ΣE ΠPΩTO ENIKO Aγάπη και μεράκι

Υπάρχουν μερικά έντυπα που όσοι γράφουν δεν είναι κατ’ ανάγκην επαγγελματίες
δημοσιογράφοι. Οι περισσότεροι έχουν διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό
και βλέπουν το γράψιμο ως στιγμιαία φυγή από την καθημερινότητά τους.
Διατυπώνουν όμως με επιχειρήματα τη δική τους άποψη για το θέμα που
πραγματεύονται. Κι ας μην είναι από εκείνα που με τη στενή έννοια του όρου θα
μπορούσαν να αποτελέσουν πρωτοσέλιδη είδηση σε μία εφημερίδα. Άλλες πάλι φορές
προβάλλουν πρόσωπα που δεν θα επέλεγαν με ευκολία οι υπεύθυνοι ενός περιοδικού
ευρείας κυκλοφορίας για το εξώφυλλό τους. Κι όμως, ο αναγνώστης, που κάποιες
φορές τυχαία πέφτει στα χέρια του ένα τέτοιο έντυπο, δεν το ξεφυλλίζει απλώς.
Αντίθετα, ακόμα και από περιέργεια διαβάζει τα κείμενα. Ένας ελκυστικός
τίτλος, ένα ευρηματικό θέμα που μας ταξιδεύει εκτός των προσωπικών μας
συνόρων, μία ωραία φωτογραφία, μία καλή είδηση αρκούν για να ξεκινήσουμε να…
ταξιδεύουμε στις σελίδες τους. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μαθητικά έντυπα ή
τοπικές εκδόσεις που μας παρέχουν πληροφορίες, τις οποίες ούτε καν μπορούσαμε
να φανταστούμε ότι θα βρίσκαμε όταν ανοίγαμε την πρώτη σελίδα τους. Με αφορμή
ένα τέτοιο έντυπο θυμήθηκα τη δική μου συμμετοχή σε μία παρόμοια έκδοση. Όταν
μία παρέα συμμαθητών πριν από πολλά χρόνια κάναμε, με πολύ πρόχειρα μέσα είναι
η αλήθεια, τη δική μας προσπάθεια βγάζοντας το περιορισμένης εμβέλειας
εφημεριδάκι μας. Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ζωής
όλων μας… Μπορεί να έλειπαν οι τυπικές ειδήσεις, τα μεγάλα θέματα ή οι
αποκλειστικότητες; Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι περίσσευε η
αγάπη γι’ αυτό που κάναμε όλοι μαζί.