H «Λυσιστράτη» ποτέ δεν πεθαίνει

Πικάντικη αριστοφανική… χειρονομία από τη Λυσιστράτη – Λυδία Κονιόρδου του Εθνικού Θεάτρου, που «πλημμύρισε» με κόσμο το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου

Με αυξημένο το κοινό, που συνεπάγεται και αυξημένο ενδιαφέρον, δόθηκε την
περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο η δεύτερη παραγωγή του
Εθνικού, «Λυσιστράτη». Ρυθμικά χειροκροτήματα για μια κλασική κωμωδία, και μια
ρυθμική παράσταση με αναφορές σε παραδοσιακούς χορούς, τραγούδια και γλέντια,
έκλεισαν και τις δύο βραδιές στο αρχαίο αργολικό θέατρο.

Δύσκολο έργο, μέσα στην ευφυή του απλότητα, παράξενα επιβλητικό, μέσα από την
τόλμη του ευρήματός του είναι η «Λυσιστράτη», το πιο τολμηρό από τα έντεκα
σωζόμενα του ποιητή. Αλλά όταν το χοντρό αστείο δεν εκπίπτει σε φτηνές
ερμηνείες, έχει αμεσότητα. Όταν ο φαλλικός οίστρος δεν ξεφτίζει μέσα από
ευτελή σκηνικά σκανδαλοθηρικά «κόλπα», τότε επί σκηνής παρουσιάζεται ένας
φλεγόμενος ερωτισμός, οικείος, κωμικός, αιχμηρός. Μία από τις προθέσεις της
παραγωγής, η οποία δεν έμεινε ανεπίδοτη.

Το κλιμάκιο του Εθνικού θεάτρου, με σκηνοθέτη τον Κώστα Τσιάνο, ο οποίος έκανε
και την απόδοση του κειμένου, με πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου που έδινε
την πρώτη μεγάλη της μάχη με κωμωδία, και με ηθοποιούς αρμόδιους στο είδος,
κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού, που χωρίς να παρακολουθούσε τον μύθο με
ενδιαφέρον, συμμετείχε και διέκοπτε με γέλια και χειροκροτήματα τη ροή της
παράστασης.

Ο μύθος είναι γνωστός, αλλά έχει πάντα ενδιαφέρον στην ανέλιξή του. H Αθηναία
Λυσιστράτη έχει την ευφυή πρωτοβουλία να ξεσηκώσει όλες τις γυναίκες της
Ελλάδας και να διεκδικήσουν ειρήνη με ισχυρό όπλο τους τη σεξουαλική αποχή,
όσο κρατάει ο πόλεμος. Φριχτή απόφαση για τους άνδρες, αλλά και δύσκολο να την
διατηρήσουν οι γυναίκες. Κι όμως, ο αγώνας τους, παρά τους πειρασμούς, τις
ερεθιστικές ανδρικές πιέσεις, τις επικίνδυνες παρασπονδίες ορισμένων,
δικαιώνεται, χάρη κυρίως στις καθοριστικές παρεμβάσεις της ηγετικής μορφής τής
Λυσιστράτης,.

H θηλυκή χάρη, η ανθρώπινη αδυναμία, η γελοιογράφηση θεσμών και η σάτιρα
καταστάσεων ολοκληρώνεται αισθητικά, το μήνυμα της ειρήνης περνάει χωρίς
ηθικοπλαστικά διδάγματα, αλλά μέσα από το σκώμμα, τα γέλια και τα γλέντια. Σ’
αυτό το πνεύμα του πανηγυριού, που θύμισε κάτι από το πάνδημο πανηγύρι της
Εθνικής νίκης – κινήθηκε η παράσταση. H αποχώρηση μάλιστα του Κινησία (Νίκος
Καραθάνος) λέγοντας την εθνική ατάκα «πού θα το βάλω τώρα το τιμημένο, δεν
μπορώ να περιμένω», έκανε το κοίλο να σειστεί από γέλια και χειροκροτήματα.

Το φινάλε ήταν χαρούμενο και προκάλεσε το ρυθμικό χειροκρότημα του κόσμου, που
ακολουθούσε κεφάτα τους ρυθμούς της μουσικής του Χρήστου Λεοντή. Με πολλές
«αυλαίες», δυνατά χειροκροτήματα και «μπράβο» για τη Λυδία Κονιόρδου
(Λυσιστράτη), την Ελένη Καστάνη (Κλεονίκη), τη Βάσω Ιατροπούλου (Μυρρίνη), τον
Αντώνη Λουδάρο (Πρόβουλο), τον Νίκο Καραθάνο (Κινησία), τη Μαρία Καντιφέ
(Λαμπιτώ), τον ανδρικό χορό και τον γυναικείο χορό, που απαρτίζονταν από
έμπειρους ηθοποιούς, ολοκληρώθηκαν οι δύο βραδιές της «Λυσιστράτης» στην Επίδαυρο.