ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε τα μάτια των άλλων

Τώρα που έπεσαν οι τόνοι, η στιγμή είναι νομίζω κατάλληλη για να δούμε τι
είπαν οι «άλλοι» για το ευρωποδόσφαιρο. Ένας λόγος παραπάνω που επιτέλους
ήρθαν στα ίσα τους κάτι τυπάκια μίζερα τα οποία σκιάχτηκαν ότι τάχαμου κάτω
από τη φουστανέλα κρύβεται οπωσδήποτε «εθνικισμός». Υπερβολές… Δεν
αναφέρομαι βεβαίως στις αθλητικές φυλλάδες της αλλοδαπής οι οποίες ακόμη
ψάχνονται για τις φαλτσαριστές κουτουλιές του Χαριστέα, ούτε καν στα ευρωπαϊκά
κανάλια που τσίμπησαν την παρουσία του Χριστόδουλου στο Καλλιμάρμαρο και
έκαναν πάρτι με τα χάλια μας. Υπάρχουν κι άλλοι πολύ πιο ενδιαφέροντες
άνθρωποι των οποίων τη ματιά έχουμε απολύτως ανάγκη. Να, όπως, επί
παραδείγματι, ο Μαγκρεμπίνος μουσικός Μαζίντ Σερφί, αρχηγός του γκρουπ Zebda,
ο οποίος έγραψε σχετικά στον τελευταίο «Nouvel Observateur» με τίτλο «H
εκδίκηση»: «Αυτή η απίστευτη Ελλάδα μού θύμισε τα σκληρά χρόνια τότε που ζούσα
στο γκέτο της Τουλούζης. Κάθε κλωτσιά που δίναμε στην μπάλα ήταν τότε σαν
χτύπημα στα κεφάλια των μεγάλων». Παρακάτω, ο μελαψός πιτσιρικάς του γκέτο
μνημονεύει την απελευθερωτική δύναμη της «μπάλας» κι ας έπεφτε ξύλο τα βράδια
όταν ο πατέρας γύριζε εξουθενωμένος από την οικοδομή. «H μπάλα για μας ήταν
κάτι σαν διαβατήριο για το Χόλιγουντ, ο συντομότερος δρόμος για τη φούστα της
γειτονοπούλας μας, ένα ταξίδι, ένα κομμάτι τούρτα, κάτι καλό. Κάπως έτσι βίωσα
τον τελικό των παιδιών της Ελλάδας. Σαν μια κλωτσιά στον πισινό των Ευρωπαίων
μπαμπάδων τους». Άψογος…