντρα
πλακέ, ήταν η επιβάρυνσή του με δασμούς 48%, που επέβαλε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή.

Αντιστέκονται

Αντιμέτωπες με τον προερχόμενο από δύο κατευθύνσεις ανταγωνισμό, οι ελληνικές
εταιρείες επεξεργασίας και εμπορίας προϊόντων ξύλου αντιστέκονται με
επενδύσεις εκσυγχρονισμού και επέκτασης της παραγωγικής τους βάσης, με
κινήσεις διείσδυσής τους σε ξένες αγορές, αλλά και με την προσαρμογή μέρους
της παραγωγής τους σε προϊόντα χαμηλού κόστους.

H μεγαλύτερη από τις ελληνικές εταιρείες του κλάδου, η εισηγμένη στο XAA
Σέλμαν A.E., υποχρεώθηκε για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό να
πραγματοποιήσει το 2003 επενδύσεις σε πάγιο εξοπλισμό 19,7 εκατ. ευρώ, ποσό
σχεδόν τριπλάσιο από αυτό που είχε απορροφήσει το επενδυτικό της πρόγραμμα το
2001.

Παράλληλα, η εταιρεία, εφαρμόζοντας σύμφωνα με απόφαση της διοίκησής της «ένα
πιλοτικό σχέδιο προσεγγίσεως των τελικών χρηστών των προϊόντων της», προχώρησε
στην εξαγορά δύο μικρών εταιρειών, με στόχο την ενδυνάμωση του δικτύου
διανομής των προϊόντων της. Συγκεκριμένα, απέκτησε πρόσφατα το 90% της
εταιρείας I. Τζήλος, η οποία δραστηριοποιείται στην περιοχή της Αττικής, ενώ
παράλληλα απέκτησε και το υπόλοιπο 50% της εταιρείας Ξυλεμπορική Πατρών A.E.
που δραστηριοποιείται στην περιοχή της αχαϊκής πρωτεύουσας.

Οι επενδύσεις αυτές, αλλά και εκείνες παρελθόντων ετών και βεβαίως η
«αρχαιότητα» της Σέλμαν (ιδρύθηκε το 1962), την έφεραν εδώ και αρκετά χρόνια
στην πρώτη θέση της ελληνικής αγοράς εμπορίας και παραγωγής προϊόντων ξυλείας.

Δεν τα κατάφερε

Μια άλλη, όμως, εταιρεία με καλές επιδόσεις στην ελληνική αγορά ξύλου, η
Curva, φαίνεται ότι δεν τα κατάφερε και τόσο καλά απέναντι στον ανταγωνισμό.

Σε συνδυασμό και με λαθεμένες επιχειρηματικές επιλογές της διοίκησής της,
αναγκάστηκε να αναζητήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, «ομπρέλα προστασίας» σε μια
από τις ισχυρότερες εταιρείες του κλάδου, την Alfa Wood, η οποία το 2002
κατετάγη 5η σύμφωνα με τις πωλήσεις που πραγματοποίησε (19,1 εκατ. ευρώ).

Στις πρώτες θέσεις της ελληνικής αγοράς βρίσκεται και η επίσης εισηγμένη στο
XAA εταιρεία Ακρίτας, η οποία ιδρύθηκε το 1977 και δραστηριοποιείται στην
άκρως ανταγωνιστική αγορά προϊόντων μελαμίνης και μοριοσανίδων, υλικών
επιπλοποιίας (ράφια, ορθοστάτες, πάγκοι εργασίας και πόρτες) και παράλληλα
στις εισαγωγές και στο χονδρικό εμπόριο τεχνητής ξυλείας.

Εξάρτηση από την οικοδομή και την επιπλοποιία

Ο κλάδος ξυλείας στην Ελλάδα περιλαμβάνει όλα τα προϊόντα που προέρχονται από
τη βιομηχανική αξιοποίηση του ξύλου, πλην του χαρτιού και των επίπλων. Τα
βασικά προϊόντα του κλάδου είναι, μεταξύ άλλων, τα κόντρα πλακέ, οι
μοριοσανίδες και τα παρκέτα. H μοριοσανίδα αποτελεί ένα πολύ δυναμικά
αναπτυσσόμενο προϊόν τεχνητής ξυλείας, για την παραγωγή του οποίου
χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη εγχώρια ξύλα, καθώς και υπολείμματα από την
κατεργασία του ξύλου.

H πορεία του κλάδου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το επίπεδο της οικοδομικής
δραστηριότητας και από το ύψος της βιομηχανικής παραγωγής της επιπλοποιίας.