ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο νερό, οι ευχές, η ζωή…

Κατεβήκαμε τα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Πενήντα δύο. Περάσαμε από το φως στο
σκοτάδι. Αφήσαμε πίσω τον βόμβο της Πόλης, τους ανθρώπους, τη μοναξιά των
στιγμών (ορισμένων στιγμών βαριά μοναξιά). Κατεβήκαμε ανάλαφροι, με ρούχα
καθαρά στο χέρι, με την προσμονή της επιστροφής εκεί όπου οι αισθήσεις νικούν
το μυαλό, εκεί όπου η φροντίδα σ’ αφήνει να νιώσεις και πάλι παιδί (μικρό
παιδί, μωρό παιδί, ελεύθερο παιδί).

Βρεθήκαμε στο κέντρο του νερού (ή κάπου κοντά). Πιο κοντά στο κέντρο της γης,
πιο κοντά στο κέντρο της ζωής. Ανάμεσα σε κίονες κορινθιακούς και δωρικούς.
Διακόσιους ενενήντα έξι (αν αφαιρέσεις αυτούς που κρύφτηκαν πίσω απ’ τον
τοίχο, που θυσίασαν την όψη τους για να βρει βάση και στήριγμα η κατασκευή, σε
πολύ μεταγενέστερη στιγμή). Το υδραγωγείο του Ιουστινιανού – ένα παλάτι του
νερού – πήρε το όνομα από μία Βασιλική, που δεν υπάρχει πια εκεί. Ούτε ο
τοίχος που συναντήσαμε στη μέση της διαδρομής ήταν πάντα εκεί. Ένα κομμάτι της
υπόγειας, υγρής, περιπέτειας ανήκει σε σφαίρα μαγική, ονειρική. Εικονική;

Πάνω στην ξύλινη αποβάθρα περπατήσαμε, με οδηγό τον ήχο του νερού και τις
εικόνες από μάρμαρο και γρανίτη παντού. Την κολόνα των δακρύων προσπεράσαμε,
χωρίς να σκεφτούμε τους σκλάβους (εκατοντάδες; χιλιάδες; ποιοι;) που έμειναν
για πάντα θαμμένοι εκεί. Στη δεξαμενή των ευχών (ποια ιστορία την ονόμασε
έτσι, πώς, από ποτέ, γιατί;) ένα νόμισμα ρίξαμε: μερικές εκατοντάδες χιλιάδες
λίρες για μία σου σκέψη, διατυπωμένη ως ευχή. Ας χαθεί. Τι στην ευχή;

Πρόσωπα νεαρά, κορίτσια με χέρια λεπτά ν’ ακουμπούν σε μαρμάρινο μάγουλο,
κορίτσια με μάτια σχιστά ή λαμπερά, με τα μαλλιά κρυμμένα σε μαντίλες, δεμένα
σε κότσο ή λυτά, τα βρήκαμε να ποζάρουν δίπλα στη Μέδουσα που τις κοιτούσε
ανάποδα, έτσι ώστε τα φίδια γύρω από τα μαλλιά να βλέπουν πιο πέρα – μακριά.
Φωτογραφίες δίπλα στο μυστήριο. Με φλας. Πόζες γυναικείες δίπλα στο άγνωστο
της προέλευσης, της αιτίας, του σχήματος. Φεύγοντας ξέραμε πως οι συμβολισμοί
για τα σύμβολα είναι περιττοί. Πως στο κέντρο του νερού, κάτω από την
επιφάνεια, σε βάθος μικρό ή μεγάλο, η ζωή είναι απλή. Μαγικά απλή.